Ray LaMontagne - Gossip in the Grain (2008)

Zo voelt het voor mij ook aan.

Het eerste nummer vind ik prachtig, vooral de openining daar klinkt zijn stem het best. Voor de rest is het eigenlijk een saaie plaat. De voorganger was beter.

Het doet me een beetje pijn om op te schrijven maar het album weet me maar matig te boeien. Het eerste nummer is prima maar dan heb je ook meteen wel het hoogtepunt gehad. Ongelooflijk jammer. Zijn eerste twee albums vind ik namelijk heel erg goed. Ik zal het nog meer luisterbeurten gunnen maar ik kom vooralsnog niet verder dan een 3*.

Ben ik wel met je eens, 1e nummer is het mooiste. Verder blijf ik moeite met zijn stem hebben. Kost me moeite om een heel album uit te luisteren van deze meneer. Zijn vorige vond ik beter te doen.

eerste nummer sla ik juist altijd over, beetje te standaard. Vind dit de beste plaat van het jaar. Prachtige mix van country en soort van trance muziek. En gelukkig anders dan de vorige. Je moet m wel vaker horen dan ga tie groeien!! wedde dat lamontagne over een half jaar net zo door gaat breken als damien rice. Nu paradiso straks HMH. Begint wel voorspelbaar te worden

Meg White: You're All Right!

Geweldig nummer waar Ray ook zijn humoristische kant laat zien:

"Playing those drums is hard to do, It's true"

De Nieuwe van Ray Lamontagne is wederom een zeer lekkere plaat geworden met wat meer uptempo nummers dan ik van hem gewend ben, maar dat vind ik eigenlijk wel een aanvulling...... En zijn stem blijft mij boeien........
Hij weet het nivo van zijn 2 vorige platen moeiteloos vast te houden en je kan dus wel zeggen dat hij een zeer constante waarde begint te worden in het singer song writers genre.......

Wederom net als de vorige 2 albums 4.5*

Vind het goed dat hij blijft experimenteren. Hij heeft toch drie verschillende albums uitgebracht. Hier laat hij zich zelfs verleiden tot wat gospel (You Are The Best Thing) en country (Hey Me, Hey Mama). Ik blijf een voorkeur houden voor zijn melancholische kant. Dit album biedt met nummers als Let It Be Me, Sarah en A Falling Through afdoende melancholiek. Trouble blijft het beste album imho!

De strijkpartijen van Sarah doen me erg aan Nick Drake denken. One Of These Things First. Zit een hele mooie 'lijn' in.

same here. Ik had precies hetzelfde, dacht toen ik het nummer hoorde echt dat het james morrison was!

Alhier aangeland om te zien of de gossip about Ray echt waar is, lees ik dat de ""kenners" vinden dat ik beter naar zijn vorige album kan luisteren. Dus bij de platenboer beide maar gekocht (niet moeilijk, want UTSTB was prettig geprijsd). Daarna een hele montagne muziek te beluisteren. Maar dat was absoluut geen straf. Want Ray is zeer aangenaam gezelschap voor je oren. Zeker in de late avonduren met een goed glas binnen hand bereik. Hoewel dit zeker geen laid back music is om bij in te dutten. Wel om een figuurlijke zin bij weg te dromen, want het knappe van beide albums vind ik dat Ray je steeds weer weet mee te slepen in een andere sfeer. Door gebruik te maken van de vele mogelijkheden van zijn stem. Maar ook zeker door de prima arrangementen. Zoals de blazers in You are the best thing) de strijkers in Sarah, het gitaarthemaatje in Winter Bird, de muzikale knipoog naar de White Stripes in Meg White, de mandoline in Hey me.., de harmonica in Henry Nearly..., de slide-gitaar in A Falling Through., de dwarsfluit in het titelnummer (het absolute hoogtepunt van de plaat).
Heb geen last gehad van "het moeten vergelijken"met de vorige album. Ik vond ze beiden geweldig. Deze is misschien ietsje "lichter" iets minder melancholiek. Het best gesymbloliseerd door de hoesjes van de Cd's. Op UTSTB overheerst de kleur zwart, op GITG breekt heel voorzichtig weer wat kleur door.
.

Voor mij is tot nu toe het beste nummer I still care for you. Het album grows on me! Ray Lamontagne heeft zo een mooie stem. Heerlijk.

