Aerosmith - "Rocks" (1976)

Aerosmith op z'n best. Op dit album is werkelijk geen enkel zwak puntje te vinden. Vanaf het eerste nummer, het briljante 'cowboy' nummer Back in the Saddle, via het funky Last Child, het lekker snelle Rats in the Cellar, het psychotische Combination, het schitterende Sick as a Dog (mijn persoonlijke favoriet ), de riffrocker Get The Lead Out, het apocalyptische Nobody's Fault, tot aan de laatste nummers Lick And A Promise en de mooie ballad Home Tonight, laat Aerosmith zien waarom ze op dat moment de beste rockband ter wereld waren. Naar mijn mening het beste rock-album van de jaren 70. Helaas begon vlak na dit album het overtollige drank- en drugsgebruik de band op te breken. Van hun latere albums komt alleen Pump uit 1989 nog een beetje in de buurt van Rocks (en Toys in the Attic). Absoluut 5 sterren van mij!

ben het met je eens TT maar om hem de volle beoordeling te geven, zou ik hem wel wat langer willen zien dan deze dikke half uur.
daarom van mij een 3.5

willen zien=willen horen uiteraard

Een absolute vijf sterren plaat, geen enkel zwak moment (hoewel, get the lead out is iets minder dan de rest). Ik denk niet dat veel mensen beseffen dat Aerosmith vroeger een geweldige sleazy honky-tonk machine was. Combination is mijn favoriet....walkin' on Gucci, wearin' Yves St. Laurent.....

Laatste zeer goede album Aerosmith, en een absolute klassieker. 'Back In The Saddle' is geweldig, en misschien wel mijn favoriet van deze band. Bijna net zo goed als voorganger "Toys In The Attic" (1975).

Rocks, de laatste Aerosmith jaren 70 klassieker voordat de heren zichzelf helemaal de vernieling in hielpen met hun extreme drugs- en drankgebruik. Het psychedelische Combination is wat dat betreft al een voorbode van het volgende album Draw The Line. IJzersterk nummer, net als de rest van het album, dat misschien alleen in idd Get The Lead Out een wat zwakker moment kent.

En inderdaad LocoHermano, jammer dat maar weinig mensen Aerosmtih kennen van hun jaren 70 werk. Harder, rauwer en beter rocken dan op Rocks heeft Aerosmith in ieder geval nooit meer gedaan.

5 sterren

Ik heb meer op met dit album dan met 'Toys in the Attic'. Dat komt waarschijnlijk omdat het allemaal wat ruwer is. Vooral het nummer Nobody's Fault is erg goed. Ik snap wel waarom vele artiesten dit tot hun favoriete album rekenen (waaronder Slash).

nobody's fault is inderdaad een hoogtepunt uit het aerosmith oeuvre.
wat mij betreft de meeste consistente en beste aerosmith plaat. Toys in the attic doet er trouwens weinig voor onder

Goeie dag dan! Dat verwacht je nou ook niet als je enkel hun (een beetje oneerbiedig) MTV periode kent. Nee, dan deze Rocks. Dan weet je in één keer waar bijvoorbeeld Slash en James Hetfield de mosterd vandaan hebben gehaald. Dit werkje moet behoorlijk wat mensen de kant van de rauwe Rock & Roll opgestoomd hebben. Aerosmith met alle neusgaten vol maar je krijgt er een heerlijke muzikale klap in je maag voor terug. Absoluut hoogtepunt is Nobody's Fault. Slechts 34 minuten voordat de naald weer uit je arm en van het vinyl af is. Een rush van jewelste.

Heerlijk vadsige rock & roll. "Sick As A Dog", "Lick And A Promise", "Rats In The Cellar", "Last Child".. knaller na knaller..

binnen

mij bevalt iig voordat ik de nummers ga beoordelen het rauwe maar cleane geluid

voor 1970 is de plaat zeer verdienstelijk geproduceerd

Better be ready, je weet waar de volumeknop zit

Goin' under rats in the cellar

tis meer een 1980 plaat

lekkere plaat!

Kom op, Joy! Heb je er nu echt niet meer over te melden?

Get the Lead Out is juist supervet. Die riff is echt zooo cool

Aerosmith op zijn best in de jaren '70. Rauw en bleusy. Hierna ging het langzamerhand wat minder ( drugs, drank enz. ).

Testament heeft Nobody's Fault ook gecoverd op deze plaat. Wat Rocks betreft, vind ik vooral het begin erg lekker (Back in the Saddle en Rats in the Cellar zijn mijn favorieten) en wordt het iets minder interessant naar het einde toe, maar vervelen doet hij niet.

samen met Toys veruit het beste van Aerosmith.
Kort maar krachtig. Rats in the Cellar doet me altijd een beetje denken aan Rip This Joint . Ondergewaarderd hier.
Niet terrecht lijkt mij qua invloed op vele artiesten. 4,5

Een van mijn eerste Aerosmith platen was dit. Ik zag de band bij Twee Meter Sessies in 1997, in Paradiso, en daar speelden ze een werkelijk verbluffende versie van "Rats In The Cellar". Opgesnord op welk album dat nummer staat, en voilà.

