Mercury Rev - Snowflake Midnight (2008)

juist dat soort meningen zijn prettig. sommige mensen polderen alle albums naar een gemiddelde mening, daar heeft niemand wat aan.
net als mensen die niet onder de 2,5 stemmen...beetje raar is dat vind ik.
dit is gewoon echt niet veel soeps, en zal misschien nog 1 keertje gedraaid worden voor de moeite, dat lijkt me geen hoge score waard in dat geval...

het mag natuurlijk wel (vrijheid van menigsuiting he), maar ik vind het persoonlijk gewoon geen hakbijl-album, da´s alles wat ik wou zeggen

Wat het bij mij is...ik ken Mercury Rev al sinds mijn 14e (dat is zo'n 16 jaar mensen). Ik heb ze leren kennen met de toen bijzondere uitgave van het eerste album met daarbij een extra cd (Yerself Is Steam & Lego My Ego). Sindsdien heb ik ze altijd vrij goed gevolgd omdat het zo'n bijzondere band was die hele mooie speciale muziek maakte.
Door de jaren heen is mijn smaak een stuk breder en extremere geworden (klinkt tegenstrijdig maar is het echt niet) en Mercury Rev heeft een tijdje binnen mijn smaak muziek blijven maken.

Op the secret migration is het voor het eerst dat ik duidelijk merk dat Mercury Rev als band zich echt niet meer verder zal gaan ontwikkelen, maar daar was de muziek tenminste nog wel typisch. Mercury Rev als een band die zich onderscheidt van de rest. Echter op dit album is zelfs dat weggevaagd. Ze hebben wederom enkele stappen achteruit gedaan. De spanning is van de muziek afgevlakt en de diep gang komt niet meer verder dan een aantal quasi intellectueel gebrabbel.
Wetende dat deze mensen ooit veel beter konden is dit album voor mij dus echt een deceptie. Een gigantisch grote teleurstelling. Daarnaast zijn de nummers gewoon oppervlakkig en bij vlagen uiterst saai in opbouw. Het geluid dat wordt opgezet is niet meer dat van een band die durft te experimenteren, maar die van een band die is vast geroest en uit inspiratieloosheid de pop muziek van de afgelopen paar jaar gaat kopiëren en daar totaal de plank mis slaat.
Wellicht dat de positief gestemden onder ons hier meer in horen, maar wellicht dat die ook meer hebben met pop en top40 muziek dan ik.
De kracht van mercury rev was vooral de eigen gang gaan en een eigen geluid nastreven, die kracht is op dit album verdwenen en daarmee verdwijnen ze dan ook in marge, zelfs ver onder het meiveld.

Dus coldwarkids: het is niet overdreven wat ik zeg, het is gewoon hoe ik deze cd ervaar. Een zware teleurstelling in een band die ik ooit heel erg hoog had zitten.

Dit slaat al helemaal nergens op, Mercury Rev en top-40 hmmm...
oke, omdat er misschien een klein tikkeltje electronische middelen in zitten.(zelfs ook al niet voor de top40 zooi)
(ik ben al helemaal geen top40 liefhebber ofzo)
dus als ik het goed begrijp zou ik mijn aantal sterren naar beneden moeten halen.

Dit is gewoon een wenplaat, en dat is alles.
Ik vind het alleen jammer dat er halverwege lange stiltes vallen.
Maar verderest is het gewoon een mooi sfeervol plaatje.
En ben het dus helemaal niet met Sietse eens, en deze cd zal toch misschien wel in mijn collectie komen (het zal de eerste cd zijn van Mercury Rev) al ken ik er paar cd's van.

Op de vorige albums was inderdaad ook wel meer ruimte voor electronica, maar niet op zo'n poppy manier als op dit album. En ja, ik denk echt dat als er een single uit komt dat dit makkelijk in de top40 kan komen. Zo oppervlakkig zijn de meeste nummers op dit album wel.
En electronica staat niet gelijk aan pop, maar zo als het hier wordt toegepast is toch echt wel op een vrij standaard pop manier. Wellicht dan voor de popliefhebbers met een afwijking naar wat alternatievere muziek zoals the arctic monkeys en andere rockbandjes die het momenteel goed doen...(the [vul naam willekeurige naam in]).
Als een kleurplaat alles keurig binnen de lijntjes houden.

Ben je bekend met de eerste 2/3 platen van Mercury Rev?... Zo nee, moet je die eens gaan luisteren, dan zul je zelf ook wel horen dat het feit dat ik (en ook Sietse) deze plaat slecht vind toch echt wel te maken heeft met iets heel anders dan wennen.. Het is gewoon heel anders dan die platen, en dat kan je liggen of niet, maar met wennen heeft het weinig te maken.

