Ray LaMontagne - Gossip in the Grain (2008)

Hmm ik ben niet zo enthousiast. Op sommige songs staat de sound me niet geweldig aan (You Are the Best Thing, Hey Me, Hey Mama en Henry Nearly Killed Me), geef mij dan maar die mooie verstilde liedjes. Daar staan er nu ook wel een paar van op maar die connectie die ik meteen voelde met Empty of Lesson Learned op de vorige, die blijft hier helaas nog ver weg.

Eerst maar eens 2,5* dan, en ik ga Till The Sun Turns Black eens afstoffen...

De Nieuwe van Ray Lamontagne is wederom een zeer lekkere plaat geworden met wat meer uptempo nummers dan ik van hem gewend ben, maar dat vind ik eigenlijk wel een aanvulling...... En zijn stem blijft mij boeien........
Hij weet het nivo van zijn 2 vorige platen moeiteloos vast te houden en je kan dus wel zeggen dat hij een zeer constante waarde begint te worden in het singer song writers genre.......

Wederom net als de vorige 2 albums 4.5*

Een goed album. Twee nummers scoren bij mij echter onvoldoende, nummer 7 en 8, beduidend minder door de joligheid. Nummer 6 is geweldig en ook de twee prachtige afsluiters met hun intimiteit en 'stille kracht'.

Heerlijke stem, vooral zijn ingetogen nummers! Toen ik "let it be me" hoorde was ik flink onder de indruk, wat een prachtsong. Persoonlijk houd ik het meeste van zijn rustige nummers. Ik houd erg van de instrumentatie van zijn songs, sober maar niks te weinig en prachtig een geheel met zijn warme en bijna zalvende stemgeluid. Ik maak zelf graag verzamelcd's en opvallend is dat Ray bijna op iedere verzamel wel voorkomt, zo graag luister ik naar hem!

Dit album komt een beetje vreemd binnen bij mij. Ik leerde Ray LaMontagne vorig jaar kennen dankzij de hoge score hier voor Till the Sun Turns Black. Dat album beviel me meteen erg goed! Het volgende album in het rijtje werd Trouble. Hoewel ik die een klein tikje minder vond; nog steeds een steengoed album in een redelijk vergelijkbare stijl.

Dit weekend heb ik deze dan maar blind gekocht. Het openingsnummer kende ik al en bevalt me eigenlijk niet helemaal. Op de één of andere manier klinkt het me net iets te zoetsappig. Iets waar ik bij andere nummers van Ray die dat ook hebben (Can I Stay, bijvoorbeeld) geen last van had.

Net zoals in het openingsnummer, horen we ook doorheen de rest van het album geregeld aan ander geluid dan we gewend waren van Ray LaMontagne. Maar daar valt het kwartje bij mij dan weer wel. Sterker nog: ik vind de nummers in een 'andere' stijl dan we gewend zijn, eigenlijk de betere nummers op dit album. Het zijn de rustigere nummers die aanleunen bij de vorige 2 albums die me momenteel net wat minder doen.

Ik ben dus blij met de afwisseling op deze plaat. Afgaande op de rustige nummers hier, had dit album voor mij iets te veel Till the Sun Turns Black - light geweest. Door de afwisseling is het een volledig andere plaat geworden, die op zijn manier eigenlijk ook weer terecht in elke platenkast zou mogen prijken!

Favorieten: Meg White, Hey Me, Hey Mama

4*