Lindsey Buckingham - Gift of Screws (2008)

Nog 4 weken wachten!!!!! Dan ligt hij in mijn kast.Of ik hem al gehoord heb? Natuurlijk niet! Maar ik neig naar een 5 sterren.

Op YouTube staan al heel wat nummers van deze nieuwe cd die op 16-9 uitkomt. Gewoon even de titel intoetsen en luister en huiver!!!

Stem verwijderd.

Did You Miss Me, te horen op www.lindseybuckingham.com Dus Fleetwood Mac fans nog even. Het schijnt dat Mick Fleetwood en John McVie in de studio flink hebben meegewerkt aan dit album.

De heren McVie en Fleetwood zijn onder meer te horen in Wait for You en The Right Place to Fade. In dit laatste nummer is een leuk drumgalopje te horen wat associaties oproept met Go Your Own Way. Verder vind ik het koortje in deze song bijzonder fraai.
Dat Buckingham de pschyedelische kant niet uit het oog is verloren laat hij horen op Time Precious Time terwijl ik Did You Miss Me niet kan beluisteren zonder aan Stevie Nicks te denken. Mooie plaat.

Eindelijk mag ik nu een stem uitbrengen want ik heb hem. Een virtuoos, die nog boordevol energie en inspiratie zit. Hij laat op deze cd weer eens duidelijk horen hoe belangrijk hij voor de Mac is. Great Day, Do You Miss Me, Treason, het klopt allemaal helemaal. Ik hem nog maar net dus ga eerst maar eens genieten van deze cd en proberen hem niet kapot te draaien.

Ja, je hebt gelijk nijme255@adsl, Go Your Own Way en The Right Place To Fade zijn broertje en zusje. Mijn allergrootste favo is Underground

Komop, jongens, zet Rumours nog eens op. Right Place To Fade leunt tegen Second Hand News, niet tegen GYOW.

Deze plaat vat echt een hele carriere samen in 40 minuten. 10 nieuwe tracks vol furieus gitaarwerk en ijzersterke melodieen, maar het zou Buckingham niet zijn als hij niet a-commercieel zou starten met twee eigengereide nummers die zo typisch zijn dat je niet zou vermoeden dat er vervolgens een hele stroom "Fleetwood Mac-Hits" achteraan zouden komen. Eerst het staccato, minimalistische knip-enplakwerkje Great Day, dat nog swingt en bijzonder rockt ook, en dan de duizelingwekkende akoestische mantra Time Precious Time. Zowel het akoestische fingerpick- als elektrische schreeuwgitaarwerk is op de hele plaat van uitzonderlijke klasse. Als je van zijn Mac-hits houdt: Luister naar Love Runs Deeper, Did You Miss Me en Right Place To Fade, Houdt je van zijn experimentelere solowerk, zet dan eens Great Day, Bel Air Rain en Time Precious Time op. Of de hard-driving stemmenpunk van titelsong. De rest is ook prachtig en het heeft nog nooit zo goed bij elkaar gepast.
Achterlijk goede verrassing. Ja, vijf anusjes.

Inderdaad, en niet zo'n klein beetje ook trouwens! Maar dat maakt niets uit! Geeft eens te meer aan dat hij het nog steeds kan, zonder ordinair het truukje te herhalen.

IJzersterke plaat!

