Moby - Everything Is Wrong (1995)

Ik luister de laatste tijd nog wel eens naar Joyradio, en daar draaien ze Bring Back My Happiness nogal vaak, ik kende het nummer eerst niet maar kom er pas vandaag achter dat het van Moby is, lekkere rave track hoor.

Indertijd vond ik dit wel leuk, en de knappe mix van stijlen doet nog steeds redelijk fris aan, maar uptempotracks als Feeling so real en What love zijn nu een beetje te hyper voor mij. De meer mellow nummers als Hymn, First cool hive en Into the blue daarentegen vind ik nog steeds prachtig, en de variatie houdt het album interessant. Toch wel een aardige hernieuwde kennismaking.

Van de Moby-albums die ik ken, is Everything Is Wrong nog altijd mijn favoriete. Grote variatie met zowel dance/house/rave (het is 1995), ambient/minimal music én punk/hardcore. Die laatste categorie met gitaren.

Waarom dit album ook zo goed is, is vanwege de vocalistes met een bereik en kracht om ú tegen te zeggen. Hymn laat het album rustig beginnen, waarna Feeling So Real met zang van Myim Rose, Kochie Bantem en Nicole Zaray knallend vervolgt.
Dan digitale punk met All I Want Is to Be Loved, zang van Moby. Gelukkig duurt het urban Let's Go Free nog geen minuut, waarna Everytime You Touch Me (zang van Kochie Banton) en Bring Back My Happiness (Saundra Williams) knallend vervolgen.

What Love begint en eindigt met blues met gitaar, daartussen klinkt hardcore punk. Dan ontspannen dance in First Cool Hive, waar een ongenoemde zangeres zwoel bij zingt. Dan is het de beurt aan Mimi Goese die, met een stem halverwege Annie Lennox en Sinéad O'Connor, het eveneens kalme Into the Blue zingt.
Anthem is weer een sterke en uptempo pseudo-instrumentale track, gevolgd door de melancholie van piano en kalme synthesizers in titelnummer Everything is Wrong. Instrumentaal maar in het boekje legt Moby vier pagina's lang uit wát er mis is. Veel.

Dan prachtige minimal music met God Moving over the Face of the Waters, mogelijk geïnspireerd door het aloude scheppingsverhaal. Voor de melancholie van slotlied When It's Cold I'd Like to Die staat Mimi Goese weer bij de microfoon.
Op de hoes zien we Moby Underwater en precies dat klinkt op de bonus-cd in het in vijf delen verdeelde nummer met die titel. Als een fascinerende reis door de dieptes van de oceanen, vertraagd en filmisch.

Van Hymn moet ik op zoek naar de EP/maxisingle die hiervan verscheen en andere sterke versies van het nummer bevat. En dan ontdek ik zojuist dat ik nóg een cd van Moby in de kast heb staan: het door mij totaal vergeten Destroyed. Eens horen of die vergeetachtigheid terecht is.

Hoe God Moving Over the Face of the Waters gebruikt wordt in de eindscène van Heat is voor mij ongeëvenaard. Eén van de beste slotscènes van één van de beste films ooit gemaakt voor mij. Hoogtepunt uit de cinematografie, of niet dan Koenr?