Gojira - The Way of All Flesh (2008)

Tja, niet verkeerd hoor, maar ik vind het album niet minder of beter dan de vorige plaat. De songs staan wederom als een huis, zijn lekker meeslepend en kennen een superieure produktie, maar het doet me allemaal niet zoveel. Het is niet echt mijn stijl van metal, zal ik maar zeggen. De kwaliteit druipt er echter weer vanaf, dus wederom een ruime voldoende.

Vorig jaar gekocht, deze cd. Bij uitzondering niet een cd die ik eerst gedownload had, en daarna pas gekocht. De gok om deze cd te kopen was een goede, ik vind The Way of All Flesh een prima cd. Waarbij prima wel een soort understatement is.

Oroborus knalt er meteen lekker in. Goede opener.
Toxic Garbage Island gaat volgens mij over een groot 'eiland' van vooral plastic afval dat in de Grote Oceaan ronddrijft, maar dat kan ook een hersenkronkel van mij zijn. In ieder geval een goed nummer.
A Sight to Behold begint een beetje raar met een vervormde stem, maar dat hindert bepaald niet. Daarna wordt het nummer harder, meer gitaar, beukende drums.
Het volgende nummer, Yama's Messengers, vind ik dan weer wat minder. Een beetje een nummer zonder kop en staart.
The Silver Chord is een instrumentaal nummer, dat aanmerkelijk rustiger is dan alle voorgaande nummers. Als het niet op de cd had gestaan, had ik het niet gemist, maar het werkt wel als rustpuntje.
All the Tears gaat dan weer verder waar de band gebleven was voor The Silver Chord: met het maken van hele goede metal waarin veel te beleven is.
Adoration for None begint furieus, maar na een tijdje begint dit nummer me wat tegen te staan. Het is alsof de band geprobeerd heeft er teveel in te stoppen qua tempowisselingen, overelkaar heenbuitelende drumpartijen, verschillende zangpartijen, etc. Daardoor wordt het een wat rommelig nummer.
Maar daardoor lijkt The Art of Dying nog beter! Het nummer begint al briljant met ongeveer een minuut lang steeds sneller wordende drum die klinkt alsof er een leger komt aanmarcheren. En daarna dendert het nummer nog 8 minuten op hoge snelheid door. Zonder meer het beste nummer van de plaat.
In de schaduw van The Art of Dying is Esoteric Surgery eigenlijk ook een heel behoorlijk nummer. Ook hier weer prominent aanwezig drumwerk, snelle gitaarpartijen, breaks en tempowisselingen. Eigenlijk zijn alle Gojira-ingredienten aanwezig. In het tweede deel van het nummer wordt de snelheid verwisseld voor wat meer melodie. Ik had dit nummer nog nooit echt goed beluisterd, maar ik geloof wel dat het een van de betere van dit album is.
Vacuity is een van de mindere nummers van de cd. Ik heb het idee dat het nummert nooit echt op gang komt en vooral bestaat uit wat losse ideetjes die bij elkaar gezet zijn.
Wolf Down the Earth daarentegen vind ik wel weer de moeite waard. Leuk riffje en de zang klinkt bruter dan op de meeste andere nummers van deze cd.
Het laatste nummer, The Way of All Flesh, is weer een beetje een tegenvaller. Het klinkt nogal gewoontjes, en het einde is ook nog eens zwak. Het houdt gewoon op. Daarna is het nog een aantal minuten stil voor de bonustrack of zo, maar daar wacht ik meestal niet op.

Vergeleken met From Mars to Sirius is deze cd over de gehele linie iets minder, maar de kwaliteit van The Way of All Flesh is wel constanter. Waar op FMTS 2 missers achter elkaar stonden (In the Wilderness en World to Come), kent deze cd geen grote misperen, enkel een of 2 zwakkere nummers.

Al met al een topper, 4.5*.