Rainbow - Bent Out of Shape (1983)

Leuke cd, met één geniaal nummer "Street of Dreams" 3,5*

Ik heb net Street of Dreams en Can't let you go afgedraaid middels de videoclip. Dat is nog niet goed genoeg voor REO Streetwagon op een slechte dag. Wat mis ik Cozy! Wat heeft Glover een saaie baslijnen! Blackmore soleert goed, maar kan de zwakke composities ook niet verhelpen. Als deze twee nummers representatief zijn, verdient dit met enig optimisme 1,5 *.
Geen wonder, dat Blackmore en Glover na dit album weer in Deep Purple gingen spelen.

Dit is het beste jaren ''80 Rainbow album naar mijn idee!

Er staan nog wel een paar iets pittiger nummers op, maar het algehele beeld is inderdaad tamelijk flets. Voorgangers Difficult To Cure en Straight Between The Eyes zijn stukken beter (om over het grote Rising maar te zwijgen). 2½*

Beetje slap album ja. Uitzondering is Fire Dance, dat is wel een pareltje dat zich mag scharen naast klassiekers als Rainbow Rising en Long Live Rock n' Roll. Tja en verder.. Drinking With The Devil en Make Your Move zijn op zich ook wel lekkere up-tempo rockers. Maar daarmee is de koek wel op.

Amerikaans getint AOR album met pittige rockers en fraai instrumentaal werk. Glad en ietwat steriel maar uitstekend uitgevoerd. De geest ontbreekt in ieder geval wel.

Ik heb inmiddels een concertregistratie dd 14-9-1983 te pakken gekregen. Van dit album spelen ze Stranded, Drinking with the Devil en Fool for the Night. Niet toevallig zijn dat ook de zwakste nummers van het concert; saai drumwerk, Glover speelt langdurig op één toonhoogte. Turner doet zijn best, maar het is pijnlijk om te horen dat hij Stargazer en Long live rock'n'roll niet aankan.

Op het officiele allerlaatste *Final Vinyl* livealbum uit '86 ontbreken deze tracks in ieder geval om waarschijnlijk genoemde reden. Er staat zelfs geen enkel nummer op van Bent Out Of Shape.......

Zwak album. Joe Lynn Turner is een aardige zanger, maar na een paar nummers heb ik zijn stem 'wel gehoord', en ik vind zijn stem niet echt geschikt voor de up-tempo nummers. Dit album is helaas teveel AOR (a la Foreigner en Journey) en weinig hard rock. Het klinkt allemaal wel aardig, maar nergens wordt het echt goed. Op dit album zijn er maar twee songs die bij mij zijn blijven hangen: Desperate Heart (die keyboardriedel is lekker catchy) en het vlotte Drinking With The Devil.

Een paar dagen terug in huis gehaald - het was het enige Rainbow album dat ik eigenlijk nog nooit had gehoord en net als de andere vaak verguisde werkjes met Turner bevalt ook deze me best. Niets wereldschokkends maar aardige melodieuze hard/pop rock met prima gitaarspel en een uitstekend zingende Joe Lynn Turner. Ik vind zelfs dat van de drie albums dit zijn beste vocale prestaties bevat - alleen jammer dat er geen nummers opstaan van kaliber Spotlight Kid of Stone Cold. Toch zijn Street Of Dreams, Stranded en Fire Dance zeker aardig en is over het algemeen de plaat dus echt niet slecht.

Wel grappig is overigens dat Fire Dance exact hetzelfde melodietje heeft als een nummer van Purple's The Battle Rages On.

Laat me raden............ A Twist In The Tail?

Nee het titelnummer zelf denk ik- maar dan wat langzamer. Zou TBRO weer eens een keer moeten opzetten om zeker te zijn.

Heb ik toevallig net gedaan en het riffje van Fire Dance heeft idd wel iets van dat van het titelnummer, hoewel Twist In The Tail er voor mij als geheel toch wel het meest op lijkt. Maar zo zijn er wel meer Purple nummers die zo van Rainbow afkomstig hadden kunnen zijn. DP MK.II vanaf '84 t/m '93 had duidelijk de signatuur van Blackmore en Glover.

Blackmore heeft in het verleden wel vaker riffjes gerecycled. Beluister Burn, Man On The Silver Man en All Night Long maar eens achter mekaar.

Ja heel merkbaar - had daarnet wel Perfect Strangers er nog even doorgegooid en een song als Gypsy's Kiss ligt eigenlijk perfect in het verlengde van Fire Dance. Alleen ligt het accent met Gillan (en Lord) in de band toch wat meer richting HARDrock terwijl het met Turner dan weer wat poppier en gestroomlijnder is. (zoals vooral merkbaar op Slaves & Masters - die eigenlijk gewoon als Rainbow album had kunnen en moeten uitkomen).

