Kayak - Close to the Fire (2000)

Idd misschien een verschil in beleving maar Max wist toch op een wat elegantere manier de hogere regionen te bereiken. Hij had dan ook een uniek geluid. Dat heb ik Heerink bij Kayak althans nog niet horen doen. Maar ach, wat is bereik voor het symfogenre, er zijn zat vocalisten die daar helemaal niet aan zouden voldoen maar toch een begrip zijn geworden omdat ze nou eenmaal vanaf het eerste uur bij een band de toon hebben gezet. Idd zeer relatief dus.

What a shame dat ze hier een remake van Ruthless Queen op hebben gezet en dan ook nog eens vreselijk gezongen (uit z'n tenen).

Het album zelf dan is een geweldige comeback. Klinkt geweldig en staan een aantal zeer goede songs op (met favo's: 1, 2, 4 en 12). Fantastisch ook om Max weer als zanger te horen.

Ik koester de 2 concerten die ik met Max heb gezien, te weten het "verassings"optreden in Tivoli tijdens de avond van de Nederlandse muziek of zoiets (die middag op de radio verklapt dat Kayak als toegift na De Kast, Borsato en nog een band zou spelen) en het presentatieconcert van deze cd.

Ik was dan ook zeer onaangenaam verrast toen ik later tijdens de tour wederom naar Tivoli toog en zonder verklaring Max was verdwenen. Vond het ook nogal respectloos naar de fans toe (maar dat terzijde).

Gaaf ook dat Latimer meedoet op Full Circle.

Het schijnt dat Max een acute migraineaanval kreeg. Probeer dan nog maar eens goed je werk te doen.

Er is veel onduidelijkheid over de scheiding met Max. Een tijdje na het bewuste concert (weet overigens niet of dat het eerste zonder Max was) stond er in een krant: "Max Werner: Ik ben uit Kayak gezet". De verklaring van Ton na het concert was dat Max zich had teruggetrokken vanwege gezondheidsproblemen.

Wat de waarheid ook is, neemt niet weg dat het niet meer dan netjes geweest zou zijn om aan te geven dat Max niet meer van de partij was. Nu had je een halve zaal vol fans die zich al turend afvroegen wat er aan de hand was. Een raar gevoel kan ik je zeggen.

Ik kan me niet goed voorstellen dat Max kwaad weggelopen zou zijn. Men zal elkaar als (oud)collega toch wel voldoende hebben gerespecteerd. Het is wel bekend dat Max altijd al soloaspiraties had en zijn eigen ding wilde doen hetgeen bij Starlight Dancer al de kop opstak. Aangezien het concert niet afgelast hoefde te worden omdat Heerink zich aandiende zou Max zich misschien gepasseerd hebben gevoeld terwijl hij er zelf al geen been meer in zag. Beetje dubbel dus. Alle factoren bij elkaar zullen wel tot dit resultaat hebben geleid denk ik.

We zullen het wel nooit weten. Ik heb Kayak daarna nog een paar keer gezien. Muzikaal altijd prima in orde, maar de ziel was er toch een beetje uit vond ik. Wel baal ik enorm dat ik niet naar de "Merlin" show ben geweest toen Edward Reekers inviel voor Heerink. Had ik dat graag gehoord!

Het vreemde is, het is ook nooit meer goed gekomen tussen Werner en Kayak/Scherpenzeel.

Als iemand al medische problemen heeft, hoeft dat toch niet automatisch tot scheiden te leiden? Zeker niet bij opnames van studio-albums.
Ik betreur het ten zeerste, want ik had graag Werner op alle andere Kayak cd's in de 21e eeuw willen horen en heb het nu moeten doen met 'minder'.

Sinds 2003 ligt Werner volledig in de kreukels door het bekende spoorboomongeluk. Lijkt me een afdoende verklaring. Een carriére als Koos Alberts zal hij wel niet ambiëren en gelijk heeft ie.

Kijk, dat wist ik dan weer niet. Je bedoelt dus helemaal zonder kans op herstel e.d.?

