Electric Light Orchestra - Balance of Power (1986)

Heaven Only Knows, Calling America en ook nog een beetje Is It Alright, voor de rest ontzettend tegenvallend, dit album.

Te zeggen dat deze band in de seventies de ene na de andere topper afleverde. Hier is het muzikale armoede, helaas.

*1/2

Hiervan ken ik Calling America, So Serious en Getting To The Point en die zijn inderdaad niet best.

CD volledig in lijn met, dus eigenlijk trilogie, Time - Secret messages en Balance of power. Ik heb het elke keer bubblegum pop/rock genoemd, doe dat dan ook nog een keer bij Balance of power. Jeff Lynne is teveel vakman om hem ooit een keer te betrappen op slecht werk. Dat is Balance of power dus ook niet. Jeff's probleem was, dat deze vorm van vrij snelle symfo rock, in korte nummers, niet meer werd omarmd door de 'oude' garde van de Electric light orchestra fans en dat voor de nieuwe lichting de tijden te spannend waren om te kiezen voor ELO, als nieuwe groep. Teruggaan naar de oude strijkers wilde Lynne ook niet, dus kwam er bedenktijd. Afgezien van solowerk, zou het 15 jaar duren voor er weer een ELO cd zou komen (Zoom, 2001) waarbij alle oude muzikanten door Lynne aan de kant waren gezet, vanwege muiterij (ELO part 2).

Ik heb Balance Of Power wel eens gehoord , maar vond het maar een klinische bedoening.
Calling America is wel een redelijk nummer , beetje glad en netjes ,
maar een leuke melodie.
Overigens deed Lynne tijdens Zoom wel een beroep op oud toetsenist Richard Tandy , die niet meedeed aan E.L.O partII.
Hij ging mee op tour , die spijtig genoeg halverwege ophield. De kaartverkoop was dermate beroerd , dat het weinig zin had om door te gaan.
Jammer , want de livedvd Zoom is best heel aardig.

Ja, je hebt inderdaad gelijk Bikkel, met Richard Tandy.

Zou Lynne wegens gebrek aan belangstelling (zoals je schrijft bij de Zoom tour) niet meer komen een nieuwe ELO cd? Zo heel erg slecht waren de studioverkopen toch ook niet.

Met pijn in het ELO-hart geef ik dit album een 2,5. Maar meer is het niet waard. Het zijn nog altijd leuk klinkende liedjes, maar het vuur en de kwaliteit is er nu toch echt uit verdwenen.
Mijn minst gedraaide ELO-album.

de complete afgang. E.L.O., zonder Jeff Lynne ging op wereldtournee ter promotie van deze plaat. De tour zou van start gaan in New York. Uiteindelijk ging het feest niet door omdat de teller van het aantal verkochte kaartjes op zeven stond.

Alles is relatief . Genesis (zonder Phil Collins) ging na Calling All Stations niet verder omdat er maar 6 miljoen exemplaren van verkocht waren.

Dit album is niet goed, maar ook niet zo slecht, er zijn ergere albums.
Dit was voorlopig laatste het ELO album. Pas in 2001 zou Jeff Lynne ELO nieuw leven inblazen en een nieuwe plaat uitbrengen die in ieder geval beter dan deze was.
Ik vind Balance zo clean klinken, echt zo'n album voor het hele gezin, voor elk wat wils. De eerste 2 nummers zijn nog wel goed.
Calling America werd toen als visitekaartje regelmatig op de radio gedraaid. Het zou niet mijn eerste keus voor een single geweest zijn.
Heaven Only Knows doet mij aan een solo-single van Robert Plant (Heaven Knows) denken.
Op Endless Lies zingt Jeff Lynne in het refrein net zoals Roy Orbison.
Later zou hij nog even met (de inmiddels dooie) Orbison samenwerken.

In die jaren ging ik vaak met de auto op vakantie. Toen ik een keer bij een tankstation langs de Autobahn stopte, zag ik de musicassette van dit ELO-album bij het afrekenen in een houder zitten.
Drie jaar later stopte ik bij hetzelfde tankstation en de cassette zat nog steeds, maar nu helemaal vergeeld in dezelfde houder.

