Bløf - Oktober (2008)

Ik vind met name de nummers met Sarah Bettens absoluut de moeite waard. Verder hoop ik van harte dat deel 2 van deze Pickering sessies vrolijker zal klinken. Het is wel een echte oktoberceedee geworden. Het verwoord een druilerige oktoberdag met af en toe een welkome zonnestraal.

Gewoon een meesterwerk. Ik ga het niet eens onderbouwen.
Ik maak ook nog eens een diepe buiging

6 sterren dus.

YESS!
Na Omarm en Umoja was ik behoorlijk Blof moe. Pseudo-poetische teksten en ingewikkelde composities die niet erg konden beklijven. Mijn verwachtingspatroon was dan ook erg laag toen ik Oktober luisterde. Ik ben erg positief verrast. Heerlijke uitwaaierende melodieen waarbij de piano weer een prominentere plaats heeft gekregen. De plaat heeft een donkere klank meegekregen die perfect past bij het najaar en winter. Sarah Bettens past ook qua stem erg goed bij de liedjes. Ik hoop van harte dat Blof zich niet verslikt in het stuk April dat nog gaat komen. Hou de liedjes klein en goede nummers hebben geen elektrische gitaren nodig.......
Topnummers: eilanden, vallende engel en zo ooi, zo mooi

Daar ben ik dus bang voor dat ze bij hun opvolger April weer alle electrisch geweld uit de kast gaan halen. Zal mij niets verbazen dat ze een tegenovergesteld album gaan neerzetten.
Ik ben het daarom met je eens: houdt het klein en niet met zoveel geweld qua zang en gitaar... Hun laatste albums zijn daar helaas geen voorbeeld van.

Wat een geweldig album!
Ik schrok beetje van het lage cijfer! Ik vind het misschien wel het beste album van Blof tot nu toe... Mijn mening, ik was misschien om moment van luisteren wel toe aan troost en mooie rustige nummers.

Ik had het album direct nadat hij uitkwam. Ik vond het eerst een zeer somber album dat niet mijn aandacht kon trekken. Na het toch weer uit de kast te halen en het een paar keer te beluisteren vind ik het een goed album. niet perfect maar wel goed.

Waarom plaats je eigenlijk opmerkingen bij dit album als het je klaarblijkelijk niet boeit? Je rare opmerkingen cq. (voor jou misschien) analyses slaan kant nog wal oftewel muziek nog Blof... Blijf er inderdaad maar eens lekker vandaan en dus ook met rare vergelijkingen als 40/45
Ik ga het album maar weer eens aankomende zondag opzetten, kom ik weer lekker tot rust

Mooi sfeervol album van Bløf. Wel echt een luisterplaat, met 13 'kleine' liedjes die je in je ziel raken. Prachtig.

Echt? Ik hoor weleens wat van het latere werk van Blof voorbij komen op de strontvervelende playlist in de bouwmarkt waar ik werk en ik vind er serieus geen zak meer aan. Blof heeft zijn beste tijd wat mij betreft al lang en breed gehad. Eigenlijk zijn ze sinds de dood van die drummer zo quasi-spiritueel en diep geworden. Als je geen inspiratie meer hebt ga je maar gewoon een wereldreis album maken of albums wijdden aan de maanden van het jaar. Het nummer vallende engel is precies zo'n geforceerd ding wat al duizend maal eerder voorbij is gekomen. Muzikaal nergens interessant, tekstueel idemdito. Een ander nummer wat ik vaak hoor, ik weet de titel ervan niet, gaat zo: "Hier is een doosje..."
precies hetzelfde verhaal. Het komt zo geforceerd poëtisch over. Bah!
Ik verlang terug naar de tijd waarin Blof nummers als Zeeuwse Kust en Harder Dan Ik Hebben Kan maakten. Misschien waren ze toen ook al pretentieus, maar tenminste kwamen ze toen nog met wat interessante melodieën en pakkende popnummers.

Helemaal mee ééns Dn!S

Het eerste deel van dit album vind ik erg mooi, maar daarna zakt hij nogal in (na Labrador), hoewel ik 'Vallende Engel' dan weer wel mooi vind. 'Labrador' heeft een erg mooie tekst m.i., maar op het einde van de song wordt dat Jij en ik... en de labrador... nogal zeurderig, zoniet zeikerig. Toch is het geen slechte plaat. Maar wat Dn!S al bedoelde: Ze kunnen véél beter!

Heb net beide albums 'Oktober' en 'April' na elkaar gedraaid (lekker op zo'n druilerige dag als vandaag) en moet zeggen dat dit album de betere is ten opzichte van z'n later verschenen broer. De melodieen en arrangementen zijn diverser en sfeervoller waardoor het niet eentonig gaat worden. Erg mooi.

Vreselijk. Jongens, ga weer eens doen waar jullie goed in zijn! Wat een depresieve bende.

Ik ben normaal niet zo'n fan van Blof, maar wat is Oktober een mooi nummer zeg!

