The Band - Northern Lights - Southern Cross (1975)

Ook nooit begrepen waarom deze niet net als de eerste drie Band-albums als een klassieker wordt gezien. It makes no difference springt er voor iedereen uit, en terecht, maar persoonlijk heb ik Rags and bones in mijn liedjes-top-10 staan. Dat zingende Lowrey-orgeltje, de typerende Robertson-gitaarsolo, de werkelijk superbe zang, de soepele drums, de zeer visuele tekst en de prachtige manier waarop die door het hele arrangement wordt weergegeven, ik krijg er steeds weer een brok van in m'n keel.

Overigens telde het oorspronkelijke vinylalbum acht nummers, dus 9 en 10 hier zijn allebei bonusnummers. De vroege CD-versie (ook van Capitol) is qua geluidskwaliteit uitstekend, maar de volgorde van de laatste drie nummers van de oorspronkelijke plaat is daarop omgegooid (6 Rags and bones, 7 It makes no difference en 8 Jupiter hollow in plaats van de hier boven genoemde en veel logischer aanvoelende volgorde: Rags and bones is een perfect slotnummer).

Twilight is volgens mijn remaster uit 2001 ook een bonus track. Prima toevoeging wat mij betreft aan dit verder sowieso sterke album. Rags and Bones had zo van Steely Dan kunnen zijn. Prijsnummers zijn Forbidden Fruit, Ophelia, Acadian Driftwood en It Makes no Difference. Wat een gezegende band is dit, vijf geweldige instrumentalisten en drie fantastische zangers met elk hun eigen unieke sound. Minstens net zo belangrijk voor muziek in de States als The Beatles in de UK.

Acadian Driftwood alleen al noopt tot aanschaf dezer plaat. Maar hier staan dan ook alle reguliere albums van deze The Band, voor mij, oudere jongere, verplichte aanschaf en een stuk waan muziek historie.