Dead Can Dance - Spleen and Ideal (1985)

Persoonlijk vind ik het een beetje kortzichtig om Dead Can Dance gothic te noemen. Hoewel ze voornamelijk op hun eerste cd duidelijke new wave/gothic invloeden laten horen, wordt het op dat album ook al duidelijk dat ze een stuk verder gaan dan dat. Ik vind het moeilijk om een naam te bedenken voor hun muziek, maar dat zou dan eerder iets zijn als 'spirituele wereldmuziek'.

Op dit album begint Dead Can Dance een afreis naar een dieper niveau. Als het je pakt hoor je niet langer gewoon muziek, maar wordt je als het ware geraakt in je ziel. Voornamelijk Lisa Gerrard brengt dat met haar stem teweeg. Het lijkt alsof de pijn en het lijden van de wereld worden weergegeven in de klanken die ze voortbrengt en alsof het een schreeuw is naar de mensheid om zich hier bewust van te worden en er samen iets aan te doen. Althans, zo kan ik Dead Can Dance ervaren.

Om de albums in evenwicht te houden wisselen Lisa (de vrouwelijke stem) en Brendan (de mannelijke stem) elkaar af. Dit bevordert de toegankelijkheid van een Dead Can Dance album aanzienlijk. De nummers die Brendan zingt zijn weliswaar ook schitterend, maar houden nog enigszins contact met het aardse.

Hoewel Dead Can Dance een aantal sterke albums heeft gemaakt, staat het allersterkste niet op Musicmeter. Dat zijn namelijk de albums die onder eigen beheer zijn uitgebracht en alleen via hun site verkrijgbaar waren. Het zijn de live albums van hun laatste tournee, waarvan van elke plaats die ze hebben aangedaan een live album is uitgegeven. Ze zijn niet meer verkrijgbaar, want waren in beperkte oplage gedrukt, maar te downloaden zijn ze nog wel.

Zelf ben ik destijds bij het optreden in Den Haag (12 maart 2005) geweest en het was werkelijk een ongelofelijke en onvergetelijke ervaring. Het klinkt misschien belachelijk, maar er zijn zelfs momenten geweest dat ik me afvroeg of Lisa wel een mens was. Het concert had een ongelofelijke spirituele lading, nooit ben ik zo onder de indruk geweest van een live optreden en ik denk ook niet dat iets dat ooit nog zal kunnen evenaren.

Waarom ik dit album toch maar 4 sterren geef is omdat ik hun sterkste nummers verdeeld vind staan over hun verschillende albums. Misschien ben ik wat te streng voor ze, maar als ik een verzamelaar van hun zou mogen samenstellen, zouden 5 sterren niet eens genoeg zijn. Vandaar mijn voorkeur voor hun live album (van het concert in Den Haag uiteraard). Dat album krijgt van mij de magische 5 (vette) sterren, die tot nu toe alleen Disintegration van the Cure van me heeft gekregen.

edit: Van hun tournee door Noord Amerika zijn van verschillende plaatsen nog wel cd's verkrijgbaar. Van de Europese tournee is alles (al lang) uitverkocht.

In hoeverre is dit pop

Hun eerste (en voor mij nog altijd hun beste plaat) was inderdaad onmiskenbaar gothic te noemen. Voor de rest plakt iedereen wel zo'n beetje een ander genre op de muziek van DCD, gaande van spiritual, ambient, ethereal over... inderdaad... wereldmuziek. Die laatste term omschrijft het totale oeuvre misschien nog het beste.

Verder wil ik hierbij ook van de gelegenhied gebruik maken om de user bedanken die eindelijk eens de goede originele LP hoes bij deze plaat geplaatst heeft, ter vervanging van die CD hoes die toch minder fraai is met dat lelijke groene omhulsel rond de hoesfoto...

nou ja ik ga dit album nu nog eens luisteren alvorens deze kwalificatie te onderschrijven! jullie horen mijn (judgement) later

pffffff... alweer een jaar of 5 geleden dat ik dit album heb beluisterd! maar dit is GEEN gothic na twintig minuten luisteren hou ik het voor gezien, dit is meer medieval en ja daar word ik zo slaperig van!!! muzikaal en artistiek misschien hoogstaand! maar ik vind er niks aan!!! al die waaaaa,hoooooohhhhh's ik val ervan in slaap absoluut geen gothic, eigenlijk naar mijn smaak een saai album!!!
het enige album van DCD dat ik nog enigszins goed vind te verteren is hun eerste plaat daarna zijn ze vooral verwaande etherische muziek gaan maken, en ja daar heb ik mijn broertje dood aan!! niks voor mij dit!!