Burn, Man On The Silver Mountain en All Night Long moet ik morgen nog eens draaien (toevallig had ik vandaag ook Down To Earth nog gekocht - alleen nog niet eraan toegekomen).

Album nummer zeven met Ritchie Blackmore (gitaar), Joe Lynn Turner (zang), Roger Glover (bass), David Rosenthal (keyboards) en Chuck Burgi (drums). Joe Lynn Turner vind ik nog altijd een prima zanger voor de muziek van Rainbow, minder power dan Ronnie James Dio (wie niet?) maar toonvaster dan Graham Bonnet. Zucht, ik moet het ook toegeven: ik mis de drums van heel zeker Cozy Powell (wat een geweldenaar) en ook Bobby Rondinelli op dit album. Het is Rainbow, hoor, kwaliteit voor je geld, wat bewezen wordt door onder andere Stranded, Fool for the Night, Fire Dance en Street of Dreams (topnummer). De meeste nummers werden geschreven door Ritchie Blackmore en Joe Lynn Turner met zeer sporadische bijdragen van de rest. Nummer negen Snowman is een bewerking van een nummer van de Engelse componist Howard Blake.
Een groot aantal zomers geleden heb ik al de albums van Rainbow gekocht (wat heb ik raar maar waar moeten zoeken achter Rising) en het me nog geen moment beklaagd. Dit is prachtige meeslepende muziek van Rainbow.

Er gebeurt weinig spannends op deze CD. De jaren tachtig hardrock klinkt echt te gewoontjes voor een band met de reputatie van Rainbow.

Ik vind dit juist één van de betere Rainbow-albums. De beste met Joe Lynn Turner, en stukken beter dan "Straight Between The Eyes". De instrumental 'Snowman' is voor mij het hoogtepunt.

Inderdaad beter dan Straight... Street of dreams vindt ik nog altijd een van de mooiste nummers uit de tijd met Joe lynn Turner. Hoperlijk spelen ze dit vanavond ook in Uden.

Geweldig album, verveeld geen moment. Jammer dat het geen vervolg heeft gekregen.

Goed album. Jammer genoeg het laatste Rainbow album met Joe. En eerlijk gezegd, het laatste Rainbow album dat er echt toe doet, aangezien ik Stranger In Us All zeer matig vind. Dit album is wel wat minder dan zijn voorganger Straight between the Eyes. Mijn favoriete nummers hier zijn Can't Let You Go en Street Of Dreams. De laatste drie nummers vind ik wat minder, vaak zet ik de cd na Street of Dreams dan ook af. Met Drinking With The Devil en Make Your Move willen ze volgens mij laten horen dat ze ook nog hardrock spelen, maar die nummers (vooral make your move) vind ik zwak en oninteressant. Van mij hoeven ze trouwens ook niet perse hardrock nummers te maken, ik wil gewoon GOEDE nummers horen. Al met al een goed album. Joe Lynn Turner is een geweldige zanger, weliswaar heel anders dan Dio, net zoals deze stijl heel anders is dan de Dio era, maar in deze stijl vind ik Joe echt geweldig. Ik kan me er wel wat bij voorstellen dat hij de Dio nummers wat minder zingt overigens. Maar daar gaat het niet om, het gaat nu over dit album en die is goed! Jammer dat dit de laatste cd is

Beste Rainbow album met Turner en wat mij betreft absoluut niet zo slecht als doorgaans wordt beweert. De stijl ligt past prima in het tijdsbeeld van toen. Lekkere hardrock met AOR invloeden. Doen ze lang niet slecht. Street of dreams, Can't let you go, Stranded, Firedance en Fool for the night zijn prima nummers vind ik. Turner heeft een prachtige stem alleen moet je de beste man niet live zien. Z'n podiumpresentatie lijkt nergens op! Een beetje ala Tony Martin vind ik. Ze staan daar maar als een houten Klaas hun 'ding' te doen. Dat 'ding' doen ze wel uitstekend alleen vind ik horen wel genoeg, zien hoeft om mij niet.

Een mooi melodieus album. Beter dan het wisselvallige Straight Between the Eyes. Stranded hakt er lekker in en de opvolgende nummers doen er niet voor onder. Het allerlaatste nummer is nog het minste. De twee instrumentale nummers zijn uitstekend en Blackmore zijn spel is weer erg goed.