Die eerste paar platen klinken niet zoals de bekendere dingen van ze, maar zijn echt heel anders, en vanaf daar is het langzaam minder geworden.. Ik vindMercury Rev niet goed om het poppy geluid al dan niet met elektronische invloeden, meer om het avontuur wat er in die platen zit... En dat is er echt uit gehaald... dat was zoals Sietse zei bij de vorige al zo (zij het in mindere mate)...

Ik heb echt niet een hele stapel luisterbeurten nodig om te kunnen concluderen dat dit een (voor mij) vrij inhoudsloos pop-plaatje is

Alle platen die MR de laatste jaren (wat heet, sinds 1995 ofzo) heeft uitgebracht hebben helemaal niets te maken met Yerself is Steam of Boces. Dat je deze niks aan vindt dat kan prima, maar om je oordeel van de zoveelste post David Baker plaat dan ook weer op te hangen aan platen van 15 jaar terug vind ik apart. Vooral ook omdat die twee periodes muzikaal gezien minder met elkaar te maken hebben dan pakweg Radiohead en Kane met elkaar te maken hebben. Ik ben meer benieuwd hoe deze plaat zich verhoudt tot The Secret Migration of All is Dream. Lijkt me een informatievere vergelijking

Dat is niet het enige argument dat ik geef. Ook zeg ik dat ik het geluid van Mercury Rev op de laatste paar platen al achteruit vond gaan.. Een Deserter's Songs kan ik nog prima naar luisteren, maar dit wordt echt veel te plat en doet me niks meer..

En om dan met het argument aan te komen dat het een 'wenplaat' is vind ik een beetje erg nikszeggend, ik weet inmiddels wat ik wel en niet leuk vind aan muziek in het algemeen, en als ik hoor dat deze plaat dat niet heeft, dan zal dat bij volgende luisterbeurten niet zomaar veranderen.

Je hebt deels wel gelijk, maar ik durf best te zeggen dat See you on the other side, Deserters's Songs en All Is Dream ook erg mooie platen zijn. Pas na All is Dream is het voor mij echt opgehouden met Mercury Rev. The Secret Migration vond ik een teleurstelling en die wordt nu helaas verder doorgezet.
Voor mij is Mercury Rev niet alleen de albums met David Baker (die solo trouwens ook niet heel veel soeps meer heeft gedaan op zijn eerste album na) Ook over de 3 albums na zijn tijd ben ik zeer te vreden en zou ik durven zeggen dat ik fan ben van DIE band...
Het verlies van Jimy Chambers en vooral Suzanne Thorpe vind ik eigenlijk misschien nog wel erger (ook al was daarvoor de het totale idiote vrije er al van af).

Maar zelfs dan, dit album is gewoon een grote stap achteruit ook in vergelijking met de 3 voorgaande, ja zelfs met The Secret Migration. Alle spanning is weggevlakt. Zoals ik al zei het is als ze opeens verplicht binnen de lijntjes van de popmuziek moeten kleuren.

Ik denk dat ik daar al antwoord op heb gegeven. I.t.t. Sietse en Scientist vind ik de laatste 3 albums wel (erg) goed. Maar dit is een vervelend, zeurderig, flets vervolg daarop en ik had nooit verwacht dat ik ooit op deze manier over Mercury Rev zou praten.
Overigens snap ik niet zo goed dat Sietse het continue maar over 'het binnen de lijntjes der popmuziek kleuren' heeft. Goede popmuziek klinkt namelijk beter dan dit halfbakken gedoe dat ik eigenlijk geen pop wil noemen. Hij doelt ongetwijfeld op de spanning die weg is en misschien is pop niet spannend maar pop kan kwalitatief gewoon goed zijn en dat is dit album zoals gezegd niet naar mijn mening.

ik bedoel idd dat pop niet spannend is. Er is zeker ook wel popmuziek die ik heel erg mooi vind, alleen al te denken Pet Sounds bijv.

Verder heb ik toch nergens gezegd dat ik de 3 vorige albums van Mercury Rev niet goed vind? Alleen the Secret Migration vind ik minder, maar nog niet eens echt slecht (3 sterren)...alleen het kopen was ie niet meer waard voor mij...die andere 2 (Deserter's Songs en All Is Dream) scoren bij mij erg goed hoor (beide 4 sterren).

Mogen de heren van Mercury Rev niet eens iets anders gaan proberen.
Ik ben bekend bij het oudere werk van Mercury Rev, en ik moet zeggen dat ik dat ook liever terug wil horen, maar iets anders proberen kan voor mij niet kwaad.
Het is hun ook gelukt, bij mij heeft het dan alles met wennen te maken, en nu ik hem heel vaak heb beluisterd, begin ik het te waarderen.

