Kayak - Close to the Fire (2000)

Ben je ook naar de close to the fire tour geweest? Ik was bij het eerste concert dat Max Werner "ineens" niet meer verder wilde. Dat was in Tivoli en moest Bert Heerink hem vervangen. Hij had bij een aantal liedjes tekstvellen nodig maar dat ging verder prima.

Neen Vigil. Soms grijp je mis. Eigenlijk kan ik ook niet verklaren waarom ik dat mistte. Mooi dat jij het wel meemaakte. Bij Queen bijvoorbeeld was ik in '86 te jong (16). Mijn ouders zeiden dat ik bij volgende tour maar moest gaan. Begrijpelijk, maar verloop is bekend. Eerste Kayakconcert bezocht ik vanuit de tour van Alienation (2x) en vorig jaar december met 40 jaar Kayak. Eind december ga ik weer.

Even wat negen jaar oude koeien uit de sloot halen:De Kayakbox is door mij bij een paar andere albums al gememoreerd en nu doe ik dus precies wat zijne blauwvogelheid indertijd suggereerde: ik ga er chronologisch doorheen en ben dus inmiddels bij Close to the Fire (die ik al lang niet meer gehoord had) beland.

Na herbeluistering ben ik iets milder, maar heel groot is het verschil niet. Wel herken ik nu hoe dit instrumentaal vrij goed in het verlengde ligt van waar het bijna twintig jaar geleden ophield. De modernere sound maakt het dan niet per se beter. En de scheidslijn tussen prettig herkenbaar en voorspelbaar is dun.

De liedjes: het titelnummer is erg sterk. Een aantal andere nummers is wel ok, een aantal is domweg niet ok. Hoewel ik bij de cd's tot hier toe vaak positief verrast ben, houd ik mijn hart toch wel een beetje vast voor het vervolg.

Oef en dan was dit nog de beste van Kayak 2.0. Veel sterkte dus maar met de rest, want beter ging het niet meer worden in de zero's.

Het directe vervolg is een zwakke plaat en daarna kwam het vervolg/vernieuwde/volledige versie van Merlin en die is toch ook wel behoorlijk de moeite waard.

Deze plaat heeft ook inderdaad zijn zeer positieve momenten (titelnummer uiteraard wat überhaupt tot het betere Kayak werk ooit behoord maar ook Full Circle, When Hearts Grow Cold en Crusader bv maar door de ondergrens gaat het voor mij niet echt al klinkt het soms wel heel erg poldersymfo achtig.

Ik heb de band denk ik een stuk of 5 keer gezien en dat was 3 keer rond deze periode en de andere 2 keer was rond Merlin.

Het come-back album waar heel veel Kayak fans op gewacht hebben, is er één die het wachten meer dan waard was. "By far" het beste Kayak album, wat mij betreft. Schitterende prog-achtige songs, popliedjes die beklemmend en emotioneel zijn, geweldig gezongen door de als zanger teruggekeerde Max Werner en de band is eveneens in topvorm. Gitarist Rob Winter, bekend van zijn werk met Marco Borsato, maar ook van Robby Valentine, laat horen wat een begenadigde gitarist hij is. Pim Koopman keerde ook weer terug op het oude nest en laat zijn trommels trillen. En componist en toetsenist Ton Scherpenzeel laat in de 12 songs horen waarom hij in Nederland bij de absolute top van componisten behoort. Hoogtepunten zijn wat mij betreft het titelnummer, "FROZEN FLAME", "CRUSADER" en "ANYBODY'S CHILD". "Gast bijdrage van de van Camel bekende zanger/gitarist Andrew Latimer in "FULL CIRCLE" is de wel bekende kers op de taart.

Volledig terechte waardering voor dit sterke come-back album!

Close To The Fire was het tiende album van Kayak en kwam uit op 21 juni 2000. Dat was niet minder dan achttien jaar na het wat merkwaardige semi-live opgenomen Eyewitness. De koek was op destijds. Het boterde niet met de platenmaatschappij en manager Frits Hirschland en misschien was iedereen ook wel gewoon moe na jaren van volle concertagenda's en de koppeling van de bandnaam aan die ene grote hit: Ruthless Queen.

Bandleden gingen intussen hun eigen weg: Max Werner en Edward Reekers maakten solo-albums en bandmotor Ton Scherpenzeel richtte zich op Europe, een weinig succesvol vervolgbandje, speelde bij Camel en Earth & Fire, maakte een soloplaat, een paar kerkorgelplaten met Klaas-Jan Mulder en werd muzikaal begeleider van Youp.

Helemaal onverwacht kwam dit album toch niet. In 1994 verscheen Royal Bed Bouncer op CD en werd er later een TV-special van gemaakt in de NCRV-serie Classic Albums. Al in 1995 vormden Ton Scherpenzeel en Pim Koopman weer een band, die nog even geen Kayak mocht heten, en werden de eerste pennenstreken voor dit album op papier gezet. Toen Syb van der Ploeg van de Kast in ‘99 de band uitnodigde voor een optreden in de reeks 'Vrienden van Amstel Live' bleek het animo groot genoeg om de band een doorstart te geven.