Ok, eerst over dit album. sorry, mijn mening is dat dit album absoluut niet kan tippen aan Stranger In Us All. De albums na Ronnie James Dio zijn mij te commercieel (zelfs een paar nummers met hitpotentie en dan niet van het gehalte Deep Purple hits !?). Het is meer rockpop dan hardrock. Op Stranger In Us All is het weer ouderwets hardrock. Bent Out of Shape is niet slecht, maar mist net als zijn voorgangers BODY !

De beste periode, creatief gezien, was hier al lang voorbij. De platen met Joe Lynn Turner hebben allemaal wel een paar aardige deuntjes, maar deze steekt er net wat bovenuit. Stranded, Can't Let You Go, Desperate Heart en Street Of Dreams zijn hele goeie nummers. De rest is wat matiger. Drinking With The Devil is zelfs vrij triest. Snowman kan ik nauwelijks luisteren zonder buikpijn: Blackmore gepiel over een soort OMD/Ultravox-achtige jaren '80 begeleiding. Maar toch, de algehele sound van Bent Out Of Shape, zij het wat zakelijk en klinisch, bevalt me eigenlijk wel. Hun beste plaat sinds Long Live Rock 'n' Roll, hoewel de enige overeenkomsten tussen die twee platen de gitarist en de bandnaam zijn.

Aangename hardrock, tegen AOR aanschurkend. Maar zeker het beluisteren waard. JLTurner kan op LP/CD aardig zingen, en de meeste nummers zitten goed in elkaar. Hoogetepunt toch wel Fool For The Night, Can't Let You Go (met mooi kerkorgelintro) en Street Of Dreams.

Weer een aardig album van Rainbow. Met aardig bedoel ik oppervlakkig, klinkt allemaal niet bijzonder. De eerste drie nummers kabbelen een beetje voort en pas bij het wat snellere Fire Dance komt er wat meer power in. De opvolger is een prima instrumentaal, evenals Snowman overigens. Tja, verder is het moeilijk te zeggen wat hiervan te vinden.
Ik vind het te AOR, te commercieel en amper meer te vergelijken met de Rainbow met Ome Dio.
Dit album scoort wat mij betreft even hoog als de voorganger: 3 sterren.

De jaren 70 Rainbow albums zijn niet te vergelijken met deze bent out of shape. Niet qua muziekstijl, line-up en gitaar virtuositeit. Mijnheer Blackmore legt nog meer de nadruk op goed in het gehoor liggende op de US markt georienteerde hardrock compacte songs. Street of Dreams wordt een bescheiden hitje en weer kan er een jaartje getourd worden door de states. Deze derde teerling met Joe Lyn Turner op zang en de laatste van Rainbow voor de onvermijdelijke deep purple reunie luistert lekker weg en kan als niet erg bijzonder bestempeld worden. Maar dat vind ik toch wat kort door de bocht. Of dat het komt dat er veel afwisseling tussen snelle en trage nummers afgewisseld met instrumentaaltjes is of dat er toch wat vlammende soloos opduiken zonder de songstructuur te overheersen, ik weet het niet, maar ik vind dit album erg genietbaar. Het zal niet uitgroeien tot een klassieker, maar ach, tripje naar memory lane geeft ook wel eens voldoening.

In de uitverkoopbak van de Elpee in Groningen stond, zo lang ik in Groningen woonde in ieder geval, altijd dit album. Voor 6.90 als ik het me goed herinner. Zo nu en dan overwoog ik het te kopen, maar luisterend naar de mp3s van Bent Out of Shape hoefde ik eigenlijk geen verdere argumenten meer om dit album niet in huis te halen.

De Rainbowalbums zonder Dio heb ik nooit echt heel erg goed kunnen waarderen, maar op dit album wordt wat mij betreft een dieptepunt bereikt. Zwakke AOR/hardrock die nergens aan Rising of Long Live Rock n Roll (m.i. Rainbow’s beste werk) doet denken, maar dat was (waarschijnlijk) de bedoeling ook niet. Dit klinkt gemaakt om hitjes te scoren met veel simpeler muziek en een zanger die het lang niet haalt bij Dio.

De meeste nummers weten me niet te overtuigen. Vaak klinkt het saai en ballads als Can’t Let You Go en Street of Dreams vind ik veel te glad. Zelfs het snellere Drinking With the Devil, dat met zijn wat hogere tempo eventueel interessant had kunnen zijn, weet mijn aandacht nauwelijks vast te houden. Alleen Stranded en Make Your Move zijn me bevallen. Ook Fire Dance heeft een mooie openingsriff, maar dat nummer is het ook net niet.

Kortom: een album om te laten liggen. Zwakke poging om te scoren op de Amerikaanse markt. Zometeen maar weer eens Rising luisteren.

2.0*

Goed album van Rainbow! Had het maar gezegd van die lp, dan had ik 'm meegenomen