Violent Femmes - Violent Femmes (1983)

Toch wel een geniaal album dit. De muziek is erg basic (Violent Femmes oefenden veel als straatmuzikanten), maar de liedjes o zo geniaal! Blister In The Sun zal iedereen wel kennen, maar stiekem zijn liedjes als Add It Up en The Kill net zo mooi. Mooie teenage angst, maar wel met een knipoog bezongen door een stel slimme Amerikaanse jongelingen.

Blister in the sun is idd een geniaal nummer. Ongelofelijk dat het al zo oud is...

Ik hoorde laatst dat het over masturbatie gaat :

o, grappig. Moet ik er nog maar eens naar luisteren en er de tekst bijzoeken..

Let me go on big hands I know your the one
Body and beats I stain my sheets I don’t even know why

Fantastische plaat! ik ontdekte deze band eigenlijk pas 10 jaar nadat ze al bestonden.. maar heb deze plaat altijd gekoesterd in mijn verzamelinhg. dikke 5 punten. basic en toch subtiel.

Tientallen keren naar geluisterd in de donkere jaren 80 ,fantastische plaat.In het jaar 1990 live gezien op Leffinge Leuren in Oostende mmmmmmmmm.

Slechts zelfverwijt past bij het feit dat deze plaat nog op 4* sterren staat, puberleed in rammelende rock and rollsongs die volgens mij in één take zijn opgenomen. Gortdroog baswerk, pakkende melodieën, een heerlijk livegevoel. Halve ster erbij: 4,5.

Mooi omschreven, Lebowski. Deze heeft bij mij ook altijd tegen de 4,5/5 aangehikt. Morgen even kijken of ik met je mee kan gaan.

Verdomd! Ik dacht al, waar kén ik dat van...
Gnarls Barkleys Gone Daddy Gone is dus vrijwel 1 op 1 overgenomen van dit album, uit 1983 dus.

(Goed man, het kwartje viel nú pas, hehe).

leuke ontdekking (! 23 jaar na datum) alweer. De cover van Gnarls Barkley viel idd direct op.

heerlijke rauwe indierock

Leuke plaat, al ligt het zelfmedelijden van de zanger er mij af en toe wat te dik bovenop. Desondanks leuk gemusiceerde popsongs.

Muziek wordt vaak pas echt interessant als er met contrasten wordt gewerkt. Dat kan een cello-solo in een shoegaze-nummer zijn, of een morbide tekst over een zonnige rif. Het contrast bij Violent Femmes, is dat ze er muzikaal op geen enkele manier bovenuit steken, maar me tekstueel ongelooflijk het gevoel geven dat ze aan mijn kant staan.

Violent Femmes hanteert een haast studentikoos uitgangspunt van een ongefnuikte hoeveelheid spitsvondigheden per vierkante centimeter. Het resulteert in grappige nummers, niet grappig zoals een mop waar je één keer om lacht, maar grappig omdat alles op ludieke manier op zijn plaats valt - er is een klik. En omdat het klikt wil je het vaker horen. De teksten werken zo als een goede gitaarrif: aanstekelijk en stuwend - met Add It Up als ultiem voorbeeld.

Dat niveau wordt overigens niet gedurende de hele plaat gehaald. Met Please Do Not Go komen ze wat mij betreft echt niet weg, en de tweede helft van de plaat is beduidend minder dan de eerste. Maar het is wel een zwaar sympathiek gezelschap.

Ik zou eerder zeggen uit 1982. Ik heb de correctie al doorgegeven aan de crew.

Vandaag nog Violent Femmes op plaat verkocht. Nog vlug even gepiept op deze site en mijn oog viel op het jaartal. In 1983 hadden ze trouwens al wat nummers in elkaar gebokst voor de opvolger Hallowed Ground.

dit lijkt wel een erg gulle uitgave dan (31 nrs)...de LP destijds en ook de CD hiervan is bij mij maar 10 nummers lang.

Veel waar voor je geld...maar als album geef mij maar de 10 nrs dan.

Mooie cover,mooie muziek...tja gewoon 'top'.

Topplaat die een heel deel van mijn jaren 80 en 90 heeft gekruid. En telkens ik hem nu nog eens draai blijf ik dit een ferme plaat vinden.
Alles is hier al gezegd, maar ik wil wel nog even het fantastische (akoestische) baswerk een pluim in de kont steken.