Ik moet wat bekennen. Ik heb, al ruim voor Under the skin, een cd gekocht van Lindsey Buckingham, met als titel Gift of screws. Dat ging als volgt. Mijn favoriete artiesten doorlopend op E-bay, stond daar opeens Gift of screws. De ware fan deinst voor niets achteruit, ik bood een schandalig bedrag, keek om het uur of ik niet al overboden was, het laatste uur keek ik elke 5 minuten en toen had ik hem. Ik had iets, dat niemand anders had. Later, ter promotie van Under the skin, zei Buckingham dat hij over niet al te lange tijd met een meer rock-geörienteerde cd zou komen. Dat weet ik, dacht ik, want veel van die nummers heb ik hier waarschijnlijk al. De cd had een paar ongepolijste nummers van het Say you will album van Fleetwood mac, van Under the skin (dat ik toen nog niet kende) en nu heeft hij ook inderdaad een aantal nummers gepolijst voor De Echte Gift of screws, ze zelfs andere namen gegeven. Zo werd het nummer Shuffle Riff verandert in Wait for you, Gift of screws hield zijn titel en Twist of fate werd het elders bejubelde The right place to fade. Tja. Helemaal heeft Buckingham mijn oude Gift of screws nog niet opgebruikt. Ik heb nog drie ongebruikte covers(!) van het duo Jagger en Richards. Daar rust misschien een teveel aan rechten op, dat kan Buckingham waarschijnlijk niet betalen. Hoe dan ook, deze, nieuwe Gift of screws is voor de ware Fleetwood mac en Buckingham fan weer onvervalst genieten, ongeacht het toch ook stijgen van de jaren bij Buckingham. Maar hij lijkt onvermoeibaar. CD's in 2003 (met FM), 2006, 2007 (live) en 2008. Eagles-fans moeten langer wachten (flauw grapje) en weten inmiddels dat hun band inmiddels het lootje er bij neer heeft gelegd, met een draak van een cd tot besluit. Bij Buckingham begin je juist het gevoel te krijgen, dat hij nu meer dan ooit het gevoel heeft gekregen hoe je een solo-cd moet maken, bij de eerste wilde hij nog wel eens uit de bocht vliegen. Hulde dus, nu snel nog een paar concerten en in 2009 weer met Stevie, Mick en John aan de koffie (liever geen andere introducees, alleen Tom Petty zou ik leuk vinden) én aan de slag. O ja. Een half puntje er af voor het voor mijn teveel toevoegde gegalm aan de vocalen van Lindsey. Die kunnen namelijk heel goed zonder galm.

Ik was verbaasd over jou verhaal rondom het album Gift of Screws. Ik heb het een paar keer herlezen, want ik snapte het allemaal even niet. Waren de dingen , die ik wist nou zo bezijden de waarheid. Toen ben ik even naar de engelse versie van Wikepedia gegaan en ja daar staat met zoveel woorden in wat jij geschreven hebt. En dan blijken dingen anders te zijn als ik altijd dacht. Tevens zag ik dat de latste veranderingen en aanvullingen op wikepedia op 13 september 2008 zijn aangebracht, gisteren dus. Ik ben een beetje veel overrompeld. Ik ga nu eerst, terstond, nog eens kijken naar de Dvd Destiny Rules om een en ander te kunnen plaatsen. Verder blijf ik de cd geweldig vinden, maar over een kleine twee uur ben ik weer terug op de site. FF dvd'tje kijken

Het hele verhaal om Gift Of Screws maakt het eigenlijk alleen nog misterieuzer en spannender. Dat hij een niet zo makkelijke persoonlijkheid heeft, wist ik wel. Dat is bij de meeste virtuozen. Maar nu vallen alle puzzelstukjes op zijn plaats. Hij IS Fleetwood Mac

Ja, Ad, je denkt toch niet dat ik hier dingen zit te verzinnen. Buckingham is een virtuoos, dirigent, bedenker van altijd smaakvolle cd's, juist ook van Fleetwood mac. Aan de andere kant, ondanks de successen die hij heeft gebracht, door zijn perfectionisme, zijn bemoeienissen met het (her)schrijven van songs (van de dames), de ruzies daarover, heeft dat uiteindelijk ook zijn keerzijde gehad, door bijvoorbeeld het vertrek van Christine McVie. Maar je zult hem er nooit van kunnen betichten slecht werk af te leveren en daarom houden ze hem ook zo graag in de band. Ze hebben overigens na een cd en tour daarna JAREN nodig om weer bij te komen, maar zo is het verhaal. Wat ik wel wil geloven, is dat Buckingham wat milder is geworden in de loop van de jaren, mat minder ook met zichzelf in de knoop zit (komt er ook nog bij) maar sinds Say you will gaat het opmerkelijk voortvarend. Overigens, het mooiste nummer is toch Wait for you, daar hoeven we niet over te discussieren.