Voor iedereen die nog niets van ELO in zijn platen- of CDkast heeft staan kan ik een goed samengestelde verzamelaar aanbevelen of alle goede albums die ze tussen 1973 en 1983 uitgebracht hebben.
ELO (No Answer), ELO 2, Balance of Power en Zoom zijn alleen aardig als aanvulling op die albums.

Het nadeel van vergelijken is dat het al snel appels met peren gaat worden.

Niet goed, niet slecht, gaat voor wel 500.000 albums op, dus Balance of power en Tango in the night hebben alvast niets met elkaar te maken.

Ik ben ook bang dat Robert Plant erg beledigd zal zijn over welk nummer van hem dan ook in vergelijking met Heaven only knows.

En Jeff Lynne zelf heeft helemaal nooit geprobeerd te klinken als Roy Orbison. Hij blijft gewoon wie hij is en heeft zichzelf met ELO ook altijd prima verkocht.

Dat Orbison/Petty/Harrison/Travelling willburries bij één of meer albums gingen klinken als een kloon van Jeff Lynne was een nadelige bijkomstigheid bij het inhuren van Jeff Lynne als producer.

Balance of Power heeft me enige tijd geleden aangenaam verrast. Het zouden de laatste stuiptrekkingen van ELO zijn, maar ook hier heeft Lynne zowel de typische ELO sound behouden (je kan het voelen) en toch ook vernieuwing gebracht. Weg zijn de overdreven disco-tunes uit Time en Discovery, nieuw zijn de (voor ELO) pop-balleds.

Dat de strijkpartijen weg zijn valt meteen op, en dat was toch altijd de kracht van ELO. Alles bij elkaar is dit een prettig album, Lynne vernieuwt (onder druk?) de sound hier en daar en laat zien dat hij van alle markten thuis is.

Zoals Bikkel het precies goed beschreef klinkt dit album klinisch. En daar had ik toen (1986) ook wel een beetje moeite mee. Maar sommige platen moet je wat vaker draaien, en dan ontdek je toch weer die bekende Jeff Lynne sound, ook al zijn dan niet alle nummers sterk, het is wel één geheel.

Ook hier weer een vergelijk met de Beatles loopbaan; goed, beter, en zo is het wel best. Wat moet je op een gegeven moment nog maken zonder continue jezelf te herhalen. Ik had liever gezien dat Jeff alle ELO platen na Out Of The Blue onder zijn eigen naam had uitgebracht. Dat had niet alleen de lading beter gedekt, maar ook de band en Jeff zelf in een ander perspectief/daglicht gezet dan nu het geval is.

Toppers voor mij zijn toch wel Without Someone (zeker vocaal) en Sorrow About To Fall, en de laatste is dan weer de meest klinische song van het album.

Kom ik toch wat op terug.

Het album klinkt als 'tried and true' ELO, maar toch vind ik het geenszins slecht.
Regelmatig duiken er leuke vondsten op in de muziek (het is en blijft ELO, natuurlijk) en de drie genoemde nummers vind ik ook lang zo slecht niet.

Toch hebben ze betere albums gemaakt.

“While the music on Balance Of Power was uplifting and bright, the album was filled with a lyrical and personel sadness that seemed to foretell the end of ELO.”

Dit is wat het CD-boekje van de remasterversie uit 2007 te melden heeft over het album. Een rake typering: achter de schijnbaar opgewekte deuntjes laat Jeff Lynne ons dieper in zijn hart kijken dan ooit tevoren. Vooral in de ballads gaat het de diepte in. Scherp is dan het contrast met de klinisch aandoende muziek, waarmee het gevoel van hartverscheurende eenzaamheid nog sterker voelbaar wordt. Ik denk dan aan nummers als: Getting To The Point en Without Someone.

Is It Alright brengt ons in het scheidingleed dat Lynne te verduren had. Het vraagt erom hard, erg hard afgespeeld te worden.
Maar ook het supersnelle Send It kan op mijn waardering rekenen. Zit knap in elkaar!

Bij de bonustracks vinden we zowaar een politiek getinte protestsong: In For The Kill. De melodie wordt opnieuw gebruikt in Caught In A Trap, dat als B-kantje verscheen.

