The Roots - Phrenology (2002)

Vandaag schrijf ik maar eens een stukje over een album dat in korte tijd tot één van mijn favoriete albums én mijn allerfavorietste hiphop-album is geworden. Maarten op ontdekkingsreis in de wonderbaarlijke wereld van de hiphop, terwijl The Roots kijken waar de grenzen van die wereld liggen.

Vroeg ik me bij Spank Rock al af wanneer hiphop nog hiphop is, omdat daar gerapt werd over IDM-achtige electronica én punkfunk, zo gaan ?uestlove c.s. op dit albums soms nog wat verder. In beide gevallen kan ik overigens een volmondig "ja" zeggen. "Phrenology" is een synthese van van alles dat hiphop ooit is geweest en zal zijn (in 2002 dan).

Cody Chesnutt (de opvolger van Prince) doet mee met een bewerkte versie van zijn klassieker The Seed, wat ook weer een klassieker is geworden. Natuurlijk zal ik als "rocker met een interesse in hiphop die niet erg oprecht is, maar meer neigt naar aapjes kijken en antropologie" dat een geweldig nummer vinden, omdat er een gitaar in zit. Quatsch. Gitaar is net zo min een genre als rap dat is, het zijn middelen. Twee middelen die hier geweldig in worden gezet, met als resultaat een groove die zich in je hoofd nestelt en een refrein dat geweldig is om in bad te zingen.

Komt hiphop niet deels voort uit soul? Tadam, Jill Scott zingt mee op "Complexity" en de soulvolle zanglijn op "Sarcrifice" brengt dat nummer naar een hoger niveau. Gesproken woord? Amiri Baraka, "the only poet who actually scares people", heeft een uiterst sterke rol op "Something in the Way of Things (In Town)". Is hiphop geen voorzetting van talking blues en leunt het zwaar op jazz? James Blood Ulmer, de legendarische jazz/blues-gitarist met zeer avant-gardistische neigingen, die menig hiphopliefhebber niet eens van naam zal kennen, brengt de gedrogeerde ambient van "Water" naar een hoger plan met smerig gitaarwerk waar menige noiserockband een puntje aan kan zuigen.

Deze ontwikkeling loopt ook de andere kant op. Het korte, heftige hardcore punk-nummer "!!!!!!!" laat zien dat hiphop en punk veel dichter bij elkaar liggen dan menigeen denkt. Punk is de hiphop van de blanken, of andersom. Soul-zanger Musiq komt langs in "Break You Off", dat een jazzy elektrische piano kent en mooie strijkers. Nadat Musiq naar voren stapt om ook een couplet te zingen, i.p.v. steeds het refrein, muteert het ritme subtiel naar drum 'n bass. Jazeker, hebben d'n'b en hiphop geen gezamenlijke wortels in dub en reggae? Wat te denken van de techno van verborgen track "Thirsty!"? Wat nu voornamelijk door witte mannetjes wordt gemaakt, was in het begin een stroming die geïniteerd werd door Afro-Amerikanen die met synthesizers én funk in hun reet net zo zeer leunden op Kraftwerk als George Clinton. En zijn die stijve, witte ventjes van Kraftwerk niet een heel belangrijke voorloper van de hiphop?

Afijn, naast de wat meer hiphop-gerichte nummer zoals "Rolling With Heat" en het old-skool eerbetoon "Thought @ Work", die overigens allen heerlijke grooves bezitten, laten The Roots zien dat ze meer historisch besef hebben dan menigeen. "Water" is hier eigenlijk het sleutelnummer. De hiphop-gerichte track met erg sterke tekst gaat over in, ik heb het al eerder gezegd, eerst een flinke brok spacende ambient (inclusief paranoïde piano), om daarna over te gaan in een gitaarsolo van Ulmer waar je U tegen zegt. Dat ie met zijn 70 minuten wat aan de lange kant is maakt me niet eens iets uit, zo ijzersterk is dit, overigens ook in een erg mooie hoes gestoken, album.

Tof dat je dit zo'n gaaf album vindt! Vind het wel verassend, want zelf vind ik het helemaal niet zo'n sterk album. Alleen The Seed 2.0, Water en Quills kunnen me boeien. Something in the Way of Things en Rhymes and Ammo vond ik helemaal niks.

Natuurlijk wel, ik tenminste wel.
Erg leuk stukje trouwens.

Netjes, netjes. (y) Ik moet zelf Ulmers werk nog gaan ontdekken, maar ik zag zijn naam ook al ergens vallen bij een PE-bespreking.
Bedankt voor het compliment trouwens.

Ontzettend gaaf nummer ook 'Water'. Hoort bij mijn favorieten samen met Rock You en Quills, maar staat geen slecht nummer op vind ik. Het is ook allemaal zo gevarieerd. Dat vind ik nog het mooiste van alles.

