Ozzy Osbourne - Down to Earth (2001)

Mijn eerst Ozzy plaat. Hierna stapte ik over op het oudere Ozzy werk en daarna op het oude Black Sabbath. Maar omdat dit een aardige plaat is geef ik 3,5***

Favoriet: Facing Hell, Dreamer.
Slechtste: That I Never Had (die moet je live horen, wat een gedrocht ) enn Can You Hear Them?

Toch maar een lang verslag dan.

Gets Me Trough: Lekker rocknummer, leuke intro die overgaat in de gitaar. Ozzy zingt best goed.
Facing Hell: Zelfde als vorige nummer, met de intro. Alleen is dit nummer beter. Favoriet van de plaat.
Dreamer: Ook weer piano intro, alleen hier geen electrisch gitaar stuk, maar een rustig acoustisch stuk. Ozzy zingt goed.
No Easy Way Out: Na 3 leuke nummers, is hier het eerste zwakkere nummer van de plaat. De coupletten zijn leuk, maar de reffreinen zijn zeer slecht.
That I Ever Had: No Easy... ging nog wel, maar dit nummer is echt het dieptepunt van deze plaat. Live klinkt ie nog slechter.
You Know...(part 1.): Kutbegin, maar is wel goed verder.
Junkie: Gemiddeld nummer, goed gitaarspel maar een eentonig zingende Ozzy
Running Out Of Time: Prachtig nummer. Net als Dreamer, Piano en acoustisch gitaar.
Black Illusion: Hard Heavy Metal nummer. Alleen weer het probleem van een kutreffrein.
Alive: Een van de beste nummers van dit album. Begint hard, als Ozzy begint te zingen word het rustiger om bij het reffrein weer los te barsten.
Can You Hear Them?: Met That I Ever had een kutnummer. Zeurderige zang.

Ben het eens met Bobiej

Gets me through lekker nr.
facing hell beste nummer.
Dreamer goed nummer
no easy way out gaat
that i never had KUT nummer
you know kut intro goed nummer verder maar te kort
junkie normaal tot goed
running out of time samen met facing hell favoriet
black illusion normaal tot goed
alive goed nummer
can you hear them gaat
no place for angels valt ook tegen

Wat is het trouwens jammer dat ozzy niks meer van deze nummers laat horen bij optredens (met name Facing hell en dreamer.) Die oude nummers kennen we nu wel een keer.

Toch een licht positieve verrassing deze modern klinkende CD van Ozzy. De allure en magie van de beginjaren zijn er al lang niet meer, maar op basis van degelijkheid weet de heer Osbourne zich aardig te redden.

Bij eerste echt serieuze beluistering valt deze cd me niks tegen. Ok, het klinkt in de verste verte niet zoals ik platen van Ozzy verwacht (Diary, Blizzard, No More Tears): te hip, alsof Ozzy aan het zingen is op de muziek van een andere band; Ozzy zingt erg vlak; er staat een aantal misperen op (bijna alle tragere nummers, Dreamer uitgezonderd want dat vind ik een schattig nummer hoewel ik het met Kerstmis associeer), maar al met al is het wel aardig.

Niet een plaat die mee zou gaan naar een onbewoond eiland, en ik denk ook niet dat ik deze plaat heel vaak ga draaien (wil altijd meer cd's horen dan ik tijd heb), maar ik had iets veel minders verwacht.

Als ik deze cd nog een paar keer heb beluisterd, breng ik (tzt) wel een stem uit, maar verwacht dat die rond de 3* uit gaat komen.

Ik heb dit album destijds blindelings aangeschaft omdat ik tot toen altijd alles van Ozzy wild hebben. Dat veranderde met dit album. Wat een teleurstelling bij het luisteren! Was op voorganger Ozzmosis nog een bevlogen band te horen, hier klinkt alles zo verzadigd en gezapig. Het probleem zit 'm ook gewoon in het feit dat de nummers niet goed zijn. Flauwe, uitgekwaude riffs en melodieen die nergens spannend klinken. Facing hell, That I never had en Get's me through gaan er nog net mee door maar de rest is bedroevend zwak voor Ozzy begrippen! Tijdens de tour van dit album gaf hij trouwens wel een beregoed optreden weg in het Goffertpark!!!

Tja, onbegrijpelijk toch dat het zo mis is gegaan na Ozzmosis, ik denk dat die trut van een Sharon hem deze richting in heeft geluld.....Zo van: Deze rock is nu helemaal hip daar moet je in mee En weg was de geloofwaardigheid van Ozzy. Net als bij die tv show......waarom toch ?