Rocks, samen met Toys In The Attic (die vind ik nog net ietsie beter) het beste wat Aerosmith ooit heeft gemaakt. Jammer dat de plaat krap 30 minuutjes duurt.

Begint al prachtig met Back In The Saddle en Last Child, daarna lekker rammen met Rats In The Cellar. De rest is even goed te pruimen.

4 sterren.

Wat een plaat!!

Back In The Saddle knalt werkelijk waar de speakers uit...Wat een riff en wat een zang. I'm baaaaaaaaaack!!!!!!!! Top!
Alleen maar Aerosmith klassiekers op deze plaat, geen zwak moment op Home Tonight na. De band dacht weer een 'Dream On' nodig te hebben maar Home Tonight is echt overbodig.

Rats is geweldig, Lick And A Promise, Nobody's Fault. De ene geweldige knaller na de andere.

Dit is verplichte kost voor elke muziekliefhebber.

5 sterren

Deze heb ik na het debuut gekocht en hier klinkt het al een stuk beter. Steven Tyler en Joe Perry zijn gewoon twee top artiesten en dat laten ze hier zien.
De Aerosmith van deze tijd, toch wel een van de beste Amerikaanse rock-bands, hebben een hele eigen stijl. Gewoon lekker rustig een beetje rocken, dat gevoel krijg ik altijd bij dit album, het is nergens geforceerd.
Vooral de heerlijke riffs hier zijn geweldig en winnen het wat mij betreft van de over het algemeen beter beschouwde riffs, als bijvoorbeeld die van Sweet Child o' Mine.

Vandaag had ik in gedachten om eens een jaren 70 album van Aerosmith aan te schaffen. Ik had de verzamelaar Big Ones al, maar daar staan geen nummers op van deze en Toys.

Ik heb her en der wat recenties gelezen en sommige nummers van die 2 albums even beluisterd op joeptjoep, en volgens mij is dit album puurder en meer rauwe ouwe onvervalste hardrock uit die tijd dan wat op Big Ones staat.

Ik zat te twijfelen ook nog om een verzamelaar te gaan kopen van het oude werk, maar toen ik deze zag liggen, deze maar snel gekocht.

Dit album valt mij niet tegen, mooi jaren 70 hardrock album met de stijl die je gewend bent van die tijd.

Rats In The Cellar.

Volgens mij is deze wat meer rechtoe rechtaan ook dan Toys, waar volgens mij itt deze een paar balads opstaan.

Mooi album, ben blij dat ik hem origineel in huis heb nu.

Inderdaad een beetje vreemd dat er geen nummers van Rocks, Toys in the Attic en Aerosmith op staan. Daar staan toch wel hun grootste klassiekers op!

Volgens mij kun je het beste Big Ones kopen voor hun nieuwe werk, en de reguliere albums voor het oudere werk. Een hele goede verzamelaar met alle top nummers van Aerosmith is er eigenlijk niet. Op die vroege verzamelaar staat Toys In The Attic dan weer niet op.

Zelfs op hun meest complete verzamelaar O Yeah staat Toys In The Attic niet eens op. En Rats In The Cellar staat op geen enkele verzamelaar volgens mij. Toys het reguliere album ga ik er nog wel een keertje bij kopen denk ik, en dan mis ik eigenlijk alleen nog maar Dream On, naja, voor 1 nummer ga ik geen complete cd kopen natuurlijk.

Dat is ook de enige die ik bezit van deze band en dat vind ik genoeg .

Eigenlijk wel, maar ik begin niet meer aan verzamelaars van deze band. Ik heb alle reguliere albums in de kast staan, dus inprincipe heb ik alle nummers op cd!

Jij hebt dit album zelfs op 5 in jouw top 10 staan zie ik. Jij bent een erg grote Aerosmith fan/liefhebber dus.

Last Child word hier erg hoog gewaardeerd, maar daar heb ik verder niets mee, vind het een wat vervelende onderbreking eigenlijk. Het begint gelijk al goed met Back In The Saddle, en pas bij Rats In The Cellar word de draad weer opgepakt. Combination vind ik ook een super nummer. Sick As A Dog vind ik geen topper, maar kan er wel mee door verder.

Nobody's Fault staat ook weer bol van de rauwheid, pracht nummer. Get The Lead Out is ook een mooi nummer en een welcome aanvulling. Lick And A Promise is een beetje een nummer van de oude rock & Roll stijl, bijzonder nummer eigenlijk door het sfeertje dat erin zit wijkt het eigenlijk wel het meest af van alle andere nummers, zonder dat het aan kwaliteit inboet, beetje punky nummer vooral ook. Dan het laatste nummer, dat nummer word naar mijn mening terecht door velen gezien als minst goede nummer van dit album, al zit er wel een mooie solo in op het eind. Dat laatste nummer en Last Child heb ik het minst mee van alle nummers die hier opstaan.

Dat kan, iedereen heeft zo zijn eigen smaak! Ik vind persoonlijk Last Child wel heerlijk swingend, past eigenlijk minder goed op de plaat maar staat wel weer goed, net als Big Ten Inch Record op TITA!

Ik raad ook aan om van Sebastian Bach - Back In The Saddle te luisteren, deze is samen gezongen met Axl Rose!