Mercury Rev - Snowflake Midnight (2008)

Allereerst is het misschien wel handig te vermelden hoe ik tegenover deze band sta: de eerste 3 albums ken ik niet en staan al heel lang op mijn verlanglijst maar blijkbaar is er iets wat er voor zorgt dat ik geen haast maak, de laatste 3 albums heb ik op cd in mijn kast staan en daarvan scoort Deserter's Songs hoog met 4,5* en de andere 2 met 4*, m.a.w. ik ben niet vies van hun mierzoete sprookjesgeluid.
Geheel neutraal stond ik dan ook tegenover dit nieuwe Snowflake Midnight en al bij opener Snowflake in a Hot World begon er wat te knagen (om maar even in de sfeer van de hoes te blijven). De eerste klanken deden me vermoeden dat de mannen doorgingen waar ze gebleven waren, maar nergens werd het sprookjesachtig en het gestoei met electronica vond ik nu ook niet bepaald origineel of spannend te noemen. Goed, een minpuntje, er komen er nog meer was de gedachte. Butterfly's Wing mocht het openings schoonheidsfoutje wegpoetsen. Maar dat doe je niet met saai gedreutel. Mijn hemel het konijn kan er wel weer bij gehaald worden: hier legt Mercury Rev toch een wel heel bescheiden keuteltje hoor. Hiermee vallen ze niet op...... saai en zweverig en ik moet moeite doen een gaap te onderdrukken.
Senses on Fire leek bij eerste beluistering nog wel aardig, maar het is niet in kracht toegenomen bij een volgende luisterbeurt. Moet dit stoer overkomen? Of juist zoet? Ik weet het niet maar de instrumentatie stoort me enorm en de zang maakt het er niet beter op. En zo drentelen we angstig voort naar People Are So Unpredictable (There's No Bliss Like Home). Het pretendeert spannend te zijn maar het laagje spanning is voor mij niet echt groot. Waarom irriteert Mercury Rev mij toch opeens? Vaag, vervelend, zweverig gedoe als je het mij vraagt.
October Sunshine is een instrumentale soundscape tussendoor en nee ook dat boeit me niet en op Runaway Raindrop fliederen en fladderen ze rustig voort. Voor mij is het wel duidelijk dat het tussen mij en dit album niet meer goed gaat komen.
Dream of a Young Girl as a Flower heeft wederom last van 'kijk ons nu eens even anders doen' maar dat komt op mij totaal niet over. Ik denk dat ik dit gewoon niet begrijp (dames en heren die dit wel een goed album vinden kunnen deze zin van mij straks prima quoten en dat beamen ).
Faraway from Cars klinkt alsof je er door in trance zou moeten geraken alleen vrees ik dat de ergernissen inmiddels te groot zijn geworden waardoor dit niet gebeurt bij mij. Kan natuurlijk ook teleurstelling zijn.
A Squirrel and I (Holding On... and Then Letting Go) is als de bekende kaars die onopgemerkt langzaam dooft. Ik geloof het allemaal wel.
Helaas, de eerste echt grote teleurstelling dit jaar is een feit geworden. Het klinkt allemaal zuur en dat is het voor mij dan ook wel.
Ik ben heel erg benieuwd of ik hier alleen in sta en ik ben niet voor niets begonnen met de mededeling hoe ik tegenover de laatste 3 albums sta. Misschien moet ik me nu maar eens gaan verdiepen in de eerste 3 albums en kan ik daar de teleurstelling wat mee wegspoelen.

Na de vernietigende commentaren hier viel deze plaat me reuze mee. Mercury Rev is hier een stuk poppier en er worden veel electronische effectjes gebruikt die af en toe een ronduit irritant effect bewerkstelligen (hadden ze beter achterwege kunnen laten), maar drie sterretjes kan ik hier nog wel aan kwijt...