“Imagine you were given one hour. Exactly sixty minutes and zero seconds to put your entire life and the world around you in total perspective. What would you say? What would it sound like?” Deze geheimzinnig uitgesproken woorden worden gevolgd door even mysterieus kerkgezang. Temidden van deze subtiliteit valt de ongeslepenheid van Ill Bills stem wat rauw op het dak. Voeg daar de doorleefde zang van Howard Jones bij op en je hebt een gigantisch contrasterende samensmelting van elementen, die verrassend goed bij elkaar passen. Babylon is een heerlijke manier om The Hour of Reprisal binnen te stappen.
Na dit eerste nummer dendert Ill Bill in een razend en alles vernietigend tempo door. Veel schunnigheden, veel meeslepende beschrijvingen van kwellingen en veel geweld kenmerken deze immer schokkende plaat. De beats beuken dat het een lieve lust is en hebben bijna altijd een meerwaarde voor de raps. Het is jammer dat de refreinen, die meerdere malen afkomstig zijn uit de richting van de heavy metal, soms iets te luidruchtig geschreeuwd zijn om nog serieus te nemen.
Een sprekend voorbeeld hiervan is het nietsontziende War Is My Destiny, waar Immortal Technique en Max Cavalera een bijdrage leveren. Het optreden van IT valt niet alleen op door dat hij, in vergelijking met zijn collega’s op dit nummer, ineens een engelengeluid voortbrengt, maar ook door de kwaliteit, waarmee het gemakkelijk bij de beste nummers op het tegenvallende The 3rd World had kunnen horen. Ook Ill Bill komt scherp uit de hoek, maar dit alles wordt een beetje ontkracht door het overenthousiaste geschreeuw van Max Cavalera. Tot op een zekere hoogte geeft het de juiste duivelse saus aan het nummer, maar op een gegeven moment wordt het toch te gortig. Iets meer subtiliteit had wonderen gedaan.
Wat dat betreft gaat het er beter aan toe op Society is Brainwashed, waar de titel weinig vraagtekens over de inhoud achterlaat. DJ Premiers instrumentatie drukt niet alleen uit dat hij nog niet afgeschreven hoeft te worden, maar zet vooral een uitstekende sfeer neer voor Ill Bills klachten over de gemeenschap. Pistoolschoten in een refrein zijn wellicht uitgekauwd, maar geven hier wel extra overtuigingskracht aan het nummer. De onvermijdelijke scratches en voorbijvliegende geluiden doen in combinatie met de tekst zelfs wat aan een echte hersenspoeling denken.
Veel van de schokkende schetsen spelen zich af op obscuur beukende instrumentaties. Hier tegenover staat het rustieke Too Young, met Hero en Slaine. Hier vertelt Ill Bill eens op wat kalmere wijze wat er zoal fout ging in zijn leven: zijn vader liet hem achter, hij stond er alleen voor en was nog te jong om te weten wat hij moest doen met zijn leven. Ongetwijfeld oneerlijk en zielig, maar het ligt er allemaal zo dik op, dat het niet oprecht overkomt. Helaas, want met wat meer vernuft had dit nummer, net als War Is My Destiny, veel meer waarde gehad. Opnieuw een gemiste kans.
Gelukkig voeren dit soort net-niet-tracks niet de boventoon op The Hour of Reprisal. Vooral de hardere tracks zijn heerlijke verstand-op-nul-nummers en zijn ideaal om op vol volume door de speakers te laten knallen. I’m a Goon! (waar Ill Bill samen met Sicknature voor achter de knoppen is gekropen) stuitert op onnavolgbare wijze rond. En een naar Nas’ UBR (Unauthorized Biography of Rakim) verwijzend nummer als UBS (Unauthorized Biography of Slayer) is ook best leuk als tussendoortje, zeker op een zo door metal-geïnspireerd album als dit.
Conclusie? Een album als The Hour of Reprisal moet je liggen. Het gaat er een uur lang ruig en ogenschijnlijk ongecontroleerd aan toe, zonder echte rustmomenten. Tussen de beats zit nog variatie, die zich vooral uit in snelle en langzamere nummers maar de stem van Ill Bill klinkt toch wel erg schor en lijkt te lijden onder zijn geschreeuw. The Hour of Reprisal is dus een leuk album als er agressie moet vrijkomen, maar op een gemiddelde dag doe ik het liever iets kalmer aan.
Of lees de review
hier