Nee, dat je de boel zat te verzinnen dacht ik echt niet, maar sommige dingen zijn dus heel anders dan ze lijken. Het leuke van deze site vind ik dus ook dat je er weer een hoop dingen van op kunt steken. Ik ben zeker niet alwetend. Ik weet niet of jij die dvd (Destiny Rules)gezien hebt ( een soort making of Say You Will), maar daarin zag je al de gedrevenheid van LB en de daarmee gepaarde ruzies o.a. met Stevie. Gelukkig is LB de laatst jaren milder geworden.Ik denk ook door zijn veel jongere vrouw en kinderen. Te hopen is dat we nog vele jaren van zijn talenten kunnen genieten , zowel solo als met FM Nogmaals thnx dat je me de juiste info gegeven hebt

Heren, in 2001 lekte De oorspronkelijke Gift of Screws, met de drie StonesCovers en een liveversie van Go Insane op het internet. Jammer dat een van jullie ervoor betaald heeft, want met een beetje zoeken en vragen op onofficiele Macsites had je 'm zo gratis. Tevens zijn er nog een aantal demo's uit dezelfde tijd gelekt, die ook fantastisch zijn, waaronder verschillende versies van het alleen in live-uitvoering verschenen My Little Demon, Given Thing, Deep Dense en nog een stonescover: Blue Turns To Grey.

Ik vlieg 9 oktober naar de states om liveshows van hem te zien, want wanneer krijgen we ooit nog de kans deze man te zien met een driemansformatie in een zaal met 500 stoelen?

Oh ja, ik vergat nog Steve's Riff (Wear You Down), ook een fantasisch groovy demo.

Hier vind je wat info

hier dus

http://www.geocities.com/chula71619732/lbdemo.html

Nou bent ik toch wel een beetje jaloers,stiekem. Lindsey in een een klein zaaltje te zien! Hemels! Thanx voor de tip

Wat een geweldige plaat is dit!!!!!.Ik ben al jaren gek op Fleetwood Mac en dan met name het werk van Lindsey Buckingham en in mindere mate Stevie Nicks.Dat geneuzel van Christine Mc Vie heeft me nooit iets gedaan en me er waarschijnlijk van weerhouden om albums als Tusk en Rumours op te nemen in mijn top 10.Terug naar dit album.Buckingham heeft de gave om de composities spannend te houden en kan ogenschijnlijk eenvoudige basisideeen op een dusdanige manier uitwerken dat het gewoon briljant wordt.Zijn geweldige gitaarspel,ik ken niemand die zoveel emotie uit die snaren weet te halen,gecombineerd met soms bizarre en dan weer hele mooie teksten,doen mij roepen:Plaat van 2008(tot nu toe)

Ik ben weer terug uit The States, Ad. Na 4 onvergetelijk intense concerten van Lindsey rondom New York. Wat een live-artiest. Hij rockte het huis plat, speelde meer dan de helft van deze plaat (Great Day, Love Runs Deeper- de 2 openingtracks- , Gift Of Screws, Did You Miss Me , Treason en Time Precious Time. )
Verder fullbandversies van de solosingles Trouble en Go Insane, de titeltrack en Shut Us Down van Under The Skin, Don't look down van Out Of The Cradle, Come-van de originele Gift Of Screws, later terechtgekomen op Say You Will van FM,en natuurlijk Macclassics als Tusk, Big Love-solo, Go Your Own Way, Never Going Back Again, World Turning, I'm So Afraid, Second Hand News en Go Your Own Way.

