Ray LaMontagne - Gossip in the Grain (2008)

schitterend ingetogen muziek, met I still care for you als hoogtepunt met hoog kippevel gehalte

'I Still Care For You' is inderdaad briljant. 'Gossip In The Grain' vind ik net iets mooier. Vooral live waren dat hoogtepunten.

(Mag ik hier plaatsen dat Ray voor zijn vierde concert in Nederland gaat dit jaar? 18 september in de nieuwe Melkweg-zaal!)

Als je zijn CD's al mooi vindt, moet je 'm live zeker gaan zien. Zijn stem is onvoorstelbaar indrukwekkend.

Ik heb al een kaartje . Ik zette Gossip in the Grain pas geleden weer eens op na hem een paar niet gehoord te hebben. Hij blijft goed. Het titelnummer blijft toch mijn favoriet. De sfeer is er zo mooi op. De geluiden inn het begin, het xylophoontje, de strijkers en dan de lyrics... briljant.

"You Are the Best Thing" vind ik een prima song met aparte stem, ik zal binnenkort iets van deze man aanschaffen.

Erg mooie plaat. Op zich zijn de nummers niet eens zó geniaal goed, 't is meer de sfeer die het 'm doet. Kijk al uit naar z'n optreden op Leffingeleuren!

Ik vind de nummer echt wel geniaal.

Toevallig gehoord. Wat een prachtige cd. Is al zijn werk zo goed?

Yep

Misschien zelfs wel beter.. Ik zet Till the sun turns black nog maar weer eens op

Vanavond aangeschaft, de enige van Ray welke nog in mijn collectie ontbrak.

Net iets minder dan de overige albums, maar wel erg sterk. Vrolijker, wisselender.

Na meerdere luisterbeurten zeker gelijkwaardig met Till The Sun Turns Black, en dat gevoel had ik in eerste instantie zeker niet.
De plaat wordt per draaibeurt mooier, vooral Let It Be Me, A Falling Through en het titelnummer vind ik de hoogtepunten.
Er zit in dit album wat meer "vaart " dan in zijn voorgaande albums, dat bevalt mij wel.

Schitterende opener daarna zakt de plaat wat in met mindere songs...

echt een opmerking voor een Ray toerist die hem van 1 plaatje kent op de radio, jammer! Zo ontdek je nooit de kern van de schoonheid!

Wie ben jij om daar over te oordelen, Raggie?? Ik vind de opener ook geweldig en daarna zakt het een beetje weg. Ben ik nu ook een onwetende "Ray-toerist"?

Bij het beluisteren van deze Gossip, heb ik in 1ste instantie associaties met James Morrison, maar gaanderweg vind ik dat zijn stem flexibeler is en zijn muziek minder pop.
Het is een afwisselend album met stijlen van soul a la Otis Redding tot bluesy rock a la Stones en de ingetogen sfeer ertussen. Let it be me, vind ik een van de mooiste tracks van dit album. De opener mag er ook zijn en geeft het een frisse start. Toch weet Ray mij niet echt te betrekken in zijn nummers. Ik hoor het aan, vind het mooi, maar weet tegelijkertijd dat LaMontagne niet een artiest is waar ik meer van hoef te hebben. Dit album zit goed in elkaar, dat moge duidelijk zijn en zingen kan die, maar het blijft een beetje op een afstand...eigenlijk zoals de foto op de hoes m.i. dat ook wel wat uitstraalt.

Het derde album van Ray LaMontagne bevalt mij ook, ik leerde hem kennen vanwege You Are the Best Thing. Maar ook de andere songs vind ik sterk met ingetogen sfeer, gezongen met aangenaam hese stem.. Folk maar af en toe ook countrygetint. Zeker een album die je nog vaak zal draaien.

Een compleet andere versie, zoals hij oorspronkelijk bedoeld was:
You Are the Best Thing live in Utrecht

Zo zou hij beter passen op deze prachtige CD.

Wat een super plaat.

Dat gevoel heb ik soms ook een beetje bij LaMontagne, hoewel ik toch ook zijn talent duidelijk hoor en daarom bereid ben wat meer moeite in zijn muziek te steken.

Toch vind ik dit wel een behoorlijk album. Het bevalt me uitstekend dat hier wat meer country in zit. Volgens mij heeft Ethan Johns ook een aardig aandeel in de kwaliteit. 'Hey Me, Hey Mama' en 'Henry Nearly Killed Me' vind ik de beste nummers. 'A Falling Through' en 'I Still Care For You' zijn ook bovengemiddeld.

Toch maar 4*, al ben ik vreemd genoeg nog niet helemaal overtuigd.

Exact wat ik ging zeggen; bij Trouble verslapte mijn aandacht wat sneller naar het eind toe ondanks de sterke start. Als er dan een sneller nummer voorbijkomt, helpt dat om je opnieuw wakker te schudden.