Jammer dat je hier niks mee hebt JM, dit is zeker géén gothic! Maar toch onmiskenbaar briljant! Rechtstreeks uit de hemel dit, hogere machten aan het werk, kippenvel!!! Maar niet voor iedereen inderdaad.

Circumradiant Dawn!!!! Ik.......................................

Jij...............??

................was al meer dan 20 jaar sprakeloos.

Lekker rustig wel, eigenlijk.

Maar nu ik weer kan: Fünfhundert Bier, ja.

"Persephone" van Within the Realm... is trouwens ook niet von schlechten Eltern. Maar dat terzijde.

The Cardinal Sin ; het eerste nummer wat mij echt aanspreekt

edit ; Enigma of the Absolute het tweede nummer

Ik kan er weer een paar bijzetten als ik zou willen.
vreemd, ik stelde me er niets van voor omdat de nummers die ik gewoon los op youtube had beluisterd mij nauwelijks bekoorden. Maar hier zitten pareltjes tussen zeg!

Oeioei.... ik ben weer wat aan het ontdekken.
Ge-wel-dig. Soms ben je blijkbaar naar iets op zoek zonder het te weten.

Nu de rest kopen.

Helaas ben ik het met velen niet eens.
Hun eerste album vind ik schitterend, maar hier stoor ik me toch wel aan Lisa Gerrard, die er als een dwaze moeder haar verhaal aan een klaagmuur kwijt moet. Ik zie haar stem dan ook meer als een instrument, en Brendan Perry als de eigenlijke zanger.
Bij een album als Into the Labyrinth werkt de stem van Gerrard echter wel goed. Muzikaal zit Spleen And Ideal wel zeer sterk in elkaar.
Ik zie wel een lijn tussen de albums; ontwikkeling kan ik het niet noemen; klinkt te positief. Het is niet zo dat de latere Oosterse invloeden zo uit de lucht komen vallen, ze zijn hier ook al in mindere mate hoorbaar.

SPLEEN AND IDEAL 1985

Vanuit de catacomben naar het kerkhof lijkt een kleine stap.
Maar op hun tweede album maakt Dead Can Dance een grote sprong.

http://nl.youtube.com/watch?v=F8FvOuM1FbY

De Profundis opent vanuit de "unknown pleasures" van de menselijke ziel.
Weg zijn de referenties naar new wave of rock ... hier klinken klokken
en Gregoriaanse vocalen ... een majestueze opener.

Heel in de verte echoën bas, drums en gitaar nog na.
Maar op de voorgrond treedt een heus klassiek orkest.

Ascension laat koperblazers aanrukken.
Neen geen jazzy saxofonen of funky trompetten,
maar warme trombones ... een sfeerstukje.

Een sublieme hoes die het album tekent.
Muziek vanuit de ruïnes van het muzikale verleden.
Onder het beton van de 20ste eeuw klopt het hart van de muziek.
Muziek die zowel onsterfelijkheid als oneindigheid tracht te vatten.

Circumradiant Dawn is een favoriet van mij.
Dauwdruppels op spinnenwebben tussen de zerken.
Het Italiaanse beeldenkerkhof dat model stond voor Closer,
het poëtische album van Joy Division, doemt voor me op.
Lisa Gerrard in topvorm ... ontwaken aan genezijde.

The Cardinal Sin laat Brendan Perry aan het woord.
Een wat grijzer lied dat bijna struikelt over zijn eigen ritme.

Mesmerism is bezwerend en betoverend.
Lisa Gerrard voert je mee op de golven van haar stem.
Ik herinner me het nummer ook live ... nog meer kippenvel.

Enigma of the Absolute is een onbetwist hoogtepunt.
Ode aan de paukenslag ... het was geleden van Mike Oldfield.
Een mix van mythologie en christendom ... religie is alomtegenwoordig.
En dan vallen de cello's in ... wat een adembenemend nummer.

