Nick Cave and The Bad Seeds - Tender Prey (1988)

Geweldig album. Mercy Seat, Up Jumped the Devil, Mercy, New Morning en Deanna vind ik persoonlijk de mooiste nummers. Zeker voor heel veel keer het luisteren waard.
****

Een van de betere van Cave en zijn bad seeds. Ik weet nog hoe overdonderd ik was toen ik the mercy seat voor het eerst hoorde. Ik heb dat nummer zeker 10 keer achter elkaar gedraaid voordat ik de rest van het album afluisterde. 4,5*

Dat nummer beschouw ik dan ook als één van de beste songs ooit. Ook voor mij was die eerste keer overdonderend.
Ik weet wel dat de VPRO hem ook grijs draaide. En Lotje IJzermans was een fan, en ik van haar .

The Mercy Seat is het quintessentiële Nick Cave-nummer, razend en schuimbekkend, fantastisch gewoon.

tender prey is een diamant, maar dan wel een gitzwarte.
Niet bepaald de gelukkigste periode uit Cave's leven (o.a. heroineverslaving) en dus erg donker en depressief.
Wel vol prachtige songs van wilde uitbarstingen tot mooie ballads die zijn latere werk zouden overheersen.
Een 4 voor mij

Fantastische plaat! Veel beter dan al die pianoballads van zijn huidige carriere! Lekker rauw en over-the-top! 4.5*

Tender Prey, mijn eerste plaat van Nick Cave & The Bad Seeds. Toen ik het voor het eerst hoorde was ik al overdonderd, maar dat gevoel is altijd zo gebleven. Elk nummer heeft zijn eigen charmes. Buitenbeentje is toch wel het énorm sombere Watching Alice, wat een heerlijk nummer. Elke keer als ik het hoor, probeer ik een beeld voor me te stellen. Ik zwijg maar over The Mercy Seat ( ), daar zijn al genoeg lovende woorden over gezegd. Tender Prey is gewoon een meesterlijk album!

Watching Alice is subliem, zo in en in triest... Ach, superieure plaat van Cave! Ik heb trouwens een versie waarbij de plaat ook wordt afgesloten door een andere uitvoering van The Mercy Seat.

Ik ook: video mix is dat. Voegt verder weinig toe.

Ik wist nog goed toen ik deze plaat voor het eerst hoorde. Bij de eerste uiterst melancholische tikken op de piano van Watching Alice krijg ik het al meteen ijskoud. Dit is een nummer dat me altijd zal blijven raken. Zo somber, zo mooi en zulke mooie tekst.

Mee eens.

1988. Toen was ik 16. Een jaar eerder had ik het 'licht gezien' en was ik voor het eerst met Caveman - 'als soloartiest' (nu ja, mét Bad Seeds natuurlijk) - geconfronteerd geweest met dat prachtige coveralbum "Kicking Against The Pricks". Toen dan in '88 het nieuwe album "Tender Prey" uitkwam was ik er als de kippen bij om die LP te gaan kopen, met de ondertussen al wat gespaarde centjes van het zakgeld. Na schooltijd na de platenzaak en 450 belgische frank armer, snel naar huis fietsen, en zo snel mogelijk die plaat opzetten... Groot was toen de vreugde en euforie toen de LP op de draaitafel belandde! Wow!

Wow! Zeg ik nog altijd, telkens als ik dit album beluister na een lange tijd dat niet meer gedaan te hebben. Een zeer volledig album met een enorm goede zingende Cave, met 'in your face' confronterende nummers' zoals het fantastische en tegelijk beklemmende alsook magistrale "The Mercy Seat" - uit volle borst meezingen met dit nummer en je haast ongemakkelijk voelen omwille van wàt je aan het zingen bent... meesterlijke tekst toch ook... , de sneltreinvaart hebbende opzwepende stadsrock van "City of Refuge" - die harmonica in het begin van de song, de opbouw van de hele song, de samenzang.. de sfeer die het oproept.. de power.. fantastisch nummer gewoon... 'you better run, you better run'... , het poppy aandoende en tegelijk toch wat rauw klinkende "Deanna", het alweer erg hitisige "Sugar Sugar Sugar", dan in schril contrast staande met de bloedmooie, maar vaak trieste en intrieste donkere ballads zoals "Mercy" en "Watching Alice". Cave zingt "it's so depressing. It's True." Ja. hoe het zingt: je gelooft hem meteen!

Het jazzy haast slapend en zwijmelende gezongen "Slowly goes the night".. je ziet Cave zo in een of andere nachtclub staan performen.... heel mooi nummer ook, het vrolijke haast als (ik zeg wel: 'haast' !) niemendalletje klinkende "Sunday's Slave"..... Het (bewust) half 'vals gezongen' "New Morning" .. en o ja;. "Up Jumped The Devil"....