Daar lijkt het wel op. Een jaartje geleden heeft hij tegen Prorail een claim van een miljoen ingediend maar wat daar uit is gekomen is nog niet bekend... Hij zou een producersbedrijf willen beginnen naar verluidt.

Dat was in 2006. In 2010 eist Werner ongeveer een miljoen.

Boeiende zaak. Spoorbomen precies tegen het strottenhoofd, lees ik.

Ik ken die rottige oude overweg in Hilversum wel, het is inmiddels overigens alweer enige tijd vervangen. Als je daar stil moest staan duurde het een zeer geruime tijd voordat de bomen weer open gingen. Dus ik kan mij Werner voorstellen. Destijds waren die slagbomen natuurlijk al krakkemikkig. Dus zijn verhaal kan best kloppen, dat ze zomaar naar beneden vielen, blijkbaar precies gelijk ter hoogte van zijn strottenhoofd.

Maar nogmaals, een akelig ongeval. Geld speelt mij eigenlijk geen rol hier. Erger is natuurlijk Werner's fysieke toestand. Hij moet momenteel van een uitkering rondkomen.

Hopelijk krijgt hij nog rechten uit de verkopen van (oude) Kayak cd's.... Een benefiet concert (of meerdere) lijkt mij trouwens ook best wel eens te overwegen

2006? Dan zal mij dat ergens foutief onder ogen zijn gekomen.Tot dat jaar was natuurlijk Heerink de zanger en was Werner niet in dienst. Toen Heerink opstapte zou hij dus best weer in de gelederen terug hebben kunnen keren als hem dit niet overkomen was. Ik hoop toch dat we ooit nog eens iets van hem gaan horen, zij het maar in de studio, al moet Kayak hem daar sommige partijen gewoon voor in laten zingen als ''special guest''. Ook dat zou nog een mooie aanvulling van zijn verdere carriére kunnen betekenen. Maar ja.......... overleven kan Kayak zelf al amper van hun platenverkopen dus ik begrijp zijn plannen om producer te worden dan ook best wel. Blijft een triest en veel te voortijdig einde van een uniek muzikaal talent. Zijn soloplaten tot de hereniging in 2000 hebben weinig meer gedaan maar steken alleraardigst in elkaar dus de man had nog genoeg in zijn mars.

Nee, het krantenstukje is uit 2006, het ongeval uit 2003, dus dat had je goed.
Moet je nagaan hoelang Werner er al mee bezig is...

Werkelijk schandalig, inderdaad............ maar als Prorail het zelf al moeilijk heeft blijft het toch een getouwtrek tot het bittere eind. Laten we hopen dat het recht toch zijn loop zal hebben (gehad).

Hopelijk krijgt hij zijn miljoen en kan hij daar eerste klas opname-apparatuur van kopen en keert hij terug met een baanbrekende studioplaat... of hij mag de nieuwe Kayak produceren...

In de jaren rond de millenniumwisseling hing er een revival-koorts in de lucht. Reeds lang vergeten bands gingen ineens weer optreden en platen maken, met wisselend succes. We denken aan o.a. Supertramp, Steely Dan, ELO, Procol Harum en in Nederland: Focus en Kayak!

Vertrouwd klonk het meteen, met Pim, Ton, Bert en Max. Na ruim 18 jaar afwezigheid nog steeds helemaal Kayak: melodieus, gevoelig, tikje eigenzinnig en spiritueel.

Sterke nummers van Pim Koopman: Just A Matter Of Time had op single best een hit kunnen worden, maar kreeg die kans niet. Mooi is ook Forever en Anybody's Child; een vrij eenvoudige song, maar helemaal af door de prachtige modulaties (wisselingen van toonsoort) in de tweede helft van het nummer.

Ik noem hier in het bijzonder de nummers van Koopman, omdat hij met zijn composities wat in de schaduw bleef bij Ton Scherpenzeel. Hij kon ook wat tegenwicht bieden aan Ton, denk ik, door wat meer down-to-earth nummers. Ton en Irene verblijven toch vaak in de hemelsferen, muzikaal en tekstueel, hoe mooi dat ook is. Ik denk aan het religieus getinte Here Today.