De bonustracks klinken net een fractie beter op de CD dan de geremasterde originele albumtracks. Alleen al vanwege die bonusnummers een interessante CD.

Ik kom op een waardering van 4 sterren. Ruim boven het gemiddelde . Gewoon een puik ELO-album, of moet ik zeggen: het eerste soloalbum van Jeff Lynne?

Als je dit album los ziet van de imposante ELO-catalogus, is dit natuurlijk een belachelijk laag gemiddelde .
Natuurlijk is het niet hun beste album, maar het is gewoon niet meer te vergelijken met de rest.
Ik vind hem overigens wel beter dan Discovery.
In feite klinkt het nogal als een voorstudie van The Travelling Wilburys.
In So Serious lijk je toch echt Tom Petty te horen en in Endless Lies Roy Orbison zelve.

Voor de rest is het inderdaad behoorlijk gladde popmuziek geworden met de kenmerkende enigszins doffe produktie van Jeff Lynne die je nog jaren later ook op albums van andere artiesten zou horen. Overigens gebeurt er stiekem nog genoeg in ieder nummer, als je maar doorluistert. En de meeste beklijven ook wel.

Heaven Only Knows is een lekkere meezinger, So Serious had zo op een Tom Petty-album kunnen staan en Getting To The Point is gewoon een mooie ballad, met zelfs een ingetogen saxofoonsolo.
Secret Lives is echter een disco-achtig niemendalletje.
Is It Alright is ook wat disco-achtig, maar wel beklijvend en heeft weer wat van de oude sound in zich, alleen komen de strijkers hier nu uit de synthesizer.
Sorrow Is About To Fall is een prima nummer wat mij zelfs enigszins aan het aloude Showdown doet denken en Without Someone is weer een mooie en erg goed gezongen ballad. Een heel sfeervol nummer.
Calling America was de erg aanstekelijke single, maar haalde de hitparade al niet meer jammer genoeg.
Endless Lies is een geval apart. Ook een ballad eigenlijk met een Beatles-achtige break en dan lijkt ineens Roy Orbison erg galmend in te vallen. Maar hij is het echt niet, dus knap gedaan van Jeff.
Send It is een redelijke afsluiter. Lekker snel nummer, misschien wel het snelste nummer van ELO. En dit had dan best weer van Shakin' Stevens kunnen zijn .

Conclusie: helemaal niet zo slecht als het gemiddelde hier .
Paar keer herbeluisteren, of nog een paar keer meer (heb ik ook weer gedaan de laatste weken) en dan pas eventueel alsnog afserveren.
Wat ik niet ga doen: 3,5* .
Op vinyl en puntgaaf.

De laatste dagen weer eens intensief gedraaid in de auto. Wat me vooral opvalt is dat hier de mannelijke gevoelens zo sterk verwoord worden. Muziek voor mannen. Niet lyrisch, maar rechttoe-rechtaan. En dat spreekt me wel bijzonder aan. Ik denk dan vooral aan het pompende Is It Alright en Without Someone. Nog sterker hoor ik dat op het eerste solo-album van Jeff Lynne: Armchair Theatre uit 1990.

Moet gezegd kunnen worden op een door mannen gedomineerde site, lijkt me. Of zijn er ook vrouwen die dit leuk vinden?

Ontiegelijk zwak album als je deze band vergelijkt met hun eerste vier, vijf platen...

Nu ga ik het een keer niet met je eens zijn, Nico. Er staan, naast een paar vlakke deuntjes, toch ook wel heel sterke songs op. Getting To The Point vind ik bijvoorbeeld zo'n hartstochtelijk goed gezongen nummer.

En wat dacht je van deze bonustrack. Sterk!
In For The Kill

Helaas blijft ELO een beetje hangen in hun muziekstijl. Sorrow About to fall heeft dat typiche jaren 80 geluid. Past zo bij een aflevering van Miami Vice. Klink lekker met die sax.

Calling America was een singel en tevens voor mij het beste nummer van dit album.

Blijft de tand des tijds sterk doorstaan, sterker nog: wordt als goede wijn met de jaren alleen maar beter. Vooral "Getting to the Point" en "Without Someone" weten mij goed te raken. Prima 80's ballads. Prima ballads.