Na een korte pauze besluit de band dat ze bij het volgende album terug naar hun roots gaan, en dat de nummers weer samen in 1 ruimte opgenomen moeten gaan worden. Overtuigd van het feit dat ze een rockalbum gaan maken reizen ze af naar Dublin voor de opnamesessies in het zogenaamde Pickering House. Al snel wordt duidelijk dat er veel inspiratie is, maar dat de omgeving blijkbaar ook inspireert tot het schrijven van rustige, akoestisch getinte nummers met meer ruimte voor de piano.

Deel één van het tweeluik heet ‘Oktober’ en kwam uit op 3 oktober 2008. Het tweede deel, ‘April’, verscheen in het voorjaar van 2009. Aangezien de band voor het eerst niet rockt is er veel kritiek op de band. Het zijn ook voor mij niet de beste platen uit hun euvre, maar wederom durft de band het aan om op plaat een nieuwe kant van zich te laten horen. Misschien was achteraf gezien twee van deze platen iets teveel van het goede. Wel staan er nog steeds pareltjes op zoals onder andere ‘Oktober’, ‘Eilanden’, ‘Adem In’, ‘Omdat het Anders Wordt’, ‘Midzomernacht’ en ‘Vandaag’.

Zie http://www.musicmeter.nl/ar... voor een uitgebreider verhaal over Bløf.

En daar zit 'm precies de crux. Ik ben wél in het algemeen behoorlijk fan van Blof alleen geen liefhebber van treurig stemmende uitstapjes als dit.

Ik geloof niet dat er enige aanleiding is voor de band om te gaan zitten tobben aan de ene kant óf te denken dat ze sterk zijn in dit soort muziek aan de andere kant.

Met liefde geef ik Blof over het algemeen behoorlijk hoge cijfers voor al hun albums, is ook zeker waar. Maar de sombere bedachtzaamheid die tentoon wordt gespreid op Oktober (en later April), daar is gewoon zo'n band als Blof niet geschikt voor, is mijn bescheiden mening.

Om derhalve hier eens een oud spreekwoord van Frank Zappa van stal te halen: Shut up and play your guitar!

Somberheid en droeftoeteren troef hier.Voeg daarbij dan ook nog een 13 nummers met praktisch hetzelfde arrangement en je hebt het ultieme slaapmiddel voor handen.Das jammer want met Umoja hadden ze me bijna overtuigd van hun kunnen.Nu kom ik niet verder dan 2 sterren

Oktober, in het begin is het nog redeljk te doen, naarmate het album vordert, vallen je oogleden langzaam naar beneden. *2.5

ook dit album vind ik, net als zijn tweeluik april, erg mooi. Kan er met veel plezier naar luisteren en hoor dat de muziek met veel liefde is gemaakt en opgenomen. Er is veel zorg aan besteed.

Yes! Dit album heb ik laten liggen tot het ook werkelijk oktober was, dus nu draait hij de eerste rondjes. Eerste indruk: somberheid troef, maar dat mag van mij in dit jaargetijde

Kom, dacht ik, het is april, het zonnetje komt er voor het eerst lekker door, laat ik deze eens beluisteren

Ik had een vrije dag en heb een flink stapeltje CD's weer eens beluisterd die al een tijdje stof lagen te happen. Dit is de laatste Blof-CD die ik heb aangeschaft en bij de eerste beluistering was ik destijds, net als velen hier kennelijk, ook wat teleurgesteld.
Maar of het nu door het aprilzonnetje komt of niet - het lijkt me wel typisch een plaatje waarvoor je in de juiste stemming moet zijn - ik heb hier vanmiddag toch aardig van zitten genieten.

Natuurlijk zijn het allemaal semi-akoestische nummers in een gezapig midtempo, waardoor bij oppervlakkige beluistering de verveling snel kan toeslaan. Maar als je eenmaal gewend bent aan het idee dat dit album voor geen meter rockt, maar vooral bezonken klinkt, valt er best veel moois te ontdekken. Het merendeel van de songs heeft een goede opbouw en melodie, de teksten zijn minder cryptisch dan ik van Blof gewend ben, en ik viel vooral voor het samenspel van piano en akoestische gitaar. Want dat zijn toch de overheersende momenten hier.

De valkuil is inderdaad dat alle nummers na verloop van tijd op elkaar gaan lijken. Het beste is om ze op te delen. Ik heb na de eerste zeven nummers wat andere albums opgezet en later op de middag heb ik de resterende zes beluisterd. Dan is wakker blijven echt wel een haalbare kaart. Wel valt het me daardoor eens te meer op dat de eerste helft sterker is dan de tweede.

Het enige nummer dat me - opnieuw - tegenstaat, is Labrador. Gatver signaleerde het hierboven tien (!) jaar geleden al: dat refrein wordt heel snel zeurderig, dreinerig. Dat stond me nog bij van de eerste luisterbeurten en het wordt erger naarmate ik dit album vaker draai. Het enige skipmoment.