Kop en staart worden gevormd door het op slagwerk en keltische dans gebouwde Close To The Fire en Full Circle. Fraai en origineel. Kayak stond voor mijn gevoel muzikaal en tekstueel altijd al met één been in de middeleeuwen en combineert de minstreel met stevige rock.

Bonustrack Ruthless Queen (niet Ton Scherpenzeel 's favoriet heb ik begrepen) komt dan een beetje als mosterd na de maaltijd. Zanger Syb begint goed met een kopie van het origineel, om na twee minuten door stemproblemen zich klem te zingen. Je voelt de ademnood en verlangt naar het einde. Syb vd Ploeg had deze toegift wel verdiend overigens; mede door hem stond Kayak er weer, maar het had eervoller gekund.

Deze come-back van Kayak betekende meteen alweer het einde van de samenwerking met zanger / drummer Max Werner. Er is hierboven al uitgebreid over geschreven. Ik denk dat Ton Scherpenzeel het niet aandurfde met hem een tournee te starten. Het zij zo. Voor mij was Max dé stem van Kayak, niet direct ook technisch de beste zanger. Hierover heb ik al wat geschreven bij Night Vision, de ondergewaardeerde opvolger.

Ik ken een paar jaren 70 albums van Kayak, Merlin, Periscope life en Eyewitness, vond ik best aardig, niet meer dan dat. Ik verwachte van deze comeback ongeveer hetzelfde maar dan wat saaier. En dat de stembanden wat versleten zijn. Niets van die alles! Ik vind nummers als Close to the Fire en Full Circle behoren bij het beste dat ze ooit gemaakt hebben.

Petje af!

Het was niet de beslissing van Ton, maar die van Max om niet verder te willen gaan bij Kayak. Er is wel degelijk een tournee gestart met Max, die toen samen met Bert Heerink de zanger was. De nummers van Edward kon Max niet zingen, dus daar kwam Bert voor en bovendien hadden ze dan een mooie tweede stem erbij.

YouTube - Kayak When Hearts Grow Cold
(ik heb ook nog een bootleg van een live-concertje met Max op zang uit 1999)

Remco, bedankt voor je aanvulling. Ik had mijn beeld over de kwestie gevormd door wat Ton Scherpenzeel vertelde in een interview uit midden 2000, waarin hij zei:

"Ton, bedankt dat we nog even tijd konden vinden voor dit interview tussen alle repetities door. Hoe gaat het?

Het gaat heel goed en het gaat slecht. Het is een merkwaardige week geweest, want we waren begonnen met repeteren en op het moment dat we met de eerste optreden wilden beginnen werd Max Werner ziek. Het plan was om 4 en 5 mei te spelen, en dat is allebei niet doorgegaan. We hebben wel gerepeteerd, maar Max was te ziek om te spelen. En bovendien had hij dan ongerepeteerd het podium op gemoeten. En dat is niet echt de manier waarop je jezelf, zeker in onze situatie, moet presenteren. Dus we hebben besloten om op tijd af te zeggen zodat iedereen nog bereikt kon worden.
De repetities zelf gingen heel goed, maar Max was er niet bij en dat is toch lastig als je liedjes hebt waar zijn zang bij hoort."

Niets ten nadele van Ton Scherpenzeel hoor, voor beide kanten begrip.

ik ben niet zo goed in het knippen-en-plakken-gedoe, maar hier de link naar het volledige interview:

Kayak - Close To The Fire - dprp.net

Veel chemie blijkt in de praktijk toch te ontstaan door botsende persoonlijkheden, verschillende visies op zaken die zijn voorgevallen. De muzikale resultaten blijken in dat soort constructies vaak wonderbaarlijk.

