Mercyful Fate - Melissa (1983)

dat was geen enkel nummer, maar delen uit Satan's Fall, Curse of the Pharaoh's, A Corpse Without A Soul en nog meer..

Corpse Without Soul is hier niet op te vinden, maar op de Ultra-zeldzame NUNS HAVE NO FUN EP uit 1982. (Die EP heb ik op Ebay al zien staan voor 300€ en meer )

Ook te vinden op the beginning, een verzamelalbum.


Kzal zeggen: Kerel, schaf het album aan. (dat ga je zowiezo doen, zelf al pindakaas je het eerst. Er valt niet te ontsnappen aan de magie van deze plaat)


Een welgemeende HAIL SATAN! en nog een goedenavond iedereen.

WTF, heeft metallica het nummer Mercyful fate zelf in elkaar geflanst dus Vind ik nog behoorlijk knap ook dan, vind ik echt een vet nummer. Wel solo's en riffs gejat maar om daar dan 1 nummer van te maken vind ik wel goed

Alsk jou was probeerde ik dit hele albums eens Stuur me een PM met je mailadres, dan stuur ik je de nummers. (kben op deze moment toch bezig met al mijn CD's aant rippen op PC)

The real danish dynamite. (ze zijn van Denemarken afkomstig, zelfde land als Lars Ulrich)

Het is BTW "Mercyful Fate".

Hoeveel keer ik niet "Mercifull Fate" moet verbeteren

Ik heb die King diamond live horen zingen met metallica, ik had toch liever hetfield of is dat niet te vergelijken met dit?

King Diamond is in 2008 52 jaar.
Dus op 25 jaar zijn de vocalen veel veranderd natuurlijk.


Zoals we het bij dit album zeggen, Mercyful Fate is een unieke band. Niet te vergelijken met iets.

Tot mijn verbazing zag ik dat ik hier nog geen berichtje geplaatst had. Absoluut een klassieker, dit debuutalbum van 1 van de beste metalbands aller tijden. Heb je het over Mercyful Fate dan beland je al gauw in een discussie over welke nou beter is, Melissa of Don't Break the Oath (Don't Break the Oath natuurlijk ) maar daar moeten we eigenlijk met z'n allen mee ophouden.

Deze twee albums zijn totaal niet te vergelijken, hier zet Mercyful Fate zich nog meer neer als een 'klassieke' Heavy Metal band (al wijken de geweldige vocalen natuurlijk sterk af). Don't Break The Oath is natuurlijk ook Heavy Metal, maar tja.. toch anders.

Dit album blinkt uit in technisch niveau, schitterende 'harmonie leadgitaren', de zang is geweldig (en natuurlijk heel erg origineel), schitterende composities. En misschien wel het belangrijkste, het vormt een prachtig geheel. Enige nadeel dat ik kan bedenken is dat hij over het algemeen wel wat harder had gekund.

Awel, ik ga nog eens reclame maken voor een legendarisch debuutalbum: namelijk die van Mercyful Fate. "Daar is hij weer", hoor ik bepaalde mensen al denken. Terecht, in 1983 was dit één van de meest vooruitstrevende metalalbums verkrijgbaar en vijfentwintig jaar later (kan iemand dit geloven) is dit nog altijd een wreed goed plaatje.
Achtendertig berichten en nu negendertig berichten vind ik nog altijd veel te weinig bij een dergelijke moordplaat. Luister, huiver en - vooral - geniet. En het toppunt van al: dit was zeker geen toevalstreffer want de opvolger Don't Break The Oath is ook al zo'n topplaat. Voilà, ik heb mijn gedacht nog maar eens gezegd.

Ik heb deze morgen nog eens flink genoten van deze bijzonder fijne plaat, een klasse-album, een klassieker, een album waar ik telkens weer nieuwe dingen ontdek. Evil, Curse of the Pharaohs, At the Sound of the Demon Bell, Satan's Fall, zo maken ze ze niet meer vandaag de dag. Prachtig en origineel gitaarwerk ook, een hoog niveau over de hele lijn.

