AC/DC - Black Ice (2008)

Heb deze cd laatst maar eens in huis gehaald, mede omdat ik een aantal van deze nummers nog live heb mogen aanschouwen in de ArenA en omdat ik toch stiekem wel nieuwsgierig was naar het album als geheel.

Het is al vaker gezegd bij dit album en ik herhaal dat graag nog maar eens: In de hoogste versnelling en rocken maar. Dat is wat AC/DC al jaren doet en dat is wat ze ook doen bij dit album. Niets vernieuwend, niets anders dan anders, maar dat is ook precies wat AC/DC zo goed maakt.

Heerlijk om mee te nemen in de auto (let op de kilometerteller; deze muziek haalt het slechtste rijgedrag in je naar boven) en luistert aan alle kanten prima weg.

Een 3.5*

AC/DC doet op "Black Ice" na een afwezigheid van acht jaar gewoon weer waar ze goed in zijn. No-nonsene rock gebaseerd op een beperkt aantal akkoorden. Dit lijkt gemakkelijk, maar consistent een dergelijke kwaliteit ten toon spreiden is gewoon knap. De gebroeders Young laten wederom horen wat een geweldige tandem ze eigenlijk zijn. Dat Angus de show steelt met zijn licks en solo's en daarmee altijd in de spotlight staat is één ding, daarentegen verdient Malcolm even zoveel respect met de heerlijke rhythm gitaarmelodieën. Ondanks dat ik vind dat Brian Johnson beter bij stem is op deze plaat, gaat mijn voorkeur nog steeds uit naar Bon Scott. Maar dat is weer een hele andere discussie. Geen hoogvlieger deze plaat, maar gewoon AC/DC.

Ergens is dit wel een mijlpaal in het verhaal van AC/DC, want Black Ice is het laatste album met stichtend lid Malcolm Young. In 2014 zou hij de band verlaten nadat men dementie had gediagnosticeerd bij hem. In 2017 zou hij helaas overlijden.

Tussen Stiff Upper Lip en dit album gaapt een kloof van zo'n 8 jaar, wat voorheen nooit gebeurd was bij AC/DC. Dit had verschillende redenen, waaronder een ernstige handblessure van bassist Cliff Williams. Het liet aan de andere kant de gebroeders Young wel toe het songmateriaal tot in de puntjes af te werken, wat een goeie plaat heeft opgeleverd, die - eerlijk is eerlijk - wel een kwartiertje korter had mogen duren. De grote inspiratie lijkt niet echt aanwezig (kijk maar 'ns naar de vele typische AC/DC-songtitels), maar zo ongeveer elke song heeft wel een aanstekelijke riff. Dit album scoorde dan ook erg goed in de hitlijsten.

De initieel geopperde albumtitel was overigens Runaway Train (wellicht ook de initiële titel van de openingssong?), maar omdat dit nogal afgezaagd klonk, is het Black Ice geworden, genoemd naar het gekende fenomeen dat vooral in noordelijke regio's wordt waargenomen en dat wij kennen als ijzel. Het refereert blijkbaar naar enkele shows die de band gaf in Schotland (het geboorteland van de gebroeders Young, overigens), en de herinnering aan waarschuwingen voor ijzel die op de radio werden uitgezonden (dat zullen ze wel in de tourbus hebben gehoord, vermoed ik).

Afijn, een fijne plaat dus, met wat meer soulvolle elementen, vind ik (Spoilin' for a Fight is daar een goed voorbeeld van). Alleen wat te lang.

3 sterren

Acht jaar zat er tussen Stiff Upper Lip en Black Ice, al was in 2005 dvd-verzamelaar Family Jewels verschenen. Een vriend van me was zo ijsblij, dat hij me ongevraagd een zelfgebrand kopietje in handen drukte.

In 2008 vond ik het wat tegenvallen. Black Ice was namelijk met 55 minuten hun langste album ooit, iets te veel van het goede. De tijdspanne was de reden dat hij onmiddellijk ook op dubbelelpee verscheen.
Opener Rock N Roll Train was vooruit gegaan en startte mijn pc - eentje met pittige audioboxen inclusief subwoofer - al enkele weken luid op. Met dat nummer was ik dus vertrouwd en nog altijd gaan de mondhoeken omhoog als ik 'm hoor. Drie andere nummers bevatten eveneens het woord 'rock'.

Op deze eerste dag van 2026 landt het beter dan toen. Mijn voorkeur ligt meestal bij uptempo werk, ook bij AC/DC, al snap ik dat je moeilijk alleen maar vlugge nummers kunt opnemen. Aan de kortere tracklengte kan ik vaak zien voor welke nummers ik zal gaan. En zo kan ik goed uit de voeten met Big Jack; op-z'n-jaren-'70-swingend is Anything Goes, melodieuzer dan doorgaans; het bijtende War Machine is zo'n nummer dat meteen blijft hangen; Spoilin' for a Fight werkt goed met z'n staccato riff.

Plaat 2 start vlot met Decibel, waarna een verrassinkje zich aandient in de vorm van slidegitaar in het langzamere Stormy May Day; wie oren heeft om te horen, ontdekt op ieder album van de groep toch iets nieuws, in dit geval iets wat de land- en stijlgenoten van Rose Tattoo nog vetter doen.
Het vleugje blues in het langzamere Rock N Roll Dream smaak ik graag en omdat Rocking All the Way dan iets sneller is, werkt dat goed. Deze keer komt het titelnummer als laatste: Black Ice is niet het gedroomde slot. Dan tel ik negen favorieten, waarmee vier sterren me een redelijke score lijken.

Achteraf steeg de status van de plaat: toen Malcolm Young in 2014 AC/DC wegens dementie moest verlaten, bleek dit zijn laatste album met hen te zijn geweest. Wel verscheen al in 2009 de box Backtracks waarop ook menig ander vertrokken lid is te horen. In januari 2015 blikte Angus terug in tijdschrift Uncut (dank Roxy6 daarvoor!): “Malcolm’s had the illness for a while. He had the onset of it when we were doing the previous album [Black Ice] – he toured. (…) He said: I wanna do this as long as I can keep doing it.”