Jaja, mijn moeder digt "The Seed (2.0)" inmiddels.

Digt ze de tekst: "I pushed my seed in her bush of life" ook?

Ik ben lid bij een Christelijke studentenvereniging en op feestjes wordt ik geregeld gevraagd mijn plaatje ten gehore te brengen. The Seed 2.0 is in die gevallen uiteraard dan één van die plaatjes en ik heb ook altijd een binnenpretje als ik een volle zaal met Christenen geheel onwetend er goed op los zie gaan.. It's gonna work because I'm pushing it right

Sterker, ik besloot het hele refrein voor haar te vertalen, maar bij "ik wil alleen een ander bemesten achter de rug van mijn geliefde om" gebood ze me op te houden.

hahaha ik zie die Navigatie leden (ik neem aan dat het de christelijke vereniging is) al helemaal los gaan op deze track.

Maar de track op zich is wel meesterlijk kwa sound...daar niet van

Navigators bedoel je. En nee, niet die vereniging . En tuurlijk gaat het om de legendarische sound van The Seed. Ik ken heel weinig tracks die zo energiek zijn.

Vandaag voor de eerste keer beluisterd en ik ben behoorlijk verrast. Dit is zeker niet de Hip Hop die ik gewend ben, vooral Water vind ik geweldig. Op een gegeven moment heb ik bijna het idee dat Peking O van Can bezig is, de chaotische gitaarsolo. De drums van Questlove zijn echt monsterlijk, geweldige beats en echt hele goede raps. Deze kan wel eens hoog gaan uitvallen.

Hoewel ik niet bepaald bekend ben met de hiphop scène, moet ik zeggen dat ik het werk van deze groep echt weet te waarderen. The Roots zijn binnen het eerdergenoemde genre één van mijn favoriete acts. Ik merk dat ik ‘Phrenology’ de laatste tijd erg veel beluister, en hij met iedere luisterbeurt beter wordt. Productioneel steekt het gewoon ijzersterk in elkaar. Vooral dat deze plaat inhoudelijk zo coherent maar tegelijkertijd divers is, maakt iedere luisterbeurt van dit album ‘m weer steeds beter. Nummers als ‘Rock you’ en ‘Break you off’ blijven voor mij de zwakste nummers, de laatstgenoemde voornamelijk vanwege Musiq’s aandeel. Het zal menigeen vast niet verbazen dat ‘The seed (2.0)’ (ook) mijn favoriet is, maar het nummer ‘Water’ vind ik minstens zo sterk. Voor mij geen meesterwerk, maar zeker een lekker album voornamelijk vanwege de sublieme instrumentatie en goede rap stukken.

Nu ik Game Theory en The Tipping Point aan het luisteren ben hoor ik ineens hoe slecht ik Phrenology vind. Alleen Quills kan me nog boeien. Het lelijke eendje van de discografie van The Roots, die niet eens in de buurt komt van de vijf andere Roots albums die ik heb, die ik wel fantastisch vind.

Net weer eens opgezet, en wat blijft dit toch een geweldig album. Favorieten: Rock You, The Seed, Break You Off en Water.

Ik vind dit maar een vaag album maar er staan wel veel lekkere nummers op. Wellicht is dit een groeier en ga ik hem nog beter vinden.

En zo komt eindelijk de dag dat ik Phrenology geen kut album meer vind. Hierboven kun je zien dat ik een halfjaar geleden nog mijn haat uitsprak over dit album maar ik ben er na vele pogingen ervoor zitten eindelijk erin geslaagd het oprecht leuk te vinden.
The Roots komen met een heel ander album hier dan Things Fall Apart, wat een beetje jammer is maar ook begrijpelijk gezien de veranderingen in de groep. Wat ik erg kan waarderen is de gehele muzikaliteit van de plaat: The Seed, Water, Thirsty en Something In The Way of Things om zo maar even een paar te noemen. Black Thought klinkt nog steeds gretig en alsof hij er plezier aan heeft, iets wat hij later niet altijd voor elkaar kreeg. Dik verdiende *3,5 dus en hopelijk groeit hij nog.

Een aantal erg lekker tracks, en een aantal wat minder interessante. Vrij wisselvallig naar mijn mening, maar over het algemeen best goed te noemen (ik ben dan ook nog niet zo thuis in de hiphop). The Seed is toch wel het fantastische hoogtepunt.