Het is onvermijdelijk dat Ton Scherpenzeel alle denkbare lof krijgt toegezwaaid inzake zijn prestaties voor Kayak, de hoogste medaille van eer inzake de ontwikkeling van Nederlandse rockmuziek kan aan hem worden uitgereikt.

Max Werner is degene die inzake Scherpenzeel voldoet aan het profiel "botsende persoonlijkheden, verschillende visies op zaken" e.a. Daarnaast is hij ontegenzeggelijk ook mede-oprichter van Kayak én, niet geheel onbelangrijk, veruit de beste vocalist die ze ooit hebben gehad. In ieder geval verantwoordelijk voor de kenmerkende sound van Kayak in de jaren tot en met Starlight Dancer en ook hier, op Close to the fire.

Er is een aanleiding geweest, een moment, waarop Scherpenzeel besloten heeft om Werner te vragen om te zingen voor deze reünie, bijna 20 jaar na de split. Daar had hij zijn redenen voor, ik denk van creatieve aard. Er is ook een moment geweest dat Werner besloten heeft om de uitdaging aan te gaan.

Ik heb de ervaring dat ex echtelieden die elkaar de hersens inslaan de meest gemotiveerde en kwalitatief hoogstaande albums gezamenlijk weten te maken. Zo ook Scherpenzeel en Werner, ook al zijn zij uiteraard niet getrouwd, het gaat hier natuurlijk om de chemie van de samenwerking van twee tegenpolen.

Dat dat werkt, geeft Close to the fire genadeloos weer. Net als is gebeurd na de eerste albums van Kayak met Werner in de beginperiode, is Kayak naar mijn mening er later ook niet meer in geslaagd om met een beter album te komen dan Close to the fire in de 21e eeuw.

Wie wat zegt of doet in zo'n periode er na, beiden hebben uiteraard hun eigen moeilijk te controleren waarheid. Dat alles heeft wel uiteindelijk geleid tot het vertrek van Werner. Als liefhebber kan ik dat alleen maar betreuren. Dat neemt niet weg dat ik wel blij ben dat Close to the fire in ieder geval is gemaakt

Het is toch altijd wat spijtig als je achteraf moet concluderen dat het 'debuut' ook meteen het hoogtepunt was...

De meeste latere albums bevatten nog wel enkele aardige momenten bevatten maar over de gehele linie is dit toch wel met voorsprong het beste wat de band in zijn tweede jeugd heeft gemaakt. Zwakke nummers staan er eigenlijk niet op, en met de opener en de afsluiter wel twee erg sterke nummers. Het titelnummer is voor mij misschien zelfs wel het beste nummer uit de geschiedenis van de band.

Inderdaad maakte ieder eigen afwegingen. Ton Scherpenzeel had ook een mate van zekerheid nodig dat Kayak vanaf 2000 verder kon als succesvolle live-act. Alleen een CD maken bracht geen brood op de plank voor band en crew; sterker nog, er moest geld bij. Niet alleen artistieke afwegingen tellen dan mee. Kennelijk slaagde Max Werner er niet in Ton te overtuigen dat hij zijn mannetje zou staan; avond na avond, maand na maand. Conflicterende persoonlijkheden of niet. Dan is gezondheid al gauw een geldige reden.

Er is een boek uit over Kayak dat ik jullie allen van harte aanbeveel. De nieuwe biografie waarin deze situatie vanuit de kant van Ton perfect wordt uitgelegd (staat bijvoorbeeld ook in waarom Johan Slager niet gevraagd is voor de reunie). Ik citeer uit het boek een kleine alinea:



Verder staat er ook nog in dat Max Werner niet gevraagd was Close to the Fire in te zingen, maar dat hij het zélf voorstelde toen hij de demo's hoorde met zanger Alex Toonen, die hij naar eigen zeggen beter kon inzingen (waar Ton hem overigens gelijk in geeft, en ik denk velen met hem).

Interessant boek, een echte aanrader!

