Glasvegas - Glasvegas (2008)

Wat een vervelende, volgeplamuurde, overgeproduceerde, sentimentele Britse meuk. Tenenkrommende teksten, een zanger die ik de nek om wil draaien en vloedgolven aan onverteerbare kitsch. Nee bedankt.

Hij is lekker

Klinkt als een kruising van The Streets ( teksten, taalgebruik ) en The House Of Love ( Instrumentaal ). Naar mijn mening levert dit een erg sterke en eerlijke plaat op. De zanger profileert zich als een typische 'bad boy' met binnenin een klein hartje. Teksten handelen over het rijden van een scheve schaats, straatgevechten; maar ook over gewichtigere thema's, luister maar naar single van het jaar Daddy's Gone. Op Stabbed meet de band zich wel een érg duistere sound aan, terwijl de afsluiter een fraai stukje dreampop is. Behoort tot mijn favoriete albums uit 2008.

Dus je vind het niks?

Nou niet echt. Dat er een band bestaat die me nog meer kan irriteren als The Killers wist ik niet.

Maar van zo'n mooi afgewogen praatje van dhr.Lost Highway ga ik toch weer twijfelen aan mijn misschien ietwat boute en snelle oordeel (luisterbeurtje of 3). Ach, nu al van m'n computer gemieterd, ik kan niet bezig blijven.

Snap al die ophef ook niet echt. Vindt het weinig boeiend.

Bijzonder leuk plaatje zeg! De zang is inderdaad een beetje wennen, maar uiteindelijk heeft dat accent toch wel toegevoegde waarde. In tijden niet meer iets gehoord wat zo verfrissend is.

Ik vind alleen Stabbed mooi. Het pianoloopje klinkt me overigens wel heel erg bekend in de oren ....Ach, beter goed gejat dan slecht verzonnen.

Na meerdere keren beluisteren beklijft het album helaas niet.

Ik begin met 3,5*. Het klinkt allemaal erg fraai en overduidelijk hoor je dat iemand aan het album heeft meegewerkt die ook Interpol wel eens in de studio heeft gehad... Het klinkt aan de andere kant ook wel weer erg bekend. Ik las ergens dat de plaat en de band vergeleken werd met Oasis en Morning Glory maar dat gaat me toch wel wat te ver. Een prima plaat maar geschiedschrijving is het niet.

De titel van de Oasis-CD zit alleen tekstueel in [It's My Own Cheating ] gepropt. Zoals er wel meer geciteerd wordt uit de britse Pophistorie. Maar daarmee houd de vergelijking wel op.
Ik ben aangenaam verrast met de melodieuze songs uit het Schotse Glasgow.
Drums als mokerslagen, een dwingende gitaar, Galmende meezingbare refreins:
Op naar Paradiso vanavond !

Consert niet gezien; uitverkocht. De CD dus maar:
Flowers and Football Tops: Komt wat langzaam opgang maar dan is na 2 minuten ook wel duidelijk wat voor album dit is. Onvervalste pop, zoals ze dat alleen op dat eiland voor de europeese kust kunnen maken.
Geraldine: Krachtige paradeplaat van GlasVegas. De songstructuur is wat afwijkend omdat er geen refrein inzit. dat wordt vervangen door een geweldig gitaarrif.
It's My Own Cheating Heart: Loopt naadloos over vanuit de vorige song en moet het hebben van de ontploffende gitaarmuur.
Lonesome Swan: Het volgende hoogtepunt. De stuwende gitaar is meteen raak.
Go Square Go: Punksong ala the Clash. Aardig, maar iets te eenvoudig.
Polmont on My Mind: Bestaat uit galmende gitaren, en zang. Het refrein is een trillende gitaar die we kennen van de SimpleMinds en Editors. Heerlijk.
Daddy's Gone: De aanklacht van de te makkelijk scheidende huwelijken, waarbij het kind vergeten wordt. Het sentiment druipt ervanaf, maar wordt gelukkig opgevangen door een relativerende gitaar vol overwinningsdrang.
Stabbed: Een klasiek sample met een praatstem. niet mijn favoriet.
S.A.D. Light: De statige drumslagen zijn de basis voor deze winter blues. Lijkt een voorproefje van het begin December te verwachten kerstalbum (A Snowflake Fell).
Ice Cream Van: is geen echte song, het is meer een te lange laatste toon van het vorige nummer. Dat maakt het wel een te kort album. Maar met zoveel hoogtepunten dat dit album bij mij met stip op plaats 2 voor 2008 staat.
Glasvegas moet het vooral hebben van de stuwende gitaarifs en de melancholische melodie. Een bijna vernieuwend geluid, gebaseerd op 'n soort jaren-50 rockabilly meets newwave. Het duidelijk schotse accent en de vrouwelijke drummer zorgen voor een eigen geluid. Zij staat achter haar drumstel en mept als en bouwvakker.

Nu ik ze live heb gezien is het helemaal tijd om deze gasten van mn computer te verwijderen. Wat een overdramatisch gejengel. Echt heel erg slecht.

Tsja, ik weet niet precies wat ik hier nou van moet vinden..
De zanger heeft een aardige stem en een paar goede uithalen. Muzikaal is het erg goed. Alleen met de zang heb ik soms moeite. Het schotse accent heeft zijn charme maar irriteert me soms ook mateloos. Ik zag ze op London Calling en vond het wel oke. Voor zover vind ik vier van de tien nummers zijn echt steengoed,.. *3.0

Stem verhoogt naar een *3.5!
Ben erg benieuwd naar hun 'kerstalbum'.

Leg 's uit?

Ze zullen een kerstalbum uitbrengen met bijhorende single.

Het is niet echt een album die op zich staat, maar in een deluxe versie zal zitten met hun debuutalbum. De single Please Come Back Home kan je beluisteren op Youtube.


Wat een belachelijk gemiddelde hier trouwens (3,64)

Belachelijk hoog inderdaad.

Haha, stoere jongen

Op basis van enkel Daddy's Gone en Geraldine is hij al 3* waard.

Snowflake Fell (And It Felt Like a Kiss) & Please Come Back Home
weer 2 nieuwe pareltjes van glasvegas

om dan nog te zwijgen over het heerlijke Fuck You, It's Over

Heerlijke plaat, waarop verschillende invloeden te horen zijn. Editors, Jesus & Mary Chain en de Ramones om maar es wat te noemen. Niet alles is even briljant, maar door nummers als Geraldine en Daddy's Gone hoor je dat er heel wat potentie zit in deze band.

4*

Het optreden op London Calling was trouwens schandalig slecht; vooral vanwege het slechte geluid.

met een van de meest briljante gitaarlijnen ooit!

Vrij aardig album, alleen had er wel wat galm ingemogen want dit is wel heel erg sec allemaal. Ik hoor er soms gewoon de vocalen bovenuit.

Op grond van Stabbed, Polmont on My Mind en Ice Cream Van, wat min of meer briljante nummers zijn, kom ik op 3*. De rest is van een bedenkelijk niveau.

Noem je net de, naar mijn mening, drie minste nummers op! De andere 7 zijn perfect...

Geraldine, die gitaarlijn

Misschien een beetje erg stellig verwoord. Maar wel een vrij complete en vooral kloppende beschrijving van deze plaat.

Nu ben ik pas echt benieuwd naar Glasvegas: ik heb 'm gelijk besteld!