Mercyful Fate - Melissa (1983)

Dit album rockt wat meer dan Don't Break The Oath, en de Black Sabbath-invloeden zijn hier duidelijk te horen. Het album heeft enkele pakkende riffs, maar jammergenoeg zakt de plaat vanaf Satan's Fall nogal in. Toch staat er genoeg goeds op, zodat ik een voldoende kan geven. Mijn favoriete nummers zijn Curse Of The Pharaos en At The Sound Of The Demon Bell.

Ik vraag me trouwens af wat de hoes precies moet voorstellen.. Ik kan er echt niks in zien.

Mijn eerste kennismaking met Mercyful Fate. Ik had al wel van de band gehoord, maar had ze jaren links laten liggen. Totdat een vriend me de albums als mp3 gaf en het als verplicht luistervoer omschreef. Tja, en dan kan je het natuurlijk niet laten liggen. Hij had de jaren ’80 bewust meegemaakt, ik niet. Kan me dus ook geen voorstelling maken over de impact van dit album destijds, maar de eerste keer dat ik het beluisterde, was even wennen.

Evil geeft meteen al een voorproefje van wat je de rest van het album kan verwachten: veel wisselende tempo’s, solo’s en andere gitaarmagie. Daarnaast uiteraard de afwisselende zang van King Diamond, waarbij de onnatuurlijk hoge stukken het meest opvallen. Ik kan me niet herinneren ooit een zanger gehoord te hebben die zo hoog zingt. Aanvankelijk was het ook de zang waaraan ik het meest moest wennen. Daarnaast liggen de teksten in dit nummer in de lijn van de rest van het album. ‘Duister’ en ‘satanisch’. Beide bewust tussen aanhalingstekens gezet. Want wellicht 30 jaar geleden angstaanjagend en duivels, doet het bij mij nu weinig meer dan een glimlach op mijn gezicht toveren. Dat zal toch niet de bedoeling zijn geweest.
Het hoge niveau van Evil wordt vastgehouden over een groot deel van het album. Het korte Black Funeral vind ik niet zo opvallend, en vanaf dat nummer gaat het bergafwaarts. Satan’s Fall heeft z’n goede stukken, maar is me net een beetje te lang en te gefragmenteerd. Afsluiter Melissa is langzamer dan de rest, en eindigt me wat te zeurderig. ‘Melissa, can you hear me’, etc. Dit nummer werkt voor mij niet als afsluiter, en sowieso vind ik het niet een goed nummer.

Dit laatste nummer bleef het best hangen toen ik het album de eerste keer luisterde. Daarom was de herinnering dit ik bij Melissa had, op z’n best matig, en heb ik mijn aandacht verplaatst naar Don’t Break the Oath. Kort geleden heb ik Melissa een tweede kans gegeven. Dat is goed uitgepakt. Intussen is dit album alweer een paar keer voorbij gekomen op mijn speler. Op het titelnummer na zijn alle nummers (minimaal) goed, maar vaak beter dan gewoon goed.
Door zijn zangstijl eist King Diamond de meeste aandacht op, maar de heren Shermann en Denner verdienen net zoveel lof. Zonder hun gitaarspel was dit album ongetwijfeld stukken minder spectaculair uitgevallen.

4.0*

Een derde van de Heilige metalen Drievuldigheid uit 1983...



(Voor wie er niet bij was: Show no Mercy, Kill 'm All en deze Melissa.)

Deze plaat werd me aangeraden door Don Cappuccino, een paar maanden geleden. Ik heb 'm toen een paar keer beluisterd, maar een blijvende indruk maakte ie niet. Lekkere gitaarsolo's, dat wel, maar zo bijzonder vond ik het nou ook weer niet. En die zang.. Ik kreeg er hoofdpijn van. Ik dacht dat het wel niets voor mij zou zijn, en heb 'm na die paar keer luisteren snel links laten liggen.

