menu

Dead Can Dance - Spleen and Ideal (1985)

mijn stem
3,95 (221)
221 stemmen

Australiƫ
Rock
Label: 4AD

  1. De Profundis (Out of the Depths of Sorrow) (4:00)
  2. Ascension (3:05)
  3. Circumradiant Dawn (3:17)
  4. The Cardinal Sin (5:29)
  5. Mesmerism (3:53)
  6. Enigma of the Absolute (4:13)
  7. Advent (5:19)
  8. Avatar (4:35)
  9. Indoctrination (A Design for Living) (4:13)
totale tijdsduur: 38:04
zoeken in:
avatar van Sanvean
5,0
Sublieme plaat van Dead Can Dance!

Tweede cd van deze cult-band. Vanaf deze plaat zou de band hun typische, sferische klanken op de mensheid loslaten.
Op dit album, een van de meest donkere en de eerste in de rij van wat wel hun beste periode genoemd wordt (vanaf de tweede tot en met de vijfde plaat), staan werkelijk sublieme, prachtige sfeerklanken.

De eerste drie songs zijn van ongekende schoonheid en zouden als filmmuziek absoluut niet misstaan.
De openingssong, De Profundis (Out of the Depths of sorrow), is een van de beste songs van de band. Wat een pracht! De tweede song, Ascension, en het derde stuk (Circumradiant Dawn) klinken alsof ze rechtstreeks uit de mooiste filmklassieker komen. De band op zijn best: verstild, meeslepend, subliem.

Een van mijn lievelingssongs van de band is absoluut het vijfde stuk van dit album, Mesmerism. Hypnotiserend en betoverend. Hier hoor je ook nog de invloeden vanuit het openingsalbum van de band: de donkere sferen worden hier voortgestuwd door de beats uit een drumcomputer.

Misschien wel het mooiste album van Dead Can Dance, of in ieder geval samen met The Serpent’s Egg en Within the Realm of a dying sun het mooiste album!

avatar van dazzler
4,0
SPLEEN AND IDEAL 1985

Vanuit de catacomben naar het kerkhof lijkt een kleine stap.
Maar op hun tweede album maakt Dead Can Dance een grote sprong.

http://nl.youtube.com/watch?v=F8FvOuM1FbY

De Profundis opent vanuit de "unknown pleasures" van de menselijke ziel.
Weg zijn de referenties naar new wave of rock ... hier klinken klokken
en Gregoriaanse vocalen ... een majestueze opener.

Heel in de verte echoën bas, drums en gitaar nog na.
Maar op de voorgrond treedt een heus klassiek orkest.

Ascension laat koperblazers aanrukken.
Neen geen jazzy saxofonen of funky trompetten,
maar warme trombones ... een sfeerstukje.

Een sublieme hoes die het album tekent.
Muziek vanuit de ruïnes van het muzikale verleden.
Onder het beton van de 20ste eeuw klopt het hart van de muziek.
Muziek die zowel onsterfelijkheid als oneindigheid tracht te vatten.

Circumradiant Dawn is een favoriet van mij.
Dauwdruppels op spinnenwebben tussen de zerken.
Het Italiaanse beeldenkerkhof dat model stond voor Closer,
het poëtische album van Joy Division, doemt voor me op.
Lisa Gerrard in topvorm ... ontwaken aan genezijde.

The Cardinal Sin laat Brendan Perry aan het woord.
Een wat grijzer lied dat bijna struikelt over zijn eigen ritme.

Mesmerism is bezwerend en betoverend.
Lisa Gerrard voert je mee op de golven van haar stem.
Ik herinner me het nummer ook live ... nog meer kippenvel.

Enigma of the Absolute is een onbetwist hoogtepunt.
Ode aan de paukenslag ... het was geleden van Mike Oldfield.
Een mix van mythologie en christendom ... religie is alomtegenwoordig.
En dan vallen de cello's in ... wat een adembenemend nummer.

Across the sea lies the fountain of renewal
Where you will see the whole cause of your lonliness
Can be measured in dreams that transcend all these lies
And I wish and I pray that there may come a day
For a saviours arms...


http://nl.youtube.com/watch?v=zva8CJ6YM5Y

Advent is weer een iets troebelere compositie.
Richting zoekend ... huppelende bas ... schichtige vocalen.
Samen met track 4 verantwoordelijk voor "slechts" 4 sterren.

Avatar lijkt het zusje van Mesmerism, maar is aardser.
Lisa Gerrard, de vleesgeworden godin strijkt neer op aarde.
Soms iets te veel uit de hoogte ... maar op en top getalenteerd.

Indoctrination is opnieuw een winnaar.
Opnieuw bewijst Brendan Perry dat hij ook een songwriter
kan zijn in de meer traditionele zin van het woord.
Mooie akkoordenschema ... sterke tekstregels.

A Design for Living ... A Design for Life ...
De geest van Joy Division dwaalt nog rond.
Dead Can Dance heeft zowel "the spirit" als "the feeling".

http://nl.youtube.com/watch?v=F8FvOuM1FbY

Op Lonely is an Eyeshore, een 4AD sampler uit 1987, verscheen ook
The Protagonist, een 8 minuten durende, minimalistische instrumenal
die qua toonaard helemaal aansluit bij dit onaardse Spleen and Ideal.
(over Mike Oldfield gesproken ... The Protagonist heeft de pastorale
klankkleur van Hergest Ridge, merk ik bij deze herbeluistering op)

Gast
geplaatst: vandaag om 21:55 uur

geplaatst: vandaag om 21:55 uur

Let op: In verband met copyright is het op MusicMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.