Na de vernietigende commentaren hier viel deze plaat me reuze mee. Mercury Rev is hier een stuk poppier en er worden veel electronische effectjes gebruikt die af en toe een ronduit irritant effect bewerkstelligen (hadden ze beter achterwege kunnen laten), maar drie sterretjes kan ik hier nog wel aan kwijt...

Ik heb de plaat nog niet gehoord, maar heb er afgelopen weekend wel een concertje van Mercury Rev opzitten. Ik ben zelf absoluut fan van Yerstelf is Steam en Lego My Ego. Boces vond ik een missertje. All is Dream één van m'n all-time favorieten en de twee daartussen heerlijk mooi (maar net ietsje minder dan All Is Dream uiteraard). The Secret Migration was ondanks een viertal legendarisch mooie nummers toch een hele stap naar beneden.

Nu lees ik hier zo verschrikkelijk veel poppier en commerciëler in de besprekingen. Dat vat ik écht, maar dan ook écht niet. In vergelijking met eerdere concerten en bootlegs die ik heb is deze mercury rev terug naar zijn roots, terug naar het experimentele van Yerself is steam. Erger nog , ik herkende nauwelijks nummers doorheen de gruwelijk geniale geluidsexplosies.

Zou het kunnen dat jullie gewoon gefopt zijn en naar de nieuwste van Kane hebben geluisterd?

Na alle reacties hier zou je inderdaad bijna vergeten dat je deze plaat ook gewoon goed kunt vinden. Wat mij betreft is er dan ook niets mis mee. Ik ken Mercury Rev niet zo heel erg goed, vond vooral All is Dream een hele mooie plaat. Daarbij haalt deze het niet, maar ik vind Snowflake Midnight wel gedurfd en het klinkt mij alsof ze het geluid van de band goed hebben weten moderniseren. Vooralsnog een 3,5*, ben benieuwd hoe de plaat na meerdere luisterbeurten klinkt.

vind deze in elk geval stukken spannender (lees niet: beter) dan the secret migration. experimenteler ook. de songs zijn een stuk moeilijker te bevatten en dagen de luisteraar meer uit.

moeilijke plaat om in te komen. daarom nog geen stem.

Ben het eens met de meeste commentatoren: een prul van een plaat. Mercury Rev is voor mij een band die vooral erg mooie melodieen weet te componeren. Als die echt goed zijn kunnen ze ook mooi klinken in een electronische sound. Maar ik heb het idee dat ze nu het gebrek proberen te verhullen in electronica. Of dat ze al werkend het ene na het andere effect ontdekten en hebben toegepast. Dieptepunt is wel het derde nummer. Verschrikkelijk. Deze sla ik maar eens lekker over. Ik zet zo All is dream nog even op ter compensatie!

Nou, ik ben nieuwsgierig geworden. Bands die koerswijzigingen ondergaan zijn wat mij betreft het meest interessant. Dat pakt wel eens verkeerd uit, maar beter je grenzen verkennen dan 85 keer dezelfde plaat maken. Overigens gaat men je in dat geval na een jaar of vijftien vanzelf weer goed vinden, want dan ben je door de tijdsgeest weer ingehaald en kan het opeens weer.
Hoe het ook zij; Mercery Rev's ' tweede sound' was wat mij betreft voldoende uitgediept, hun vorige is beduidend minder dan Deserter's Songs en All is Dream (en Yerself is Steam). Tijd voor wat nieuws dus.

Dat veel mensen deze plaat poppier noemt snap ik niks van, er staat geen enkel nummer op wat ooit door een 3fm gedraaid zal worden, en dan is iets poppie wat mij betreft. En vlak is deze plaat al helemaal niet, ik weet alleen ook nog niet wat ik er van moet vinden. Ben fan van hun latere platen en deze vind ik toch vrij experimenteel en ga je niet even zo maar draaien. Zal de promo zo nog eens draaien, ik kan nog geen oordeel meteen geven, vind hem nu na 4 nummers lichtelijk tegenvallen, zal hem later punten oordeel geven.... oei, nu begint nummer 5 begint al spannend, tot later En let wel, jullie hebben natuurlijk allemaal bagger mp3 kwaliteit, ik luister hem nu hard door de luidsprekers in de winkel en dat electronische klinkt toch wel machtig moet ik nu zeggen, maar weet nog niet helemaal wat ik er van vind, zoals ik al zei.

Ik begrijp ook niets van de top 40 verwijzingen die sommige users hier aanhalen. Ik hoor een vrij experimentele plaat met afwijkende songstructuren en songs die extreem meanderen. Ik kan enkel voorstellen dat er met de top 40 verwijzingen wordt gerefereerd aan de electronische geluiden.