De laatste weken ben ik 'm weer met enige regelmaat gaan luisteren. Don Cappuccino tipt natuurlijk niet zomaar albums, en in veel gevallen komt zijn smaak overeen met de mijne. Tijd voor een tweede kans, dus. 'Melissa', het debuut van Mercyful Fate, kreeg de laatste dagen zelfs een luisterbeurt of drie à vier. En dan merk je toch dat je zo'n plaat eventjes in de kast moet laten liggen. Althans, dat dacht ik aanvankelijk.. 'Evil' vind ik persoonlijk meteen het beste nummer, met aanstekelijk gitaarwerk (en gierende solo's), dat stond me wel aan. De zang? Die besloot ik voorlopig maar in de armen te sluiten. Voorlopig, inderdaad.

Want de tweede luisterbeurt in deze "tweede kans"-periode kon ik het werkje reeds een pak minder waarderen, de derde keer viel zelfs ronduit tegen. Ik knap gewoonweg af op de pijnlijk hoge uithalen van King Diamond, dat scheelt een pak. Ook zijn gewone zangstem vind ik niet om naar huis te schrijven; enfin, anderen zullen het geweldig vinden, en perfect bij de muziek passen, maar dat gevoel heb ik niet, en je moet zoiets ook niet gaan faken. Ik bedoel daarmee dat ik niet iets goed zal gaan vinden, omdat anderen het ook waarderen. Peer pressure is mij tamelijk vreemd.

Maar goed, over naar het sterke punt van de plaat, het gitaarwerk. Dat vind ik grotendeels erg solide, met soms een positieve uitschieter ('Evil'). Er zit een zekere vorm van melodie in die me wel aanstaat, met soms van die lekker meanderende gitaarsolo's ('Into the Coven'). De drummer doet z'n ding, in functie van het geheel, en dat is zonder meer oerdegelijk. De thematiek in de teksten was in die tijd misschien redelijk straf en opzienbarend, maar dat zou nu niet meer het geval zijn. Knap van hen om dat in die tijd te doen, maar een tikkeltje gedateerd? Misschien wel.

'Satan's Fall' is met voorsprong het langste nummer, en tikt pas af ruim na elf minuten. Het is dan ook de song met de meeste wendingen, dat spreekt voor zich. Monotone muziek is het zeker niet. Afsluiter 'Melissa' spreekt me dan weer niet echt aan; 't gaat een beetje tegenzitten na een tijdje, en, zoals wizard het in zijn bespreking noemt, zeurderig klinken.

Al bij al toch een voldoende voor deze plaat, zij het een krappe. Ik onthoud vooral het goede, afwisselende gitaarspel, en dat zal ik dan ook meenemen naar hun andere "bekende" plaat, 'Don't Break the Oath'. Die ga ik zeker nog proberen.

3 sterren

Don't Break the Oath, hun tweede album, blijft mijn favoriete album van Mercyful Fate en mijn favoriete Metal album. Als debuut kan Melissa zeker haar plaatsje opeisen in de Metal wereld, maar tot voor vandaag kon ik er geen vinger op leggen waarom ik Melissa iets minder waardeer.

Ik denk dat ik het vandaag gevonden heb, hoewel ik morgen misschien weer van gedacht verander. Het is geen exacte wetenschap. Het heeft volgens mij te maken met de zanglijnen van King Diamond die op Don't Break the Oath meer mysterie en meer dreiging uitstralen. Op Melissa vind ik hem nog niet zijn volle potentieel bereiken. Toch is dit geen verwijt aan zijn adres, het geeft aan dat Mercyful Fate in een razendsnel tempo aan ervaring, maturiteit en vertrouwen won. Bepaalde stukken in het begin van Satan's Fall vind ik een beetje irritant, mooiste nummer is voor mij Curse of the Pharaohs, op de voet gevolgd door Evil. Ik denk zelfs dat met meer ervaring Satan's Fall anders en beter zou zijn uitgewerkt. Dat is jammer genoeg niet te bewijzen.

Mercyful Fate is een groep van tegendraadse ritmes, solo's op de raarste plaatsen en die unieke stem van King Diamond. Kan je één van die drie niet verdragen, dan moet je er niet aan beginnen. Mis! Je moet het zeker proberen, als het niet is om de muzikale horizon te verbreden dan wel om geen klassieker te mislopen. Melissa is een glimp op wat komen zou met hun magische tweede.