Berichten over concerten in NL verplaatst naar Ray LaMontagne

Ik ben officieel fan. Na till the sun turns black, blijkt meneer lamonteejn met zijn stem me telkens weer kippevel te bezorgen. De heerlijke volle akoestische gitaar/piano klanken en dit keer af en toe met fijne blazers. Ik hoop dat hij het langer vol houdt dan Nick Drake, want daar doet het me soms veel aan denken!
Ook ik heb iets met nummer 4, heel fijn.

Persoonlijk doet dit album me toch heel wat minder dan Till The Sun Turns Black and Trouble, die heel hoog bij me aangeschreven staan. Let It Be Me, Falling Through en Gossip In The Grain vind ik prachtige nummers, maar in zijn geheel krijgt dit album van mij 3*

Ray LaMontagne - Gossip in the Grain

Toen ik dit album voor het eerst hoorde was ik erg verrast.
Vooral het openings nummer was/is gewoon erg sterk.
Maar hoe vaker ik dit luisterde, hoe minder het me aansprak.

Ray LaMontagne heeft een prachtige stem, doet inderdaad erg denken aan die van James Morrison. Daarover geen kwaad woord,
maar toch weet het geheel me niet te boeien.

Het zijn opzich allemaal wel leuke nummers met een goede
boodschap, maar het wordt in mijn ogen nooit echt heel erg hoogstaand.

Op de eerste 3 a 4 nummers maakt hij optimaal gebruik van zijn
stemkwaliteiten waardoor ik positief blijf luisteren,
maar de rest van het album gaat me allemaal iets te gemakkelijk af.

Het is in mijn ogen te standaart. Aan muziek wil ik veel ontdekken, maar hier heb je alles na 2 a 3 luisterbeurten toch wel gehad.

Ik denk dat ik me maar aan zijn vorige albums moet wagen.
Opzoek naar meer afwisseling in de muziek.

Een erg mooi album, waarop Ray nu laat horen dat hij ook hele mooie up-tempo nummers ten gehore kan brengen.

Het duurde wel even voordat dit album de waardering bij mij opwekte die het verdient, maar nu is het gewoon genieten. Misschien net niet van hetzelfde niveau als zijn vorige plaat, maar toch zeer zeker wel de moeite waard. Het eerste nummer is gelijk één van de sterkste van de hele cd. Misschien niet zo handig om dit nummer op deze plek te zetten, aangezien je de neiging hebt om daarna (vooral bij de eerste paar luisterbeurten) de aandacht een beetje kwijt te raken. En begrijp me niet verkeerd, de nummers na "You are the Best Thing" zijn stuk voor stuk de moeite waard, ze zijn nu eenmaal veel rustiger.

Maar dit soort melancholische nummers was juist hetgene wat me zo beviel op zijn vorige cd en "Let it be Me" en "Sarah" vind ik dan ook beide schitterende nummers. "I Still Care for You" en "Winter Birds" zijn dan weer ietsje minder, maar nog steeds erg te genieten. Het hieropvolgende nummer "Meg White" is dan weer meer up-tempo en weet mij helemaal mee te voeren. In de nummers "Hey Me, Hey Mama" en "Henry Nearly Killed Me" hoor je duidelijk de country-invloeden terug. Leuk om te horen hoe hij verschillende stijlen uitprobeert op deze plaat, maar ik vind dit persoonlijk wel de twee minste nummers. Hierna gaan we weer terug naar de oude, vertrouwde 'Ray-stijl' met het schitterende "A Falling Through". Zo ook het titelnummer "Gossip in the Grain". Heerlijk in zijn eenvoud.

Dan heb ik nog drie bonus-nummers op het album staan. Ik snap niet waarom "Roses and Cigarettes" niet standaard op deze plaat staat, want het is één van de sterkste nummers op deze cd. De laatste twee nummers zijn live-uitvoeringen van "Be Here Now" en "Empty". Het feit dat ze op dit album staan voegt voor mij niet iets extra's toe, maar hier hoor je wel de kwaliteiten terug van Ray als zanger. Wat een stem, en wat een sfeer weet hij neer te zetten.

Kortom, een prachtige plaat. Dit keer met de welbekende dromerige, melancholische nummers zowel als up-tempo nummers. Knap hoe Ray dit weet te combineren en hoe hij je weer weet te pakken met zijn heerlijke stem. Ondanks de wat minder geslaagde 'country-achtige' nummers, krijgt deze cd van mij toch (net als TTSTB) een 4,0.

Niet zo sterk als zijn voorganger, maar toch weer van een hoog niveau. 'I Still Care For You' en 'Gossip in the Grain' zijn mijn favorieten. Wat een ongelooflijk goede songs. De sfeer, de sound. Ik verheug me op Paradiso!