Deze valt wel wat tegen. Dreamer is te zoet, de hardere nummers lijken teveel op elkaar. Facing Hell, Gets Me Through en Junkie zijn de betere nummers voor mij.

Ik vind dit één van de betere Ozzy albums van de afgelopen 15 jaar. Ik luister deze cd vaker als Black Rain. Beste nummers vind ik Facing Hell, Black Illusion en Alive. Opvallend is dat ik op de cd Junkie, Get's me Throught en That I Never Had op de live dvd beter vind klinken dan op deze cd.
Al met al een ardige cd, ik geef een 3.5

Laatste goede album van Ozzy. Na een carriere van 31 jaar mag de koek ook wel eens op zijn. Facing Hell is brilliant!

Het beluisteren van dit album deed me denken aan het Tijgerbrood van de appie waar ik me tijdens mijn eerste jaren als student nog weleens doorheen werkte. Dat zag eruit als brood, had de textuur van brood, en smaakte ook als brood. Zodra de lunch er op zat, kon ik me ook niet meer herinneren hoe het brood gesmaakt had.

Down to Earth is eigenlijk hetzelfde verhaal. Het album weet eigenlijk geen indruk te maken. Niet positief, niet negatief. Het klinkt als een middle of the road metalalbum, gemaakt om zoveel mogelijk mensen aan te spreken. Niet te gevaarlijk, niet te moeilijke nummers, hier en daar een ballad om het makkelijker verteerbaar te maken (en zodat moeder ook mee kan luisteren).

Deze ‘moderne’ uitgave van Ozzy vind ik weinig interessant in vergelijking met zijn eerste twee albums, of met No More Tears. Voor een handjevol nummers kan ik hier best naar luisteren, maar Down to Earth weet me als geheel niet tot het einde toe te boeien. Wat dat betreft is het onaf aanvoelende You Know (part 1) goed geplaatst: het weet me wakker te schudden zodat ik nog een paar extra nummers volhoud zonder definitief af te haken.

Dit album is niet zozeer slecht (bovendien zingt Ozzy niet zo slecht als ik had gevreesd, maar zijn beste dagen zijn duidelijk voorbij), maar vooral oninteressant. Er zijn geen stukken waar ik echt neigingen heb om naar het volgende nummer te springen, maar ik heb ook nauwelijks de behoefte om dit album te luisteren. Volgens mijn last.fm heb ik dit album twee, drie keer geluisterd in de afgelopen drie jaar. Nu heb ik niet altijd alles gescrobbeld, maar dit is inderdaag een album dat zelden uit de kast komt.

Niet goed, niet slecht. Drie sterren voor Ozzy’s Tijgerbrood.

3.0*

Down to Earth, de opvolger van zwakke broeder Ozzmosis en benieuwd naar de ontwikkeling van Ozzy rond dit tijdsbeeld. Gets Me Through is alvast saai te noemen, het nummer heeft een irritante zanglijn en de de groove is vervelend. Facing Hell start sterker en bevat een redelijke groove maar is ook niet nummer dat zich aan je opdringt. Dreamer is aalglad, bij vlagen nog wel aanstekelijk hoewel het glazuur van mijn tanden spat. Voor het overige is That I Never Had nog het vermelden waard, een vlotte aanstekelijke groove en catchy. De rest van de schijf boeit mij totaal niet. De productie is dichtgesmeerd, de riffs zijn ongeïnspireerd en dodelijk saai en de lijn wordt na Ozzmosis niet omgebogen, sterker nog de lijn gaat naar beneden.

Tussenstand:

1. Diary of a Madman
2. Blizzard of Ozz
3. The Ultimate Sin
4. No More Tears
5. Bark at the Moon
6. No Rest for the Wicked
7. Ozzmosis
8. Down to Earth

Het is een vermakelijk album dat vooral in het begin leuk begint. Daarna zakt het wel wat in. Muzikaal is het allemaal niet zo heel spannend en er zijn eigenlijk weinig tot geen nummers die er echt bovenuit springen. Eigenlijk is het enige beetje leuke aan dit album de vocalen van Ozzy en ook die zijn wel is beter geweest.

Ah, dit album hebben we zelfs ooit nog in huis gehad omdat dit in Nederland ongeveer tegelijkertijd met The Osbournes uitkwam/The Osbournes als show nog wat aandacht er aan besteedde. De show waardoor ik ook Ozzy Osbourne heb leren kennen en waardoor het imago van een seniele (ex-)junk ook in mijn geheugen gegrifd is.