Across the sea lies the fountain of renewal
Where you will see the whole cause of your lonliness
Can be measured in dreams that transcend all these lies
And I wish and I pray that there may come a day
For a saviours arms...

http://nl.youtube.com/watch?v=zva8CJ6YM5Y

Advent is weer een iets troebelere compositie.
Richting zoekend ... huppelende bas ... schichtige vocalen.
Samen met track 4 verantwoordelijk voor "slechts" 4 sterren.

Avatar lijkt het zusje van Mesmerism, maar is aardser.
Lisa Gerrard, de vleesgeworden godin strijkt neer op aarde.
Soms iets te veel uit de hoogte ... maar op en top getalenteerd.

Indoctrination is opnieuw een winnaar.
Opnieuw bewijst Brendan Perry dat hij ook een songwriter
kan zijn in de meer traditionele zin van het woord.
Mooie akkoordenschema ... sterke tekstregels.

A Design for Living ... A Design for Life ...
De geest van Joy Division dwaalt nog rond.
Dead Can Dance heeft zowel "the spirit" als "the feeling".

http://nl.youtube.com/watch?v=F8FvOuM1FbY

Op Lonely is an Eyeshore, een 4AD sampler uit 1987, verscheen ook
The Protagonist, een 8 minuten durende, minimalistische instrumenal
die qua toonaard helemaal aansluit bij dit onaardse Spleen and Ideal.
(over Mike Oldfield gesproken ... The Protagonist heeft de pastorale
klankkleur van Hergest Ridge, merk ik bij deze herbeluistering op)

Hele sfeervolle muziek dat me soms wat doet denken aan Joy Division en The Cure en het lijkt ook wel wat post rock invloeden te hebben.

Pop muziek kan ik dit echter niet noemen. Want dit is verre van.

Ik vind het moeilijk om hier een cijfer aan vast te plakken. Dit is op de een of andere manier ook niet mijn ding. Het is me iets te vaag, te dromerig, te zweverig. Maar toch vind ik het zeker niet slecht. Ik ga het nog een of twee goeie luisterbeurten geven voor ik met een oordeel kom.

Eens in de zoveel tijd kom ik tijdens mijn surfsessies op MuMe terecht bij dit album.

Om ongrijpbare redenen vind ik de titel en vooral de hoes zo ongelofelijk prachtig, dat het eigenlijk raar is dat ik deze nog steeds niet beluisterd heb.

Within the Realm of a Dying Sun heb ik thuis op CD liggen en dat is een wereldplaat. Het is hoog tijd geworden om me meer in Dead Can Dance te verdiepen.

Maar nogmaals; die hoes Ik denk de mooiste die ik ooit gezien heb.

Niet alleen de hoes is prachtig kan ik je verzekeren!

Weergaloos nog steeds dit album.
Ik heb het geluk gehad met Brendan te mogen spreken en werd bij een volgend concert daarna door hem herkend en mocht na afloop backstage weer met hem van gedachten wisselen.
Ben dus niet geheel objectief, maar dit abum sleept me op een of andere manier mee naar incarnaties in de middeleeuwen en werkt genezend voor de ziel.
Prachtig het sferische van Lisa gecombineerd met het aardse van Brendan.
Concerten waren inderdaad altijd kippevel werk en prijs me gelukkig en trots dat ik Dead Can Dance heb mogen leren kennen.

Inderdaad onmiskenbaar briljant. Eigenlijk verder weinig aan toe te voegen. Net zo goed als hun andere meesterwerk "Within'the Realm of the Dying Sun."
Ik waan me af en toe gewoon in de Middeleeuwen als ik de muziek van DCD hoor. Nu zit die muziek uit de 'Dark Ages' bij mij toch al in de lift. Dus, wat dat betreft zit ik met DCD wel goed.
Toch wel vreemd trouwens dat dit album mij nu pas echt aanspreekt. Ik moet het toch al eens eerder gehoord hebben. 'Mesmerism' en 'Avatar' komen mij toch zeer bekend voor. Prachtige nummers maar het is 'Enigma of the Absolute' dat mij tocht echt kippenvel bezorgt. Fenominaal.
Tja, ze kunnen toch wel muziek maken die mensen uit het land van de kangoeroes. Vorige week nog "Starfish" van The Church beluisterd. Ook uit Australië, wel totaal andere muziek, maar ook ontzettend goed.

5,0*

De Machaut, Palestrina en Perotinus?