Evil, Curse of the Pharaohs, At the Sound of the Demon Bell, Satan's Fall en into the Coven
Een van de beste metalalbums uit de jaren '80.
King Diamond zijn stem is echt de max en heel mooi gitaargeluid op dit album.

mercyful fate melissa
een plaat met een donkere zweer ik zweet nu al
toen ik dit voor het eerst hoorde in de jaren 80
wist ik niet wat ik hoorde maar het pakte me in 1 keer
en elke keer weer
de zweer is zo goed al in het begin
het eerst nummer evil
alleen de begn texst al
i was born on the cemetery
under the sign of the moon
raised from my grave by the death
en dan moet de rest nog komen
pure horror
een goede plaat voor het slapen gaan

Heb hem me net gekocht !!
Ik kocht me ongeveer twee maanden geleden Don't Break the Oath, wat ik eigenlijk niet verwachtte destijds. Het was zo'n succes dat ik vandaag dacht va, ik ga me Melissa eens kopen. Klinkt erg goed, lekkere stevige stukjes en heerlijke riffs. Als ik hem moet vergelijken met hun tweede plaat, dan lijkt me op het eerste gezicht deze toch beter. Niet dat dat veel zal gaan uitmaken, want het zijn allebei toch echt topplaten.
Samen met "The Beginning" gekocht in zo'n 2 in 1 ding van RR, heb ik ze compleet

5*

Akron777, veel plezier met je dubbele top-aanschaf! Voor mij vormen die twee albums een onlosmakelijk eenheid.

Vooral Satan's Fall, nummer van ruim 11 minuten met veel afwisseling, betoverde mij helemaal bij de eerste luisterbeurten, nu zo'n kwarteeuw geleden. Ik wist gewoon echt niet wat ik hoorde. Pure magie.

Haha bedankt. Hoe vaker ik ze draai hoe beter ze worden. Vooral die nummers Evil, Satan's Fall en Curse of the Pharoah denderen lekker door. En dan die melancholieke stem van King op Melissa, geweldig.

Er lopen hier toch een aantal metalheads rond op deze site, rustige metalheads, mondige metalheads, gepassioneerde metalheads zoals elkeen zeker maar toch ook metalheads die dit album en deze groep te weinig degusteren. Neem Mercyful Fate weg met zeker hun eerste twee albums en je mist iets in het Metal Universum, vind ik toch. Mijn score is een maximum geworden en zal waarschijnlijk een maximum blijven. Waarom? Ik weet het zelf eigenlijk niet, het voelt zo aan en dat er geen één komt aandraven met minpunten en wat weet ik nog meer. Dit is een "evil" plaatje en zal het altijd blijven. Zoekt u baanbrekend, vooruitstrevend, progressief? Deze mannen deden dat al in negentien bloody drieëntachtig.

Sir, alleen al door uw gepassioneerde verhalen over deze band ben ik Melissa gaan luisteren. Het was even wennen voor mijn oren, maar ik vond het zeker de moeite waard.

Dit is zeker niet het beste album uit de jaren 80.

Into the Coven en At the sound of the demon bell, kunnen me niet boeien

Mijn eerste kennismaking met Mercyful Fate. Ik had al wel van de band gehoord, maar had ze jaren links laten liggen. Totdat een vriend me de albums als mp3 gaf en het als verplicht luistervoer omschreef. Tja, en dan kan je het natuurlijk niet laten liggen. Hij had de jaren ’80 bewust meegemaakt, ik niet. Kan me dus ook geen voorstelling maken over de impact van dit album destijds, maar de eerste keer dat ik het beluisterde, was even wennen.

Evil geeft meteen al een voorproefje van wat je de rest van het album kan verwachten: veel wisselende tempo’s, solo’s en andere gitaarmagie. Daarnaast uiteraard de afwisselende zang van King Diamond, waarbij de onnatuurlijk hoge stukken het meest opvallen. Ik kan me niet herinneren ooit een zanger gehoord te hebben die zo hoog zingt. Aanvankelijk was het ook de zang waaraan ik het meest moest wennen. Daarnaast liggen de teksten in dit nummer in de lijn van de rest van het album. ‘Duister’ en ‘satanisch’. Beide bewust tussen aanhalingstekens gezet. Want wellicht 30 jaar geleden angstaanjagend en duivels, doet het bij mij nu weinig meer dan een glimlach op mijn gezicht toveren. Dat zal toch niet de bedoeling zijn geweest.
Het hoge niveau van Evil wordt vastgehouden over een groot deel van het album. Het korte Black Funeral vind ik niet zo opvallend, en vanaf dat nummer gaat het bergafwaarts. Satan’s Fall heeft z’n goede stukken, maar is me net een beetje te lang en te gefragmenteerd. Afsluiter Melissa is langzamer dan de rest, en eindigt me wat te zeurderig. ‘Melissa, can you hear me’, etc. Dit nummer werkt voor mij niet als afsluiter, en sowieso vind ik het niet een goed nummer.