Osbourne zingt hier in ieder geval minder tegen zijn bereik aan dan op de vorige plaat het geval was, maar tussen Ozzmosis en Down To Earth is er iets veranderd qua sound waardoor het geheel op zijn zachtst gezegd 'generiek' is gaan klinken. Hoogtepunten kan ik dit keer ook niet noemen aangezien het geheel gewoon flauw klinkt. Flauwe zang, matige teksten, geen echt muzikaal vuurwerk en weer een paar tenenkrommende ballads. Gets Me Through herinner ik me van toen als snoeihard, maar nu valt het me vooral op hoe vermoeid het geheel eigenlijk klinkt. Dreamer herinner ik me ook nog als single en die vond ik toen al verschrikkelijk.

Behoorlijk matig eigenlijk. Maar goed, die tv-show kwam op het juiste moment. Het liet hem wel van zijn aimabele kant zien en die gunfactor hielp vast nog wel mee.

Tussenstand:
1. No More Tears
2. Bark At The Moon
3. Diary Of A Madman
4. The Ultimate Sin
5. Blizzard Of Ozz
6. Ozzmosis
7. No Rest For The Wicked
8. Down To Earth

Wow, dit moet wel echt doorbijten zijn, knap!
Leuk om deze marathon te volgen Lennert.
Verschrikkelijk off-topic maar zou je een Deftones marathon aan durven?

Met Down to Earth levert Ozzy een voor zijn doen redelijk modern klinkend album af. Veel van de nummers leunen op groovende ritmes die goed passen in het begin van de jaren 2000. Er is duidelijk ingezet op toegankelijkheid, en dat hoor je terug in de relatief strakke songstructuren en gepolijste sound. Daardoor voelt het album wat vlak: waar eerdere albums nog uitschieters en klassiekers bevatten, blijven die hier uit.

Zakk Wylde is weer van de partij, maar laat opvallend weinig van zijn kenmerkende stijl horen. Zijn solo’s zijn herkenbaar, maar de riffs missen de rauwe rand en de brute energie die hij op eerdere platen tentoonstelde. Hij schreef dan ook niet mee aan het materiaal en zijn bijdrage doet wat anoniem aan.

Down to Earth is geen slecht album, maar ook geen onmisbare schakel in Ozzy’s oeuvre. Eerder een degelijke, maar enigszins veilige plaat.

1. No Rest For The Wicked
2. The Ultimate Sin
3. Blizzard Of Ozz
4. No More Tears
5. Diary Of A Madman
6. Bark At The Moon
7. Ozzmosis
8. Down To Earth

Misschien komt het omdat ik in de jaren 80 niet zo met Ozzy-platen ben opgegroeid, maar Down to Earth is voor mij een heerlijke plaat. Dichter bij de klassieke Black Sabbath - ik had op basis van andere reacties een soort overgeproduceerd aftreksel van Marilyn Manson verwacht - en van begin tot eind boeiend. Met een lengte van dik 47 minuten, ook prima.

Ik weet nog dat ik het album redelijk vlot na de release in huis had. Ik groeide wél op met de Ozzy uit de 80's. Dus was Ozzmosis al even slikken na het het fantastische No more tears, met dit Down to earth werd het er niet makkelijker op. Nu vele jaren later is er voor mij weinig tot niks veranderd. Het blijft een matig album. De productie is wat vetter maar vooral voller (gepropt) dan die op voorganger Ozzmosis. In eerste instantie werkt dat nog wel maar ergens halverwege de plaat wordt het gewoon vermoeiend. Zo af en toe een nummer is geen ramp maar het hele album in één keer luisteren ga ik niet meer doen (denk ik).

Helemaal mee eens. Veel rock en metal producties vanaf de jaren 00 kennen dat euvel, een verschrikking voor iemand die graag details wil horen, enige mate van warmte of simpelweg de ruimte voor een sound om te kunnen ademen. De plaat zelf is ook maar een magere afspiegeling hetgeen Ozzy in de jaren 80 op ons losliet.

Inmiddels zeer benieuwd naar de zwakke opvolgers van deze matige plaat. Bark at the moon en The ultimate sin blijven voor mij de zwakste broeders onder de Ozzy-albums die ik ken (alle titels tot en met Down to Earth).

Oei, The ultimate sin?

