Fantastisch album. Natuurlijk staan op dit album een aantal ultieme Aero-klassiekers zoals Walk This Way, Toys in the Attic en Sweet Emotion, maar er is nog veel meer moois te vinden: nummers als Adam's Apple (geweldige tekst), Big Ten Inch Record, het prachtige No More No More herinneren eraan hoe goed Aerosmith wel niet was midden jaren 70. Top!
Bijzonder goed album, en de allerbeste van Aerosmith. 'Walk This Way' en 'Sweet Emotion' heb ik misschien wat te vaak gehoord, maar ze worden er niet minder goed door. 'Adam's Apple' is wat mij betreft het hoogtepunt. Een must voor elke rockliefhebber.
Vreemd dat van dit album er bijna geen nummers van op verzamelaars staan.Ik vind nummers als Walk This Way en Sweet Emotion toch echt wel 1 van de bekendste nummers van Aerosmith en die horen op een verzamelaar wel thuis vind ik.De rest van de nummers ken ik overigens niet.
Dat heeft zeer waarschijnlijk met rechten te maken. In de jaren zeventig zaten ze bij CBS - Columbia. Na hun come back in de jaren negentig zaten ze bij Geffen.
Ik moet zeggen dat ik van hun jaren negentig werk alleen Get A Grip te pruimen vind. Het staat echter in geen verhouding tot wat ze in de jaren zeventig hebben gepresteerd, waarvan Toys In The Attic overduidelijk hun Magnum Opus is.
Het enigste wat ik heb van Aerosmith is de verzamelaar Big Ones,maar van dit album staat daar geen enkel nummer van op.Big Ones beluister ik niet al te vaak,maar als ik hem draai dan geniet ik er zeker van.Ik vind Aerosmith hier op MU.ME wel een bijzonder onderschatte band,want ze zijn beter dan iedereen denkt.Ik heb eens gelezen dat Aerosmith van alle artiesten/bands de op 1 na meeste albums wereldwijd ooit heeft verkocht.Met luistergroet,ricardo.
Inderdaad ricardo, ze zijn de bestverkopende Amerikaanse band met meer dan 150 miljoen platen wereldwijd verkocht. Ik ben trouwens verbaasd dat Toys in the Attic zo'n (relatief) lage score heeft. Dit verdient toch wat meer, niet?
Het valt me inderdaad op dat Aerosmith op musicmeter vrij laag scoort. Toys in the Attic ook al. Apart, want het is naar mijn mening een van de beste hardrock platen van de jaren 70 en op Rocks na Aerosmiths beste album. Toys bevat de grote Aerosmith-klassiekers Walk This Way en Sweet Emotion, maar de hoogtepunten zijn voor mij Round and Round, No More No More en het titelnummer. Absoluut 5 sterren.
Aerosmith is gewoon niet erg populair in Nederland. Op de rest van de Aardbol weet iedereen dat ze nummer 1 rock n roll zijn. Dit album is voor heel veel andere artiesten een inspiratiebron geweest. Gelukkig spelen ze tegenwoordig nummers als Toys in the attic en Walk this way nog regelmatig live. En dat is super!
Aerosmith wordt hier, als ik van de score uitga, toch een beetje ondergewaardeerd. Toys in the attic is het absoluut hoogtepunt van deze opperbeste rockband, en toch maar 3.66 gemiddeld? Ze zullen daar in Nederland inderdaad niet erg populair zijn, wat je zegt.
Maar goed, een bovenste beste CD is dit, met twee topklassiekers, 'Walk This Way' en 'Sweet Emotion', doch andere nummers als 'Toys In The Attic', 'Adam's Apple' en het lekker 'andere' 'Big Ten Inch Record' vind ik ook fantastisch. De rest is ook erg goed, maar die vijf songs staan toch nog een trapje hoger op mijn waarderingsladder.
Het 70's materiaal van Aerosmith wordt hier inderdaad behoorlijk ondergewaardeerd en onderschat. Hoewel niet zo sterk als de maagklap die Rocks heet, wordt er hier ook een potje onbeschoft gerockt. Hier hebben veel rockbands uit de jaren tachtig goed naar geluisterd.
Walk This Way is beter zonder Run-DMC. Verder lees ik hier weinig over You See Me Crying dat ik toch een schitterend nummer vind. Ook Toys In The Attic, Sweet Emotion, No More No More en Round And Round zijn zalig om te luisteren.
Hij zit al een aantal dagen in mijn hoofd. Heerlijke Sleaze n' Groove bij dit klamme weer. Tijd voor de Toxic Twins en die andere Bad Boys from Boston. No More No More kan zich trouwens meten met Dream On wat mij betreft.
Super album, geen fillers. De plaat begint meteen knallend. Het fijnste Aerosmith-nummer vind ik nog zo'n lekker beukende live-versie van "Toys In The Attic". Tyler schreeuwt: "KRAMER!" en dan vol gas dat nummer. "And I look to fuckin Joe Perry and I say.. TOYS... TOYS... TOYS... A-IN THE ATTIC" Die backing-vocals van Joe zo vals als een hoer, maar dat boeit niet. Superrrrrrrrrrrr. Maar goed, dat was pas het eerste nummer. De rest is ook ernstig de moeite waard. Zo'n live-versie van "Big Ten Inch" is ook niet te versmaden.
Aerosmith speelde trouwens onlangs het nummer "You See Me Crying" voor de eerste keer live. Dat werd tijd!
Joe Perry is niet de meest getalenteerde (back-up) zanger, nee. Maar in die walm van bloedintense shows en ditto druggebruik heeft het wel iets gaafs eigenlijk. Gelukkig grooven de gitaarriffs wel als een trein.