De sfeer die op deze plaat wordt neergezet is bijna huiveringwekkend. Pikzwart en luguber, maar tegelijkertijd komt er ook een soort verraderlijke warmte op je af.

Erg indrukwekkend en intens!

De stukken waarin Gerrard zingt: Waanzinning. Intens en emotievol tot tranens toe. Wat een prachtige stem heeft die vrouw. Maar dan komt Perry, de Engelse René Froger, om de hoek kijken en mijn oren besmuren met zijn clichématige teksten over wensjes en fonteintjes. Doodzonde. Wat mij betreft had Gerrard het hele album vol mogen klagen.

Ik snap dat je dit expres wat overdrijft allemaal, maar zelfs dan....Ik heb de 'problemen' die mensen met Brendan hebben nooit zo begrepen. Naar mijn mening een zeer begaafd zanger én een uitstekende tekstschrijver. "Wensen en fonteintjes"? Ik weet niet over welk nummer je het nu hebt, maar ik kan me niet herinneren dat er hier ook maar één nummer opstond dat over zoiets ging. Neem een nummer als Indoctrination: vind ervan wat je wil, maar het gáát wel ergens over. De vergelijking met René Froger wil ik niet eens op ingaan.

En ja, ik ben het met je eens dat Gerrard waanzinnig is. Als je je zo stoort aan Perry kan ik je zeker wat van Lisa's solo-albums aanraden. Ook stuk voor stuk erg goed, maar naar mijn mening toch minder dan Dead Can Dance. Na een paar nummers begin ik toch altijd Perry weer te missen.

Ik overdrijf inderdaad een beetje, maar het punt is dat ik gigantisch wegdroom bij Gerrard, om vervolgens wakker te worden bij Perry. Een beetje zonde. Misschien als hij ook op een klagerige manier zijn eigen taal had gezongen dat ik het dan beter had gevonden.

Brendan Perry's teksten zijn verduiveld poëtisch.
Vaak met verwijzingen naar de mythologie en met de zee als terugkerende metafoor.
Zoals in The Enigma of the Absolute.

Across the sea lies the fountain of renewal
Where you will see the whole cause of your loneliness
Can be measured in dreams that transcend all these lies
And I wish, and I pray that there may come a day

For a savior's arms

Dat hij wat te dicht in de micro staat te zingen is waar.
Maar naast een stemorgel als Lisa Gerrard verbleekt elke dichter.

Misschien heeft het ook te maken met wat ik verwachte. Dat Perry ook een aandeel heeft in de band wist ik, maar ik dacht dat ik enkel te maken zou krijgen met die 'stemorgels'. Perry's nummers zijn me wat te poppy, te aards.

Een vriend van mij denkt altijd aan Sinatra als hij Perry hoort.. kan ik me wel iets bij voorstellen. Maar dat is nog wel een niveauverschil met een domme volkszanger, zeker als je zijn prachtige poëzie in ogenschouw neemt. Ik vind de balans daarnaast ook belangrijk tussen Gerrard en Perry, teveel sopraan maakt ook eentonig. Ik kan me deze muziek niet anders voorstellen dan met beide stemmen, als lucht en aarde of als vuur en water..

En wat als ze Gerrard zowel zang als sopraan lieten doen? Zou het dan niet beter zijn als men Perry helemaal hadden wegelaten?

De balans zit ook in de composities zelf.
Lisa zingt in een eigen taal, geen woorden maar klanken.
Haar nummers zijn ook vanuit dat idee geschreven.

Brendan is meer een troubadour met een poëtisch verhaal.
Zijn songs hebben wel altijd een boodschap.

Bij Gerrard zit de poëzie in de klanken, bij Perry in de woorden.

De latere solo-albums van Lisa dragen ernstig het karakter van mooikwelerij/SKY-radio gefoezel; ene oor in, andere oor uit. Perry klinkt dan eerder enigszins als een andere gekwelde Ierse bard, maar gaat tenminste niet - zoals Lisa - tegenstaan.

Het is de combi van Yin (Lisa - het etherische) en Yang (de bard, zeg maat de Assurancetourix) die zorgt voor de effectieve werking van het geheel. Volgens de website van Brendan Perry is een reünie met nieuwe songs en een tournee in de maak. Ik hoop van ganserharte dat de bard haar weer haar aardse stellingen kan laten betrekken - het zweverige van tegenwoordig (lees ook interviews) trek ik niet echt.