Ja, zo'n boek is sowieso boeiend maar wat ook aardig zou zijn geweest is dat, in het kader van hoor en wederhoor, tevens een reactie van Werner zou zijn genoteerd, hij is toch verder niet overleden? Dan heb je in ieder geval een versie van hoe hij het heeft ervaren en dan liggen de geschilpunten op tafel.

Ik zou het onbegrijpelijk vinden als het duo Scherpenzeel en Koopman voornemens zou zijn geweest om Kayak her op te richten voor onbepaalde tijd (wat natuurlijk ook is gebleken) en dat zij dan vooraf akkoord zouden gaan met Werner's idee dat hij er in januari al weer mee zou gaan stoppen, dat hij het zag als iets eenmaligs.

Dan zeg je van te voren, in het "sollicitatiegesprek": "we hebben wilde, nieuwe plannen, nieuwe muziek. Voor meerdere albums, inclusief touren".
Als Werner dan zegt: "sorry, ik wil het beperken tot één album en hooguit een paar live-optredens tot uiterlijk januari" in plaats van: "klinkt mij geweldig, wanneer gaan we beginnen?" dan weet je a) waar je aan toe bent en b) dan kies je voor een andere optie.

Dan hadden Scherpenzeel en Koopman ongetwijfeld gekozen voor een andere zanger.
Maar blijkbaar is dat gesprek niet (goed) gevoerd.

Ik begrijp overigens ook niet goed dat, als je Werner bent en verder niets hebt te doen, het je vervolgens wat kan schelen hoeveel albums je opneemt en hoe vaak er wordt getourd. Hoe moeilijk kan je doen.

Tenzij Werner daar helemaal nooit iets over heeft gezegd en er eigenlijk hele andere redenen waren waarom hij (plotseling) niet meer mee zou mogen doen.
Maar dat zullen we dus nooit weten, ook niet met dat boek.

Ik was bij het eerste concert zonder Max in Tivoli. Bert H. had toen een aantal papieren bij zich voor de teksten welke hij nog niet allemaal uit zijn hoofd wist (logischerwijs). Ton zei die avond ook dat het zonder Bert nooit had kunnen doorgaan.

Toen in 2000 waren de verhalen al dat Max er mee was gestopt omdat de band (lees Ton en Pim) verder wilde en Werner het echt zag als een eenmalig album en bijbehorende tournee.

Er zullen wel (persoonlijke) dingen hebben meegespeeld die nooit ter sprake zijn gekomen stel ik me voor. Werner zou best weer bij de band hebben willen horen maar was er zelf nog niet klaar voor alvorens werd besloten zonder hem verder te gaan. Het zal daardoor de relatie best hebben bekoeld nadat Kayak het met Heerink prima bleek te doen en Werner verder geheel buiten beschouwing is gelaten. Het boek gaat daar uiteraard ook verder niet op in. Ik stel voor dat de ex-bandleden van het eerste uur afzonderlijk een boek gaan schrijven vanuit hun eigen retro/perspectief en beleving.

Heerink redde de zaak. Hij zal zich daar ook niet zo tof bij gevoeld hebben, denk ik, als tweede keus-zanger.

Hij kijkt er in ieder geval wel op terug als dat het een grote eer was ooit bij Kayak de frontman te zijn geweest. Iets waar hij toch nog altijd trots op is.

Wat een verrassing in 2000 dat Kayak met Max Werner op zang terug kwamen met dit album. Ook de echte "kayak" sound was terug. Nummers als Close To The Fire, When Heart Grow Old, Crusader...genoeg nummers. Fantastisch. Toch zijn er ook wat zwakkere songs als Here Today en Just A Matter Of Time. Bonusnummer Ruthless Queen met Syb van der Ploeg is niet mijn ding. Maar Kayak was terug in ieder geval!!!! En nog altijd bezoek ik trouw hun concerten met Edward Reekers en Cyndi Oudshoorn op lead vocals.

Ja, dat was zeker een verrassing. En dat niet alleen. Wie had kunnen denken dat 14 jaar na die revival Kayak nog steeds een levend project zou blijken. Cleopatra komt november uit.