menu

Rainbow - Bent Out of Shape (1983)

mijn stem
3,33 (99)
99 stemmen

Verenigd Koninkrijk
Rock
Label: Polydor

  1. Stranded (4:27)
  2. Can't Let You Go (4:19)
  3. Fool for the Night (4:03)
  4. Fire Dance (4:29)
  5. Anybody There (2:38)
  6. Desperate Heart (4:34)
  7. Street of Dreams (4:25)
  8. Drinking with the Devil (3:43)
  9. Snowman (4:32)
  10. Make Your Move (3:25)
totale tijdsduur: 40:35
zoeken in:
avatar van Mart
2,5
Zwak album. Joe Lynn Turner is een aardige zanger, maar na een paar nummers heb ik zijn stem 'wel gehoord', en ik vind zijn stem niet echt geschikt voor de up-tempo nummers. Dit album is helaas teveel AOR (a la Foreigner en Journey) en weinig hard rock. Het klinkt allemaal wel aardig, maar nergens wordt het echt goed. Op dit album zijn er maar twee songs die bij mij zijn blijven hangen: Desperate Heart (die keyboardriedel is lekker catchy) en het vlotte Drinking With The Devil.

avatar van Sir Spamalot
3,5
Album nummer zeven met Ritchie Blackmore (gitaar), Joe Lynn Turner (zang), Roger Glover (bass), David Rosenthal (keyboards) en Chuck Burgi (drums). Joe Lynn Turner vind ik nog altijd een prima zanger voor de muziek van Rainbow, minder power dan Ronnie James Dio (wie niet?) maar toonvaster dan Graham Bonnet. Zucht, ik moet het ook toegeven: ik mis de drums van heel zeker Cozy Powell (wat een geweldenaar) en ook Bobby Rondinelli op dit album. Het is Rainbow, hoor, kwaliteit voor je geld, wat bewezen wordt door onder andere Stranded, Fool for the Night, Fire Dance en Street of Dreams (topnummer). De meeste nummers werden geschreven door Ritchie Blackmore en Joe Lynn Turner met zeer sporadische bijdragen van de rest. Nummer negen Snowman is een bewerking van een nummer van de Engelse componist Howard Blake.
Een groot aantal zomers geleden heb ik al de albums van Rainbow gekocht (wat heb ik raar maar waar moeten zoeken achter Rising) en het me nog geen moment beklaagd. Dit is prachtige meeslepende muziek van Rainbow.

avatar van The Wep
2,5
Razor Eater schreef:
Goed album. Jammer genoeg het laatste Rainbow album met Joe. En eerlijk gezegd, het laatste Rainbow album dat er echt toe doet, aangezien ik Stranger In Us All zeer matig vind. Dit album is wel wat minder dan zijn voorganger Straight between the Eyes. Mijn favoriete nummers hier zijn Can't Let You Go en Street Of Dreams. De laatste drie nummers vind ik wat minder, vaak zet ik de cd na Street of Dreams dan ook af. Met Drinking With The Devil en Make Your Move willen ze volgens mij laten horen dat ze ook nog hardrock spelen, maar die nummers (vooral make your move) vind ik zwak en oninteressant. Van mij hoeven ze trouwens ook niet perse hardrock nummers te maken, ik wil gewoon GOEDE nummers horen. Al met al een goed album. Joe Lynn Turner is een geweldige zanger, weliswaar heel anders dan Dio, net zoals deze stijl heel anders is dan de Dio era, maar in deze stijl vind ik Joe echt geweldig. Ik kan me er wel wat bij voorstellen dat hij de Dio nummers wat minder zingt overigens. Maar daar gaat het niet om, het gaat nu over dit album en die is goed! Jammer dat dit de laatste cd is


Ok, eerst over dit album. sorry, mijn mening is dat dit album absoluut niet kan tippen aan Stranger In Us All. De albums na Ronnie James Dio zijn mij te commercieel (zelfs een paar nummers met hitpotentie en dan niet van het gehalte Deep Purple hits !?). Het is meer rockpop dan hardrock. Op Stranger In Us All is het weer ouderwets hardrock. Bent Out of Shape is niet slecht, maar mist net als zijn voorgangers BODY !

avatar van Karma_To_Burn
4,5
Na diffucult to Cure gelijk maar de LP opgezet van Bent Out of Shape en dat verschil is zeker te horen.
Difficult to Cure is zeker geen slecht album, maar heeft niet de constante kwaliteit waar ze met dit album wel in slagen.
Het is geen Rainbow - Rising, maar als je het daar mee wilt vergelijken vergelijk je in mijn ogen appels & peren. Natuurlijk is Rising een heerlijk Rainbow album maar ook dit album mag er zijn!

De voorganger Straight Between The Eyes klonk ook al lekker, zeker met Death Alley Driver maar op dit album klinken de heren zelfverzekerder dan de vorige 2 Turner albums.

4 sterren zijn toch zeker op zijn plaats hier!
Stranded, Desperate Heart, Street of Dreams & Drinking with the Devil zijn de uitschieters voor mij.

avatar van lennert
3,5
Valt me 100% mee. Als dit nu echt het ergste album zou moeten zijn (dat is het voor mij echt niet, zie daarvoor de tussenstand maar alvast), dan heeft de band zijn hardrockroots ook weer niet zo ver de rug toegekeerd dat het me echt beledigd. Sterker nog, Fire Dance en Drink With The Devil zijn behoorlijk rockende nummers. En ja, het voelt bijna vies om te zeggen, maar Street Of Dreams kan me (mede ook door de leuke videoclip) best bekoren. Fool For The Night en Anybody There doen me dan weer compleet niets, terwijl ik over The Snowman nog niet helemaal uit ben. Aan de ene kant leuk, maar ik ben misschien de Nightwish versie toch teveel gewend om een instrumentaaltje als dit compleet te waarderen.