Dit album stond in het '1000 albums you must hear before you die' boek en het verhaaltje sprak me erg aan, over dat ze oefenden als straatmuzikanten. Ook zag ik de titel Gone Daddy Gone staan. Zo heet een nummer van Gnarls Barkley ook dacht ik, ik luisteren en Gnarls Barkley had het dus gewoon gecoverd. Gone Daddy Gone vond ik bij Gnarls Barkley al redelijk geniaal en deze versie is ook zeker smullen. Heerlijk die xylofoon in dit nummer. De originele vind ik dan ook beter hoewel die van Gnarls Barkley ook goed heeft. Daarna heb ik snel het album geluisterd en dit is heerlijke feel-good muziek. Blister in the sun is natuurlijk een klassieker maar alles wat daarna komt is ook geweldig.

4*

Zij het gecombineerd met aanstekelijke verontwaardiging, humor en cynisme - en dat is het knappe van dit debuut.

Veel meer nummers dan op de originele Vinyl. Waar is There is nothing worth living for gebleven???

Interessante plaat, eerste luisterbeurt bevalt me uitstekend....

Bijzondere luisterervaring dit album. Het is namelijk niet echt goed. Muzikaal rammelt het nogal, de bas lijkt wel zelfgemaakt, de arrangementen lijken wel onafgemaakte demo's van The Replacements en ook de zanger wil nog wel eens uit de bocht vliegen.
Toch gaat deze plaat mij onder de huid zitten. Door de heldere melodieën en leuke teksten vergeet je bovenstaande tekortkomingen en wordt het juist heel charmant.

Ik zet voorlopig in 3,5*, maar ik ben hier nog lang niet klaar mee...!

Ligt in de lijn van New York Dolls, Richard Hell, The Modern Lovers en The Gun Club en lijkt een onmisbare schakel richting Pixies. Ongeremde lo-fi-rammel-rock 'n Roll met een randje. Hier zou ik best nog wel eens vaker naar kunnen luisteren...

Ik denk niet dat ik veel op heb met dit soort bands. Het klinkt allemaal wat nonchelant, afgeraffeld en weinig boeiend. Geprobeerd omdat er wel hoog van op wordt gegeven.

Deze plaat schijnt zo nu en dan (generaties) 'herontdekt' te worden.

De recente concerten schijnen een aangename belevenis te zijn en er klinken geluiden om Violent Femmes als werelderfgoed te koesteren.

Ik dacht altijd dat Vampire Weekend beïnvloed was door Talking Heads, maar als je dan Blister In The Sun hoort, dan weet je gelijk dat ze bekend moeten zijn met dit nummer van Violent Femmes.
En waarom wordt Vampire Weekend dan binnen gehaald als de grote nieuwe hype, en Violent Femmes genegeerd.
Vrijwel elk nummer zou qua sound prima op het debuut van Vampire Weekend passen.
Natuurlijk hoor je bij Violent Femmes in de zang ook andere invloeden terug.
Bowie en Television zijn namen die geregeld in mij op komen.
Maar ik denk men dat de invloed van Violent Femmes op de rammelende Amerikaanse indie bandjes niet moet onderschatten.
Maar ik geef eerlijk toe, ook ik was alleen bekend met Color Me Once die op de soundtrack van The Crow staat, en verdiep mij pas nu in het mooie debuut van deze band.
Gone Daddy Gone blijk ik dus ook te kennen, Gnarls Barkley heeft eigenlijk bar weinig toe gevoegd aan dit nummer.
Is het dan een goede cover?
Nee, dan raad ik het origineel liever aan, die is een stuk beter.

Komt deze plaat niet officieel uit 1983?


Jaloers.

Lees ergens boven dat het rammelt, die gasten zijn zo ongeveer van straat geplukt en een lp gemaakt, dat het misschien niet allemaal altijd 100% klopt zal wel, dat was bij Joy Division en ontelbare punk platen ook zo, maar goed zo verschrikkelijk veel plezier van gehad met uiteraard Blister maar ook met Add it up los gegaan bij oudjaar ergens in Antwerpen, een glimlach plaat is dit voor mij.
Grappig was dat deze uitkwam midden in de postpunk/new wave era waar ik alles van had zo ongeveer maar dit kan je heel goed draaien met bv the Smiths, Chameleons en lekker meezingen.
Je krijgt er heel veel energie van!

Dacht ik ook.

Niet echt mijn ding.
Ken de band(naam) al een eeuwigheid en heb er in een ver verleden wel wat tracks van gehoord maar een volledig album had ik nog niet beluisterd.
De muziek valt nog mee, maar die teksten, aiaia, steeds maar (puberaal) geklaag en ook steeds hetzelfde thema. En ik ben al niet zo een zang/tekst persoon.

Add It Up Wat een absoluut bazenlied blijft het toch.