Snoeihard, perfecte productie, heel intens gezongen en gespeeld. Een droom eigenlijk. En ik heb hem uiteindelijk ook nog 3x persoonlijk ontmoet...een innemend mens is het ik nog. Ik hoop op nog veel meer solowerk in de toekomst...

You are a very lucky guy ennuh ja je snapt wel dat ik nou eigenlijk best wel een beetje veel jaloers ben, maar het zij je gegund. Van harte zelfs. Leuk dat je toch nog even zo in 't kort omschreef hoe de concerten waren. Ben je nou niet erg nerveus als je zo oog in oog staat met een van muzikale helden. Lijkt me erg intrigerend. En nu idd maar afwachten of hij solo verder gaat of eerst weer iets met FM op gaat nemen.

Mee eens.

Heeft hij zich daar in de verste verte nog over uitgelaten?

Yup, in januari Fleetwood Macrehearsals, aftasten, korte USA-tour vanaf ong. april/mei, als het klikt zoals ze willen, de studio in met een producer, plaat uitbrengen-wereldtour. Zo ziet hij het. maar er zijn er nog drie die wat mogen zeggen uiteraard....

Wat mij betreft laat hij de Mac voor wat ie is en gaat hij solo verder. Hoewel een macplaat onder productionele leiding van iemand anders dan Lindsey zelf ook wel interessant kan zijn....

Nou de andere drie staan in ieder geval te springen om er aan meet te mogen dien . In het interview dat ik heb gezien zegt Lindsey dat het in de huidige tijd moeilijk is om je te blijven handhaven en hij zegt letterlijk dat hij dan liever op twee paarden wedt. Dus wat bij hem speelt zijn duidelijk wel financiële redenen om die plaat te gaan maken, terwijl hij verder dan rustig door kan gaan met soloprojekten. Er is wat voor te zeggen. Hij barst nog van de ambities, wat opmerkelijk is voor een 60er. Maar er moet natuurlijk ook geld binnenkomen. Heb je zijn privéstudio aan huis wel eens gezien? (wow) Staat op de dvd Destiny Rules.

Money, yes. Dat is inderdaad een belangrijke reden....maar niet om een FMplaat te maken. Die verkoopt niet meer. De SYW-tour heeft elk bandlid weer miljoenen opgeleverd, dus toeren is de beurs spekken voor hem. Om zich vervolgens weer op solowerk te storten. Waarmee hij zeker nog niet klaar lijkt, trouwens. Er ligt nog veel meer op de plank, zei hij. Maar goed, die songs levert hij ook zo weer in aan zijn bandje. Destiny rules is opgenomen in een gehuurde villa. Op het einde zie je hem echter zijn apparatuur inladen die hij uit zijn homestudio meenam naar die villa.

Tja, hij werkt al jaren vanuit huis. Hij is een van de weinige artiesten die songs schrijft, zingt en speelt, arrangeert, opneemt, produceert en engineert. En niet perse in die volgorde, omdat alle onderdelen startpunt kunnen zijn voor het ontstaan van een idee/song.

echt een heel bijzondere man. enorm charisma ook.

Trouwens, Ad, Buckingham is van 3 oktober '49. net 59 geworden dus....

Tja, sixty, in ieder geval nog een klein jaartje aan de goeie kant van de lijn. Sixtie, klinkt zo oud. ( Ikzelf stoom helaas ook die richting op)

de reacties hier werken bijzonder aanstekelijk, heb me vol overgave op dit album gestort, 1ste indruk is zeer goed en 'did you miss me' is alvast een uitschieter, simpel nummer maar behoorlijk verslavend.

Zegt het voort!

musician, je emailadres hier staat verborgen, maar als je naar mij een mailtje stuurt kan ik je een prima bootleg bezorgen van Lindsey's live optreden van zaterdag 18 oktober jl.