Mooi album van Ray. Ik lees in voorgaande recensies dat het album meer vaart heeft. Dat klopt wel. Voel me toch meer aangetrokken tot bv Till THE Sun Turns Black. Voor mij komt Ray het best tot zijn recht als hij met zijn markante stem ingetogen zingt en wordt begeleid door minimale instrumenten. Deze Gossip bevat echter meer dan voldoende pareltjes. Rasartiest.

Een goed album. Twee nummers scoren bij mij echter onvoldoende, nummer 7 en 8, beduidend minder door de joligheid. Nummer 6 is geweldig en ook de twee prachtige afsluiters met hun intimiteit en 'stille kracht'.

Heerlijke stem, vooral zijn ingetogen nummers! Toen ik "let it be me" hoorde was ik flink onder de indruk, wat een prachtsong. Persoonlijk houd ik het meeste van zijn rustige nummers. Ik houd erg van de instrumentatie van zijn songs, sober maar niks te weinig en prachtig een geheel met zijn warme en bijna zalvende stemgeluid. Ik maak zelf graag verzamelcd's en opvallend is dat Ray bijna op iedere verzamel wel voorkomt, zo graag luister ik naar hem!

.
Ja hoor weer een nieuwe singer-songwriter in mijn collectie.
Uiteraard heb ik zijn naam vele malen voorbij zien komen, maar het is pas dit jaar, dat ik zijn nummers ook eindelijk eens heb beluisterd. Ik was op zoek naar wat goede muziek voor mijn spotify playlist en ging wat singer-songwriters bij langs en kwam terecht bij 'You are the best thing' van LaMontagne.. Ik was verkocht, wat een geweldig nummer is dat zeg!!! Echt prachtig.

De rest van de cd sluit mooi aan bij het typische singer-songwriter geluid dat in mijn collectie wel bekend is. Niet teveel instrumentale bombarie, maar gewoon een simpele, maar mooie stem, vaak vergezeld door een gitaartje, soms wat lichte drums en strings en uiteraard kwalitatief prima teksten.

Fijn!

Dit album komt een beetje vreemd binnen bij mij. Ik leerde Ray LaMontagne vorig jaar kennen dankzij de hoge score hier voor Till the Sun Turns Black. Dat album beviel me meteen erg goed! Het volgende album in het rijtje werd Trouble. Hoewel ik die een klein tikje minder vond; nog steeds een steengoed album in een redelijk vergelijkbare stijl.

Dit weekend heb ik deze dan maar blind gekocht. Het openingsnummer kende ik al en bevalt me eigenlijk niet helemaal. Op de één of andere manier klinkt het me net iets te zoetsappig. Iets waar ik bij andere nummers van Ray die dat ook hebben (Can I Stay, bijvoorbeeld) geen last van had.

Net zoals in het openingsnummer, horen we ook doorheen de rest van het album geregeld aan ander geluid dan we gewend waren van Ray LaMontagne. Maar daar valt het kwartje bij mij dan weer wel. Sterker nog: ik vind de nummers in een 'andere' stijl dan we gewend zijn, eigenlijk de betere nummers op dit album. Het zijn de rustigere nummers die aanleunen bij de vorige 2 albums die me momenteel net wat minder doen.

Ik ben dus blij met de afwisseling op deze plaat. Afgaande op de rustige nummers hier, had dit album voor mij iets te veel Till the Sun Turns Black - light geweest. Door de afwisseling is het een volledig andere plaat geworden, die op zijn manier eigenlijk ook weer terecht in elke platenkast zou mogen prijken!

Favorieten: Meg White, Hey Me, Hey Mama

4*

Zit weer even in een Ray Lamontagne-periode en dat bevalt prima. Wat een prachtig album is dit. Hier en daar wat serieuze, rustige nummers zoals we gewend zijn van Ray maar ook wat frivoler en steviger werk met een knipoog. Echt een hele fijne plaat met veel afwisseling. Heb lukraak maar 2 favorieten aangeklikt want het is lastig kiezen tussen zoveel moois.

Inderdaad een mooi plaatje. Ik kende Ray Lamontagne niet tot ik toevallig op Radio 1 het nummertje You Are the Best Thing hoorde. Ik ben direct op zoek gegaan naar de uitvoerder en de cd gekocht. Ondertussen heb ik er al een 4tal in mijn bezit. Zalige muziek is dit toch wel !

De openingstrack geeft me een beetje southern soul-gevoel: het nummer had opgenomen kunnen zijn door iemand als Tony Joe White. Maar Ray Lamontagne schittert op deze plaat vooral in de verstilde nummers. Met name Winter birds en I still care for you vind ik prachtig.
De refreinen van Meg White en Hey me, hey mama gaan bij veelvuldig beluisteren iets te snel vervelen, maar dat is eigenlijk het enige wat ik heb aan te merken op deze plaat.

Trapt lekker af met die heerlijk blazers. Soulvolle opening van een gloedvolle rootsplaat