Het album heeft echter wel baat bij de gitaar/zang georiënteerde productie. Turner's zang is krachtig en helder, terwijl Blackmore's solo's als ze aanwezig zijn lekker goed op de luisteraar afgevuurd worden. Dat maakt Bent Out Of Shape alsnog geen heel briljant album, maar ik kan dit op zich prima hebben. De voorganger was echter toch beduidend beter.

Tussenstand
1. Rising
2. Long Live Rock 'n' Roll
3. Straight Between The Eyes
4. Bent Out Of Shape
5. Ritchie Blackmore's Rainbow
6. Difficult To Cure
7. Down To Earth

avatar van RuudC
2,0
Het mag duidelijk zijn dat het werk van Rainbow uit de jaren tachtig me niet ligt. Het is erg zoet, veel te veilig en vooral zoutloos. Ik trek JLT niet echt als zanger, want hij klinkt gewoon erg doorsnee en tussen deze tien songs is niets te vinden dat ook maar een beetje mijn aandacht trekt. Ik snap volkomen waarom albums als deze vergeten zijn. Dat de naam van Rainbow erop staat, is de enige reden waarom dit nog redelijk eenvoudig te vinden is. Oor in, oor uit. Het beledigt me nergens, zoals Difficult to Cure deed. Dat is nog iets.



Tussenstand:
1. Long Live Rock 'n' Roll
2. Rising
3. Ritchie Blackmore's Rainbow
4. Straight Between The Eyes
5. Bent Out Of Shape
6. Down To Earth
7. Difficult To Cure

avatar van wizard
3,0
Dit album is me heel erg meegevallen. Ik had hier twee sterren staan, en had in herinnering dat Bent Out Of Shape met afstand het zwakste Rainbowalbum was. Nu ik me door alle Rainbowalbums geluisterd heb (Stranger In Us All uitgezonderd), blijkt dit album me het best te bevallen van alle Joe Lynn Turner albums.

Deze uitgave van Rainbow heeft niks meer te maken met hoe de band klonk toen Dio zong, maar op Bent Out Of Shape voelt het voor het eerst alsof Blackmore en Turner hun draai hebben gevonden. Het album komt over als een geheel, waar z'n twee voorgangers vaak nogal een geforceerde combinatie van ballads en half mislukte hardere nummers waren. Ook wordt er niet net nadrukkelijk teruggegrepen op eerder werk. Het resultaat is een consistent album dat lekker wegluistert.

Tussenstand:
1. Rising
2. Long Live Rock 'n' Roll
3. Ritchie Blackmore's Rainbow
4. Bent Out of Shape
5. Straight Between The Eyes
6. Difficult to Cure
7. Down To Earth

Misschien dat ik #3 en 4 nog eens omdraai. Zal beide albums nog eens na elkaar beluisteren

avatar van The_CrY
4,0
Bent Out of Shape had bij ons thuis vroeger altijd een wat mythische status. Niet omdat dit album nou zo goed was, maar meer omdat alle voorgaande albums altijd ruimschoots aanwezig waren. Mijn oom downloadde destijds veel uit nieuwsgroepen, en regelmatig werd er een MP3 CD met 'de complete discografie van...' onze kant op geworpen. Zo ook Rainbow. Helaas waren die zelden compleet, en hier ontbraken 'Bent Out of Shape' en 'Stranger in Us All', waardoor het een godsgeschenk leek toen mijn broer destijds beide albums op CD had aangeschaft. Er was dus nog meer Rainbow!

In eerste instantie leek dit meer van hetzelfde van de JLT-era, en dat is zowel positief als negatief bedoelt. Strakker dan ooit leken Blackmore en Turner onder de knie te hebben hoe ze strakke AOR hitjes moesten schrijven: 'Can't Let You Go', 'Desperate Heart', 'Stranded', en 'Street of Dreams' horen bij het beste wat de band sinds de komst van Turner opgenomen heeft. Af en toe gaat het tempo weer even omhoog, zoals bij 'Fool for the Night', 'Fire Dances', of 'Drinking with the Devil', en hoewel die nummers prima wegluisteren, mist het wat mij betreft een beetje de pit die op de vorige plaat nog wel aanwezig was. Ook instrumentals zijn weer terug, en voegen wat mij betreft niet heel veel toe. Afsluiter 'Make Your Move' gebruikt delen die we ook al hoorden op de outtakes van Fireball, maar het nummer zelf gaat een beetje het ene oor in, het andere oor uit. En dat is jammer. Wat dit album voor mij een beetje mist is één of twee albumtracks die je echt bij de strot grijpen, zoals 'Death Alley Driver' of 'Eyes of Fire' op Straight Between the Eyes. Echter, de singles zijn absoluut enorm sterk.

Hierna volgde natuurlijk het hiatus. Het dichtst bij de Rainbow sound kwam Slaves and Masters van Deep Purple met Joe Lynn Turner op zang in 1990. Dat voelt een beetje als een verloren Rainbow album, maar dan met de pit van Deep Purple. Een echte opvolger moest nog even wachten... tot 1995.

1. Long Live Rock 'n Roll
2. Ritchie Blackmore's Rainbow
3. Rising
4. Straight Between the Eyes
5. Bent Out of Shape
6. Down to Earth
7. Difficult to Cure

Gast
geplaatst: vandaag om 23:37 uur

geplaatst: vandaag om 23:37 uur

Let op: In verband met copyright is het op MusicMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.