'You Are The Best Thing' doet inderdaad enorm denken aan James Morrison. Als liefhebber van James Morrison's stem ga ik dit ook wel eens proberen.

Dit is het eerste album dat ik van deze man hoor en wat ik hoor bevalt me wel. Ik vind het vooral avondmuziek, om even tot rust te komen voor het slapengaan.

Dan moet je eens luisteren naar Till the Sun Turns Black.. zoals de titel al suggereert is dit echt een avondplaat!

Helemaal mee eens!!! Prachtplaat ook van Ray. Nummers als Empty, Be Here Now en Lesson Learned... prachtig.

Zelf vind ik dit album veel lekkerder overdag en vind ik het iets te veel stijlen om 's avonds op te zetten. Hiermee bedoel ik dat ik het af en toe iets te veel vind wisselen tussen geluiden.. dan weer een bijna gospel, dan weer een soort van uptemponummer en dan weer langszaam.. maar moet zeggen dat ik I Still Care For You misschien wel het mooiste nummer van Ray vindt.. ben benieuwd hoe het over anderhalve week in Paradiso is!!

De eerste helft van de cd vind ik van het zelfde niveau als de eerste 2 albums van Ray. De tweede helft zakt het (soms) wat in, maar daar staan ook aardige nummers op. Zelfs een grappige over Meg White: ja zeg Ray, gekker moet het niet worden!

Als dit je kennismaking met Ray Lamontagne is: de man heeft een werkelijk prachtige stem, schrijft soms net zo mooie nummers: vaak is het puur genieten.

In het kader van dit album gaf Ray Lamontagne zojuist zijn derde concert in Nederland in 1 week, in Paradiso. Je denkt, mooier dan op de cd dat kan niet. Het kan wel: wat een fantastisch mooie stem. Of om met mijn vrouw te spreken: wat een fluwelen stoere stem. De mooiste ooit gehoord.

Helemaal met west eens. Ik ben maandag geweest en de nummers die ik graag live wou horen van deze plaat waren 'I Still Care For You' en 'Gossip In The Grain' en die speelde hij dan ook, en dat was magisch. Maar het hele concert was grootse klasse.

En daar sluit ik me bij aan. Het was ook vrijdag in Tivoli buitengewoon mooi. Bij "Jolene" was ik haast tot tranen toe geroerd, maar het hele concert leverde bijna constant kippenvel op. Niet alleen bij "I still care for you" en het titelnummer maar vooral ook "Let it be me". Om het dan nog niet eens te hebben over het materiaal van zijn eerste twee albums. Schitterend.

Dit album was mijn eerste kennismaking met Ray Lamontagne en ben sindsdien verkocht! Wat een lekkere plaat. Inderdaad vind ik eigenlijk het eerste nummer ook een vreemde eend in de bijt, laat trouwens wel zien dat zijn unieke stem past bij een soulgeluid. Heb direct zijn andere platen ook maar aangeschaft!

0,5* omhoog. Sinds het optreden in Tivoli ben ik ook gevallen voor dit geluidtechnisch stevigere album. Henry Nearly Killed Me was een geweldige opener...

Het extra optreden in Paradiso was ook zeer de moeite waard! Aan de ene kant wel jammer dat alle strijkers/blazers in dit geval waren vervangen door pedal steel guitar. Die daardoor in bijna elk nummer werden gebruikt. Maar een kniesoor die daar op let! Hopelijk komt hij snel weer eens langs in een van de Nederlandse zalen.

Verdraaid ja, daar heb je gelijk in. Toch nog een minpuntje.
Afgelopen jaar hadden the Last Shadow Puppets wel degelijk een stapel (fraai uitziende) strijkers en blazers meegenomen in Paradiso. Het pastte net op het podium. Ook een geweldig concert trouwens, net als dat van onze vriend Ray.
Nog een ander hoogtepunt van dit album vond ik: Meg White. You're allright!

In Tivoli waren de strijkers ook afwezig. Als je op internet naar verschillende optredens van deze Ray(mond) Charles kijkt, is elke keer de instrumentale bezetting weer anders, evenals de bandleden. Bij BBC Four Sesions waren er strijkers, achtervocalen én pedal steel. Elders staat hij alleen met gitaar... Ik denk dus niet dat de pedal steel dé vervanging van de strijkers was. However, wat mij betreft zette de pedal steel een geweldige prestatie neer dus voor mij geen minpunt...