TV on the Radio - Dear Science (2008)

Dear science is een stuk poppier dan de voorgaande 2 albums. Ik zweer het, toen ik dat kekke, veel te hippe, maar toch behoorlijk onweerstaanbare gitaarlickje van Crying hoorde, was ik toch echt even bang dat dit derde album een regelrechte sell-out zou blijken te zijn. Zo erg is het gelukkig allemaal niet, bleek 9 songs later.

Maar om nou te zeggen dat het van hetzelfde niveau is als voorheen, zover zal ik niet gaan. Het luistert fijn weg, maar het is toch duidelijk wat tammer en minder avontuurlijk dan Desperate youth en Cookie Mountain. Desondanks zou dit wel eens het album kunnen zijn waarmee TV on the radio zich gaat ontpoppen tot een household name in de 'indiescene'.

Tja, natuurlijk is dit niet het absolute meesterwerk dat The Smiths, The Cure of Radiohead maar nooit gemaakt hebben. Natuurlijk wordt over tien jaar niet gezegd dat muziek begon en ophield bij Dear Science.

Ik kan me voorstellen dat je die überlovende muziekcritici tot aan de hel dwars zou willen zitten. Je zou ze een bochel toewensen, hun kat blauw verven, dit album minder dan drie sterren geven op muziekmeter, dat soort grapjes. Maar ik hoop dat iedereen die dit album een lauwe beoordeling geeft dat vanuit zijn eigen mening doet - en niet als duivelse wraak op types als Gijsbert Kramer.

Voor mij is Dear Science een programmeerplaat.

Hij begint gruwelijk sterk met Halfway Home: vol soul en passie gezongen, met een geweldige, gruizige climax.

'Crying' doet me dan weer weinig, met zijn voor de hand liggende funkgitaartjes, electrobeats en falsettostemmetjes. Al is het einde dan wel weer sterk.
Dan Dancing Choose: goed refrein, en het slimme gebruik van blaasinstrumenten is een echt pluspunt op dit album. Maar weer een hoop bliepjes, klapjes en kekke riffjes die me vooral vervelen.

Er bestaat duidelijk een kloof tussen de jongens van TV On The Radio en ik. Zie je, als het erop aankomt, zou ik zeggen: steek al je eclectische maniertjes en 'wat zijn we toch hip in New York'-trucjes maar waar de zon nooit schijnt, wat mij betreft. Ik kan tien keer zoveel met een of andere Texaanse alcoholist die niet kan zingen, twee akkoorden speelt op een oude gitaar, maar wel vanuit het hart speelt. Hell yeah!
De geliktheid van Dear Science staat soms bijna voor het tegenovergestelde. Een soort aangeleerde hipheid, waarbinnen over elk detail lijkt te zijn nagedacht.

Dear Science werd ontvangen als een vernieuwende plaat, maar zo bijzonder is het allemaal niet, vind ik. 'There's a Riot Going On' kwam veertig jaar geleden uit, 'Sign 'O' The Times' bijna 25 jaar geleden. Weinig reden lijkt me dus, om deze plaat te beschouwen als een revolutie, omdat er wat gestoeid wordt met elektronica en funk.

Ondanks al mijn kritiek staan er een paar echte krakers op deze plaat, vind ik: buiten de opener, is 'Golden Age' redelijk onweerstaanbaar. En 'Shout Me Out' is het meest simpele, en misschien daardoor het meest effectieve popliedje op de plaat. Met weer een waanzinnig einde. Allemaal nummers die nog wel een tijdje welkom zullen zijn op de playlist van mijn mp3.

Buiten dat valt er in elk nummer wel iets te genieten: de ingetogen sfeer op het door toetsen gedreven Family Tree, de chaotische blazers op Red Dress, het eentweetje van vocalen en onheilspellende elektronica op DLZ... Maar als album wil het me toch niet echt pakken. Hoewel ik me wel kan vinden in het commentaar van slagerkorrel hierboven, dat de plaat bij het afdraaien bijna altijd beter is dan ik me kon herinneren. Maar een reden om hem erg vaak te draaien heb ik nog niet gevonden.

Ik heb begrepen dat hun vorige platen minder gelikt zijn dan deze, nietwaar? Misschien goed om die dan eens een kans te geven. Talent heeft dit bandje zeker.

Weer een kleine stap uit de comfort zone, en het voelt er nogal kil aan. Moet 'funk' niet zwoel en sexy zijn? Nummers als 'Dancing Choose' klinken een beetje als een pseudo hip-hop nummer van Beck dat versneld wordt afgespeeld, en dat is al helemaal niet mijn favoriete kant van die muzikale duizendpoot. Soms hoor ik wel een leuke groove, maar die wordt dan helemaal ontkracht door de makke elektronische drums die compleet inspiratieloos voor geluidsvulling lijken door te gaan.

Een voorbeeld: 'Golden Age' heeft een leuk refrein - maar nu ook niet bijzonders, in de top 30 hoor je er zo wel meerdere - maar vooraleer je dat te horen krijgt moet je oersaaie strofes doorworstelen, die lijken op Prince met bloedarmoede. Meteen daarna is er een vreemde eend in de bijt met Family Tree, dat wat doet denken aan Coldplay. Indrukwekkend dat ze dit ook aankunnen, maar het valt wel helemaal uit de toon.

Dat dit zo'n hype heeft gekregen kan ik best begrijpen - beetje mengeling van genres, hippe geluidjes en combo van elektronische geluidjes met rockmuziek: het indiewalhalla. Ik laat dit echter liever aan me voorbijgaan.

Ik luister niet bijzonder vaak naar muziek van bands als TV on the Radio, maar de plaat "Dear Science" gaat na een aantal luisterbeurten onder je huid zitten. Het nestelt zich tussen je oren. Dat vind ik knap, zeker omdat "Dear Science" niet meteen het genre is waar ik warm voor loop. Toch is dit een intrigerende plaat.