't is allemaal prachtig.. en met een zeer rijk instrumentarium... de piano is prominent aanwezig, harmonica, xylophone, veel slide gitaar, de leuke harmony vocals.. en een goed in form zijnde Cave dan weer voluit zingend met alle registers open, dan weer haast mompelend... het zorgt alles samen voor een heus luisterfestijn....

Enkele berichten hoger schreef Orbit simpelweg "Fantastische plaat". Wel, daar heeft ie vast en zeker gelijk in

mooi geschreven c-moon!

Door het lezen van je tekst krijg ik spontaan de lust om dit hemelse album flink hard op te zetten, maar helaas liggen er mensen te slapen nu.

Wat moet ik hier over zeggen. Een vriend van mij had een cassettebandje met daarop The Mercy Seat. Ik geloof dat wij dat nummer wel 10 keer achter elkaar draaiden.
Wel onder invloed van..............
Twee dagen later; en nuchter gelijk dit album aangeschaft, en nog steeds zeer goed, vooral ook City of Refuge en Deanna. Vanaf toen deze holbewoner blijven volgen.

Dat klassieke tintje van Up Jumped the Devil: Super! Klinkt als Satie, ligt dat aan mij?

Je zou hem ook een vledermuis kunnen noemen, en als je er over nadenkt, dat zijn ook holbewoners natuurlijk.

Het donkere, het dreigende, de zwarte kant van het leven, het zit toch altijd in Cacve's werk. I love this man, I mean : his music!

The Mercy Seat is van bovenaardse schoonheid. Enkel de versie van Johnny Cash kan als cover hieraan tippen.

Slowly goes the NIght en Deanna zijn ook mijn favorieten.

4 sterren

****

Machtige opener, ronduit betoverend.

Zeker Feeder, ook City Of Refugee is een geweldig nummer.
Ach; vrijwel alles van Cave is zeer de moeite waard.

Mooi man, er staat overal: Toen ik dit voor het eerst hoorde, blablabka.
Nou dat is bij Paddy precies hetzelfde! Een soort "Waar was jij toen de Twin Towers vielen op 9 11" effect. Ik weet nog precies waar ik was toen ik deze album voor het eerst hoorde
Deze plaat heeft een overdosis sfeer.
Een van mijn favorieten: Slowly Goes the Night

Na lang getreuzel en uitstellen was dit het eerste album van Cave waar ik me aan waagde. En het is een voltreffer. Een mooie afwisseling tussen ingetogen nummers met onderhuidse spanning en songs als City of Refuge waar hij z'n teksten echt over je uitspuugt (gelukkig figuurlijk dan welteverstaan)!

Aardige plaat, maar wat mij betreft behoort hij toch tot de mindere uit het oeuvre van Nick Cave. Velen zullen het niet met mij eens zijn, maar ik heb 'The Mercy Seat' altijd maar een matig nummer gevonden, hoewel ik een groot fan ben van Cave. Het begint aardig, maar het duurt 3 minuten te lang en het refrein had wat mij betreft niet eindeloos herhaald hoeven worden. Ook van 'Deanna' en 'City Of Refuge' ben ik nooit echt onder de indruk geweest, hoewel ik de akoestische versies op B-sides & Rarities beter vind.

Het album wordt echter gered door het sublieme 'Watching Alice' en 'Slowly Goes The Night'. Ook 'Up Jumped The Devil' en 'Sunday's Slave' behoren tot de betere nummers.

3*. Wellicht komt er later nog een halfje bij.

Dat Nick Cave een grote muzikant daar is geen twijel over mogelijk.
Toch ben ik al vaak behoorlijk ontgoocheld geweest van zijn cd's.
Máár deze cd is voor mij zijn allerbeste album en ook één van de beste cd tout court. Meesterlijk op ieder moment!!

Nog steeds mijn favoriete Cave. Vrijwel elk nummer is een voltreffer, met het dieptrieste Watching Alice, het cowboyesque City of Refuge en het schitterende Mercy (kijk deze versie eens, waanzinnig) als hoogtepunten. Maar ook de opener die me into deze band bracht en de heerlijk half-valse afsluiter mogen niet ongenoemd blijven.