Dit laatste nummer bleef het best hangen toen ik het album de eerste keer luisterde. Daarom was de herinnering dit ik bij Melissa had, op z’n best matig, en heb ik mijn aandacht verplaatst naar Don’t Break the Oath. Kort geleden heb ik Melissa een tweede kans gegeven. Dat is goed uitgepakt. Intussen is dit album alweer een paar keer voorbij gekomen op mijn speler. Op het titelnummer na zijn alle nummers (minimaal) goed, maar vaak beter dan gewoon goed.
Door zijn zangstijl eist King Diamond de meeste aandacht op, maar de heren Shermann en Denner verdienen net zoveel lof. Zonder hun gitaarspel was dit album ongetwijfeld stukken minder spectaculair uitgevallen.

4.0*

Een debuutlangspeler om trots op te zijn, lijkt me. Het is een behoorlijk invloedrijk werkje geworden. Bands die occulte dingen in de metal wilden stoppen hadden een nieuwe inspiratiebron erbij.

Vooral King Diamonds zang eist veel aandacht op. Het is een essentieel onderdeel van Mercyful Fate. Buiten dat gebeurt er ook nog eens ontzettend veel op het muzikale vlak. Vele bottenkrakende riffs en prachtige melodieuze solo's worden op je afgevuurd. Ook wordt je van de ene tempowisseling naar de ander geslingerd. Zo zit je voortdurend op het puntje van je stoel.

En als een absoluut pinakel torent het machtige Satan's Fall boven alles uit. Het is een culminatie van alles waar Mercyful Fate voor staat. Een machtige epic boordevol avontuur. Kippenvel.

Het album wordt afgesloten met het in een verwrongen ballade gegoten titelnummer.
Melissa is bijna een magische naam geworden. King zou nog op verschillende momenten in zijn oeuvre zijn herinneringen aan haar inclusief de wraakgevoelens jegens 'the priest' met ons delen.

King Diamond is werkelijk niet om aan te horen! instrumentaal is melissa goed te doen, niet bijzonder goed ofzo maar wel leuk. maar de zang is gewoon ZO nep. Ik snap ook niet dat dit een metal klassieker is (maar dat snapte ik van Venom's Black Metal ook niet)

Metal snappen is ook niet simpel. Daarvoor moet je echt een genie zijn.

King Diamonds stem is overigens niet nep hoor. Zelf gezien en gehoord. Helemaal echt.

Ik snap ook niet wat er met nep bedoeld wordt. De letterlijke betekenis kan het niet zijn. Hij kan echt zo zingen.

Misschien staat het theatrale niet zo aan. Ik vind dat juist gaaf.

mja, Rob Halford kan ik wel aanhoren en Geoff Tate weet (wist?) hoe het goed moet.
Die gast had echt power in zn falsetto, King diamond daarintegen vind ik eerder als een parodie op de hoge metal zang klinken, vandaar de term nep.
John Arch van vroegere Fates Warning had ook zo'n nasaal piepstemmetje als Diamond maar hij bracht het ovrtuigend waardoor het wel gaaf klinkt

De muziek de je noemt met andere hoge stemmen is ook niet echt te vergelijken met die van Mercyful Fate. Om te beginnen is daar niet dezelfde afwisseling in zang te horen en verder worden er geen satanistische teksten gezongen.

Hoe belachelijk je dat ook allemaal mag vinden, daar gaat het uiteindelijk wel om. Dit hoge gekrijs is er niet om muzikaal te zijn in de gebruikelijke zin, maar het is een geluid van en uit de hel, bij wijze van spreken.

En veel overtuigender dan King Diamond dat hier doet, heb ik het nog niet gehoord. Volg bijvoorbeeld de teksten van Evil en Melissa eens mee. Nogmaals, je kan dat allemaal belachelijk vinden en weinig overtuigend, ik vind het een ijzersterke vertolking van waanzin binnen de context van godsdienst.

Het metalige en raspende geluid van de gitaren en de aparte baslijnen maken het geheel perfect af: een geniale soundtrack bij het theater van de hel. Zelfs de affiche (de hoes) is nog niet gedateerd.

Judas Priest vind ik toch wel goed vergelijkingsmateriaal hoor
Ik heb me niet bezig gehouden met de teksen dus ik geloof je op je woord, ik weet dan ook wel dat dit album een belangrijke inspiratiebron was voor de Thrash en ook Black Metal.
Maar waar Black Metal het wel meent (bedoelt als satanistische muziek) hoor ik bij Mercyful Fate (en ook Venom) meer een theater opvoerinkje. Het tijdsbestek heeft er natuurlijk ook mee temaken en zij waren pioniers op dit gebied. Maar waar het als satanistische muziek bedoelt wordt klinkt het niet echt 'evil'.
Maar ook met concept in mn achterhoofd kan ik toch echt niet genieten van Diamonds stem.

Een van mijn favorieten. Het debuut blijft Mercyful Fate's beste plaat met nummers als Satan's Fall, Into the Coven en Melissa. Zeer overtuigend.