Grote platenmaatschappijen zagen er echter, in tegenstelling tot de eerste periode in de jaren '70, weinig in en het project werd met plak- en knipwerk thuis en met hulp van vrienden in elkaar gezet. Het Friese Pro Acts, huislabel en theaterbureau van de Kast, zorgde voor het op de markt brengen van de CD.
Een geslaagde reünie en een leuk hobbyproject, zo moeten we het zien. Hoe ver de ambities gingen richting toekomst was nog heel onzeker.

Max Werner, de karakteristieke zanger en drummer van de band vanaf het eerste album, was hier ook weer van de partij, maar alleen om de vocalen in te zingen. Een tournee zag hij niet zitten, en gezondheidsproblemen werden hier genoemd, maar ik denk eerder dat er een verschil was in verwachtingen. Bert Heerink, een professional, zou hem spoedig vervangen.

Ik denk zo dat niet alle bandleden op dat moment door hadden dat de leuke reünie zoveel naar boven zou halen en dat er een vervolg aan gegeven ging worden. Een band die te weinig bood om van te leven, maar te groot was om vrijblijvend af en toe bij binnen te stappen. Zo bleef de band verder ook wat slingeren tussen hobby en professioneel project, in wisselende samenstellingen.

Het snel volgende Night Vision, uit 2001, is misschien daarom ook wel wat onevenwichtig. De band zocht richting. En omdat met CD's maken geen droog brood meer te verdienen viel, ging Kayak stap voor stap in de richting van een podium-act, die niet alleen een programma bracht met 'greatest hits', zoals je van een reünieband kunt verwachten, maar de grotere verhalen en theaterbeleving niet schuwde: Merlin, Nostradamus, Cleopatra. De tijd dat EMI Harvest zomaar een paar ton op tafel legde om in de beste studio's aan de slag te gaan was definitief voorbij. Zelf ondernemen en zelf produceren werd het uitgangspunt. En steeds duidelijker werd Ton Scherpenzeel de onbetwiste leider van het project Kayak 2.0. Zeker nadat Pim Koopman in 2009 onverwacht overleed.

Mooi album is dit geworden. Gestoken in dezelfde romantische sprookjesrock waar Kayak altijd zo goed in was. Beetje serieus ook wel, met hier en daar een rake kritische tekst. Natuurlijk mocht Syb van der Ploeg Ruthless Queen inzingen. Dat had hij wel verdiend. Maar ach, wat was die man verkouden. Hij haalt het eind van het lied dan ook met moeite.
De charme van deze plaat is het gevoel dat de reünie opriep. Veertigers waren ze nu. Een tweede jeugd en toch die glans van vroeger. De verwachtingen die werden gewekt. Er zat dus nog meer in het vat.

De beste plaat toch wel sinds die reünie.
Twintig jaar wordt er nu al doorgestart. Tja, het kan natuurlijk...

IJzersterke comeback van Kayak na al die jaren. Ofwel "de Nederlandse Genesis" .

Ik heb hem pas heel wat jaren na verschijnen aan mijn collectie toegevoegd, maar het is typisch zo'n plaat die ik regelmatig opzet. Ben ook blij met de terugkeer van Max Werner als leadzanger.

De enige track die ik niet pruim is Ruthless Queen, gezongen door de Kast. Brrr.
Verder helemaal top!

Na jaren weer eens in de speler, een album dat de tand des tijds aardig aan het weerstaan is. Nu pas valt me op hoe Max Werner soms klinkt als Phil Collins. Lekker gitaarwerk van Rob de Winter, de songs (die ik eerst wel eens kitcherig vond) zitten prima inelkaar en er wordt lekker gemusiceerd. Ook de productie is aangenaam, geen ge-brickwall. Nee, de remake van Ruthless Queen had om mij niet gehoeven, maar ik blijf Syb en Co. dankbaar voor de hernieuwde aandacht voor Kayak. Werner blijft een unieke zanger, die helaas op veel te weinig platen te horen is.

Ook deze CD eens uit de mottenballen gehaald en kreten (zie hierboven) als prima productie , gemusiceerd en gitaarwerk is lekker sluit ik mij bij aan .
Het eerste nummer Close To The Fire is gelijk het beste en ik wil toch echt benadrukken dat het hier geen klojo's zijn die staan te spelen en de nummers zijn ook wel goed maar spannend en of opwindend wordt het nergens.
Bezit ook nog het boxje The First Five dat materiaal is mij wel 3,5* tot 4* dus daarom hier een 3* om niet helemaal de boeman uit te hangen.
Dat nummer met die zingende kast laat ik maar buiten beschouwing dat is een vorm van muzikale zelfkastijding die mij vreemd is.