Op de een of andere manier stoot deze plaat af en trekt hij tegelijkertijd aan. Het intrigeert mij op een vreemde manier: melodielijnen zijn lang niet zo zwierig als op de laatste platen, maar toch heeft het totale palet wat aantrekkelijks. Ik ben voorlopig nog niet uitgeluisterd. Vooralsnog 3,5*

Volgens mij ga ik deze morgen fijn ongehoord aanschaffen. Een plaat die verwarring veroorzaakt da's meestal een goed teken. Ik vond juist die laatste twee al minder de moeite dus de kans op een derde teleurstelling lijkt me niet eens zo groot.

Ik ook niet. Echt belachelijk. Maar goed ik denk dat Mercury Rev dat ook nooit zal behalen zulke doeloze achteruit gang.

Dit zal ook aan de andere kant zeker geen album worden dat een goede verkoop cijfer zal gaan halen. Alleen de echte Mercury Rev fans zijn hier heel blij mee... denk ik.

begrijp de negatieve geluiden echt niet. mercury rev gooit het roer nogmaals om, klinkt veel electronischer, zonder het psychedelische aspect te verloochenen.

dit is een veel betere plaat dan het wat doodgebloede mercury rev van the secret migration.

een solide 3,5, met kans op meer

Je overschat echt ernstig wat de gemiddelde top 40-luisteraar kan hebben, ondanks de poppy electronische versiering kan dit nog steeds echt niet overdag op radio 3 hoor. Dit zit kilometers van de top 40 af.

Ik begrijp de kritiek wel een beetje, maar ik vind dat er op dit album aanzienlijk meer gebeurt dan op het stilstand-album The Secret Migration. Het klinkt soms geforceerd, soms raak en het is nogal een halfslachtige plaat, maar ik hoor juist meer spanning en dat vind ik een meevaller. Ik had juist het gevoel dat dit de CD zou worden waarbij ik echt af zou haken (en de eerste vijf vind allevijf op hun eigen manier erg, en meestal heel erg (4 sterren of meer) goed) en dat gebeurt vooralsnog niet. Sterker nog: ik hoop weer op een vanouds goed album na deze en dat had ik niet verwacht. Typische overgangsplaat hoop ik (en denk ik).

Ik luister al jaren geen radio meer dus weet het ook niet precies, maar eigenlijk heb je wel gelijk, want zo'n hoge pet heb ik eigenlijk niet op van het Nederlandse (muziek) publiek...
(zelfs hier op de site verbaas ik me af en toe nog wel eens over de bekrompenheid van mensen )

inmiddels 1/2 ster verhoogd, is echt een groeiplaat, neem de tijd ervoor !

en ja hoor, net als de meningen hier zijn de meningen van de critici sterk verdeeld

check metacritic.com/music

een 10/10 van the guardian

een 6/10 van pitcfork

een 2/10 van now magazine

ik blijf voorlopig op mn 3,5/5 steken

Een bijzondere plaat van de mannen van Mercury Rev. Dit is wat je noemt een echte groeiplaat; het gevoel komt dan pas goed naar boven. Wie zit er nou op een Deserter's Songs 2 te wachten. De band moet vooruit en doet dat ook. We moeten niet in 1998 blijven hangen. Zoals de plaat eindigt met de woorden van Jonathan: "It's all about holding on and the letting go." Snowflake Midnight is een epische plaat geworden, met een nieuwe inkleuring.

Jawel, want daardoor kun mensen zoals jij zich onderscheiden. Populisme heet dat.

Het is niet hun beste plaat, maar ik kan dit toch wel weer waarderen. Ik zat inderdaad niet op Deserter's Songs 2 te wachten. Even wennen was het wel.

Lastig te beoordelen plaatje is dit. Een geheel vernieuwde sound van MR, die behoorlijk wat gewenning vergt. Enerzijds mis ik de warme, organische sound van de vorige 3 albums, anderzijds intrigeert het nieuwe, veelal electronische geluid mij wel. Het is filmisch, vervreemdend en bij vlagen hypnotiserend. Ook de eerlijke Alice in Wonderland-achtige zangstem van Jonathan Donahue raakt mij nog steeds. Uitgesproken hoogtepunten kan ik niet direct aanwijzen en ik bespeur ook weinig goed uitgewerkte songs. Sommige electronische effecten zijn zelfs misplaatst en lelijk. Toch blijf ik om de een of andere reden geboeid luisteren, wat mij het gevoel geeft dat dit album toch een waardevolle toevoeging aan mijn collectie is. 3,5*