Ja, heb er een exemplaar van gehad, maar uiteindelijk weer weggedaan. Ik dacht dat het misschien aan Jake E. Lee lag, maar toen hoorde ik het debuut van Badlands. Heb je De Negen Levens van Ozzy Osbourne gezien? (Gisteravond op NPO3).

Fascinerend die verschillende meningen. In vergelijking met Down to Earth en Ozzmosis vind ik The Ultimate Sin dan weer een topper.

Ik ook! En nee Arjan Hut ik heb die uitzending niet gezien. Heb geen tv abonnement meer sinds een jaar of 2 dus vandaar Maar is vast wel ergens terug te kijken gok ik zomaar...

Oktober 1991. Een nieuw millennium. De toen al metallegende Ozzy Osbourne heeft dankzij het reizende festival Ozzfest een nieuw publiek aangeboord en werkte voor dit eerste studioalbum in zes jaar met nieuwe co-schrijvers, waarbij moeilijk valt na te gaan hoe groot zijn aandeel was.

Afgetrapt wordt met Gets Me Through: een spannend intro en een matig, log nummer, waarna het spannender, vlotte Facing Hell en vooral het gitaargeluid duidelijk maken dat smaken en productietechnieken waren geupdatet naar de standaard van 2001. Ook gitarist Zakk Wylde gaat mee in deze vernieuwing, toetsenist Geoff Nicholls van Black Sabbath schreef eraan mee.

Dan Dreaming, de voor mij onweerstaanbare kerstballade dankzij de clip - waarin de aanwezigen géén wolkjes uitblazen, bewijzend dat die sneeuw hartstikke nep is. Toch denk ik dan terug aan een oudjaars-midweek met familie in een bungalowpark, waarbij de clip op tv kwam en ik invloeden van The Beatles hoorde, Osbournes favoriete groep aller tijden. Medegeschreven door Mick Jones van Foreigner.
De eerste gitaarklanken van No Easy Way Out zijn aangenaam, maar de logheid die volgt kan zelfs niet door bassist Robert Trujillo en drummer Mike Bordin tot een pakkend nummer worden gemaakt, al is de zanglijn best aardig.

En zo vergaat het mij de rest van het album. Regelmatig aangenaam qua zanglijnen en bovendien door goede muzikanten ingespeeld, maar de inspiratie ontbreekt. Schaarse uitzonderingen: het 76 seconden durende en ingetogen You Know... (Part 1) waarin hij spijt betuigt over zijn slechte vaderschap. Kippenvel. En Running Out of Time, ook al een ballade, geschreven met producer Marti Frederiksen (onder meer Aerosmith) plus wederom Jones. Voor het eerst vind ik Osbourne in de (rock)ballades op z'n best en dat noteert iemand die niet veel heeft met dit subgenre.

Met clips, kleding en oogschaduw behoudt de madman zijn duistere imago, wat hier tot een krampachtige poging leidt om heavy, evil en doom te klinken. Een jaar later gaat dit imago dankzij tv-serie The Osbournes in een oogwenk naar de gallemiezen.

God ja, die serie was destijds wel even slikken voor de oude garde. Wat een drama! Het heeft ze bakken geld opgeleverd maar z'n status als 'Metal Legend' was in één klap naar de kloten wat mij betreft.

Die serie was een aanfluiting maar wat mij betreft deed die reeks niks af aan het feit dat de beste man een legende is.
Voor die tijd was ons murmelende boertje met zijn handje geklap toch ook al een aaibare teddybeer.
De real life soap vond ik geen probleem, wat ik ergerlijker vond waren de slechte albums die meneer ging afleveren na No More Tears, Down to Earth vormt daar in mijn ogen een treffend voorbeeld van.

Dat zie ik toch iets anders. Niet dat Ozzy door die serie zich anders voor ging doen of gedragen maar ineens vond de hele (mainstream) wereld iets van hem. Kijk, dat wij rockers hem een aaibare teddybeer vonden was tot dat toe een soort van logisch. Dat de buurbrouw van drie huizen verderop er ineens over mee begon te praten vond ik raar. Maar ja, ik ben dan ook een rare dus het zal wel aan mij liggen

Raar ben je zeker en juist daarom ben ik het helemaal met je eens. Dat hij opeens "van iedereen" was, dat zoveel mensen hem ineens kenden; dat was wel wennen.
Dat de mens Ozzy anders was dan zijn imago vond ik niet vreemd. Maar hóé was hij dan? Dat was best interessant en ja, soms wat ontluisterend. Hij werd er echter vooral menselijker van.