Een heerlijke soulvolle plaat, met af en toe een vrij hoog tempo. Zoals The Roots vaker doen experimenteren ze er weer lustig op los. Warme nummers worden soms afgewisseld met ruige muziek (zie de eerste nummers). Op één of andere manier ben ik nog niet echt gecharmeerd van Water en ik vind het een beetje een dooddoener zo op de helft. Mijn aandacht verslapt ook wat na dit nummer waardoor het tweede deel volgens mij niet helemaal goed tot zijn recht komt nog. Het eerste deel is namelijk geweldig, met Sacrifice als absoluut hoogtepunt. Die beat met de de zang van Nelly Furtado er in gemixt is echt fantastisch!

Holy canoly, wat een overdosis lekkere beats zitten er op deze plaat zeg. Dit op verschillende sounds: soul, funk, jazz, zelfs (punk-)rock en in verschillende tempo's, zoals the Roots zo goed kunnen. Er zijn opvallend genoeg ook flink wat lekker gitaren hierop te horen. Volop afwisseling dus maar toch ook voldoende samenhang op Phrenology. Soms is het even wat minder geslaagd, maar meestal loopt het als een trein. Er staan een paar errug sterke nummers op. Rock You vind ik wel geweldig, Thought @ Work is super Hip Hop en The Seed (2.0) is een fraaie song, net als het heerlijk smoothy Break You Off. En dat zijn maar wat voorbeelden.

In tegenstelling tot een paar andere Roots-platen vind ik deze te lang duren. Oa Tipping point is op dat gebied voor mij ideaal. Voorlopig een mindere...

Minder album van The Roots zonder in de categorie "slecht" te vallen. Het begin van het album (tot ongeveer track 7) vind ik zwakjes. Daarna wordt het stukken beter, maar toch valt Phrenology vies tegen in vergelijking met de 3 voorgaande albums.

Wacht maar tot je over 6 jaar aan Rising Down toekomt

Mijn eerste officiële kennismaking met The Roots.
Ken ze van wat livebeelden op YT en van Jimmy Fallon en ze maken altijd veel indruk.

Dit album vind ik moelijk te plaatsen. De hiphop vind ik erg lekker, maar de R&B sausjes smaken niet best. Ik had het geheel wat funkier verwacht, maar als ik hier wat recensies lees, zal ik voorgaand werk ook maar eens een kans gaan geven.

Zeker doen!

Al hun andere albums vind ik persoonlijk veel sterker dan deze "Phrenology"
Illadelph Halflife blijft hun beste werk in mijn oren

Zie dit als een van de minste albums van The Roots, al kan ik er nog altijd prima naar luisteren. Jammer dat er slechts een handjevol tracks op staan waar ik echt enthousiast van word. Meeste Roots albums zijn krachtiger.

Dit is toch wel the original To Pimp a Butterfly.

chaotisch, maar amusant. Voor de pre-mp3-mensen, het boekje is een erg amusante 'making of' vol factoids. Hebben ze dus niet tot de xxth anniversary re-release mee gewacht.

Kan hier als album een stuk minder goed inkomen in vergelijking met de super coherente voorganger Things Fall Apart. Het gaat op Phrenology eigenlijk alle kanten op. Zoals je verwacht, gaat dat soms goed en soms minder. Juist de toegankelijke tracks zoals The Seed en Rhymes and Ammo zijn heel geslaagd, maar de bespiegelingen van Ursula Rucker en de experimentele stukjes leiden toch iets teveel af. Het jungle stukje aan het einde van Break You Off is overigens wel leuk gedaan. Maar daar staat dan weer het verschrikkelijke techno/EDM-probeersel Thirsty tegenover.

De plaat van The Roots met de hoogste pieken maar ook de diepste dalen. De opener Rock You is meteen om de vingers bij af te likken; snoeihard en BT in topvorm. Het maniakale !!!!!! is op zichzelf natuurlijk waardeloos maar vormt een heerlijke brug naar het mellow Sacrifice. Rolling with Heat is ook nog best tof, al ben ik geen fan van Kweli. Thought @ Work is weer heerlijk, alleen omdat het vooral de grondleggers van The Roots, Questlove en Black Thought, hier de show duidelijk stelen. Voorts volgt de hit The Seed 2.0, die ik niet meer goed kan beoordelen omdat ik hem al veel te vaak heb gehoord. Vervolgens temporiseert de plaat met het prachtige Break You Off. Tot dan toe is dit eigenlijk een plaat van het hoge niveau dat we tot hier toe van The Roots gewend zijn geweest, met ook opnieuw weer een nieuwe insteek qua sound met crossovers naar rock, pop en r&b. Daarna wordt het helaas allemaal minder. Water is nog best te pruimen, ook het experimentele gekledder buiten de randjes op de tweede helft. Erger zijn het matige Quills en het niemendalletje Complexity. De nummers duren ook vrij lang en ik krijg de neiging om de plaat voortijdig af te zetten; geen goed teken. Een ruime voldoende is genoeg hier.