Min eerste kennis met Nick Cave, een voltreffer , het valt me op dat hij me nog nooit heeft ontgoocheld, zowel on stage en op plaat , klasse

Indertijd moest ik niet veel van Nick Cave hebben, maar vanaf de jaren '90 begon hij steeds meer tot mijn favorieten behoren maarmate ik hem meer beluisterde. Dit is het oudste album van Nick Cave dat ik kocht (de daaropvolgende van hem heb ik bijna allemaal en ik vind ze ook allemaal goed) en het is gewoon een prima album van een vakmuzikant. "The Mercy Seat" (ik heb onlangs ook de cover van Johnny Cash beluisterd) is in ieder geval een klassieker.

een mooie plaat van Nick en zijn zaadjes

De openingsstreffer is meteen een voltreffer en dit samen met Deanna en Mercy.

De rest is redelijk goed te noemen.

Dan zal ik deze ook maar even recenseren.
Enerzijds hebben we weer de klassieke, manische nummers als City of Refuge en het fantastische The Mercy Seat (let op die nuances in de tekst!), maar ook de tragere, gedragen ballads van later. In Slowly Goes the Night klinkt Nick zelfs precies hoe ik me altijd voor had gesteld hoe Barry White zou klinken, nog voordat ik iets van hem gehoord had.
Ik vind wel dat er een aantal mindere broeders op staat. Sunday's Slave en Sugar Sugar Sugar boeien me maar matig. Dit weerhoudt er van om een 4,5 te geven.
Wel erg mooi is het deprimerende Watching Alice; de voyeur in Nick. Ook de Oh Happy Day-adaptie is goed, ietsjes te zoet, maar de tekst is meesterlijk. Mijn favoriet is toch wel Up Jumped the Devil, wat een waanzin!

Verdomme, Ik heb nog haast niks geschreven bij een van de grootste ontdekkingen van de afgelopen jaren: Nick Cave. Met name op dit album is hij inktzwart, maar eigenlijk donkergrijs. Alle figuren op dit album lijken te willen ontsnappen, weggelokt door dat kleine beetje geluk net over de horizon. Tegelijkertijd lijken ze alle hoop verloren te hebben ooit dat geluk te vinden.

Gelijk openen we met de vertellingen van een ter dood veroordeelde. Opgesloten in zijn cel waar religieuze waanbeelden hem overvallen. Zijn handen heeft hij alvast in onschuld gewassen voor de grote show van vanmiddag. Zijn celgenoot heeft de eer om eerst te gaan. Als onschuldige weet hij al dat hij niks te vrezen heeft. Als hij gaat zitten wordt vakkundig de spanning opgevoerd door Cave en zijn Bad seeds, tot hij heetgebakerd bekent. “ik loog; I did it”.
-
Een ander land een ander verhaal. Jongeman kijkt stiekem uit het raam. De straat is toevallig de scheiding van Arm en rijk. Aan de overkant ziet hij de mooie Alice omkleden. Zijn ogen kijken vol van verlangen, maar hij weet dat hij nooit een kans maakt. Mislukt als Mondharmonicamuzikant; een nooit tot uiting gekomen natuurtalent. Opgesloten in een huurhuisje en werkloos. Een Kippenvelopwekkende solo op zijn harmonica is het enige wat hij nog kan.
-
En als Nick niet bezig is het leed van andere vertolken, heeft hij nog zijn eigen grieven. Overmatig drugsgebruik heeft hem paranoïde gemaakt. Hij is verdoemd. Verdoemd om de slechterik te spelen. Opgesloten in zijn huurhuisje, in het oosten van Berlijn, zijn de nachten lang. Koortsachtig zoekt hij naar uitweg. In religie vind the caveman zijn verlossing. De muur is gevallen en Nick Cave zal voortaan The Good Son zijn. Netjes in een sfeervol pak. Ze moesten eens weten. Ouders opgelet. Schijn bedriegt. Hij heeft alles gedaan wat God heeft verboden. The Good Son heeft een verleden.
-
Een van de beste albums van Nick Cave en the bad seeds. Vooral de eerste 6 nummers zijn prachtige depressieve miniatuurtjes. Op de laatste 4 nummers wordt er naar het volgende album vooruitgeblikt. De soul en gospelinvloeden zijn steeds prominenter en de nummers zijn een stuk luchtiger. Dit werkt helaas nog niet helemaal perfect. Opener Mercy seat en Watching Alice zijn de hoogtepunten op dit zeker niet misselijke album. 4.5*

Een beetje jammer dat de laatste 2 nummers wat minder zijn, want de rest is goed tot zeer goed (mercy seat, mercy, deanna)

Eens arcade Monkeys, al vind ik Sugar sugar Sugar er nog goed mee door kunnen. Het zwaartepunt van dit album ligt voor mij toch bij de eerste plaatkant(bij wijze van spreken).