Knallertje zit 'm hier voor mij al gelijk in opener Heaven Only Knows.

Lekker slicke 80's ballad in de vorm van Without Someone.

Rest van het album over het algemeen over wat wisselvallig.

Verder valt nog op Endless Lies dat uitpakt met een gekke structuur, kekke tricks en een vocaal effect dat doet denken aan Believe Me Now van Out of the Blue.

Nee ook dit is weer niet het grote, legendarische ruimteschip van weleer. Maar toch, een heel aardig plaatje wederom.

Vakmanschap immer constant.

Over het algemeen vrij uplifting ondanks de hier en daar wat zwaarmoedige onderwerpen aangesneden door romanticus Sjef Lynne.

ELO in de nadagen. Jeff Lynne speelt hier met de electronica en dat zorgt voor een futuristisch, maar inmiddels ook wel sterk gedateerd geluid. Desondanks zijn er enkele sterke songs te noemen. Getting to the Point, Sorrow About to Fall en Without Someone laten me niet koud. De remaster van 2007 voegt interessante bonustracks toe.

Het (voorlopig) laatste en het minste album van ELO. De sound is te mechanisch en te glad zoals met vele albums in dat jaar het geval is (zoals ook de albums van bv. Genesis en Moody Blues). Al staan hier wel een enkele aanstekelijke songs zoals Calling America maar dit is merkelijk het meest gedateerde en minst beklijvende ELO-album.

Schitterend album met een timewarp naar 80's. Dat klinkt beter dan gedateerd. Heerlijke ballads, veel trieste onderwerpen. De reden dat veel mensen het een slecht ELO album vinden is deels aan de band zelf te danken. Het is eigenlijk Jeff's solo-album met hulp van enkele oud-ELO collega's. Maar door de naam, danwel contractuele verplichtingen, refereren veel mensen dit naar de voltallige band die 10 jaar eerder wel baanbrekende classics maakten. Laatst de LP opgezet. Prima te doen....

Het is nogal kaal vergeleken met Secret Messages. Alsof de halve band vertrokken is en je dat ook in het geluid kan horen. Een aantal songs hebben nog wel hun momenten, zoals Heaven Only Know en Getting To The Point, maar over het algemeen is dit zoete pop zonder inhoud en hoor je ook hier de kitscherige electronica die in mijn geboortejaar zo populair waren. Op den duur gaan de typische refreintjes en de teksten irriteren. Iets wat ik bij ELO voor het eerst ervaar en vandaar ook de eerste onvoldoende.


Tussenstand
1. On The Third Day
2. Time
3. The Electric Light Orchestra
4. Secret Messages
5. Face The Music
6. Electric Light Orchestra II
7. Discovery
8. Eldorado
9. Out Of The Blue
10. A New World Record
11. Balance Of Power

Mijn hogere tolerantie voor jaren '80 zoetsappigheid en de aanwezigheid van It's Getting To The Point, Without Someone en Calling America zorgen voor een voldoende, maar het moge inderdaad duidelijk zijn dat dit album verreweg het zwakste broertje in de discografie is. De band klinkt anno 1986 als een hoop andere bands en zonder Lynne's kenmerkende zang is het erg moeilijk om E.L.O. er als act uit te halen. Kan nog steeds erger, maar het is gezichtsloos en vooral erg vlak.

Voorlopige tussenstand:
1. Time
2. Electric Light Orchestra II
3. Out Of The Blue
4. Face The Music
5. The Electric Light Orchestra
6. Secreat Messages
7. A New World Record
8. El Dorado
9. On the Third Day
10. Discovery
11. Balance Of Power

Ja, aangeschaft want de collectie moet wel compleet, niet?
Wat zal ik hiervan zeggen.
De booklet (Cd, remaster met bonus tracks) geeft aan dat 'while the music on Balance of power was uplifting and bright with a lyrical and personal sadness that seemed to foretell the end of ELO' en:
Getting to the point geeft dat goed aan, waar ervoor nog het happy clappy So serious klinkt.
En bijzonder in Getting to...is dat we een saxofoon horen
Jeff is toch ook wel blij dat hij de bas kon spelen want 'we were once more a three-piece group'.
Tegenwoordig speelt hij alles volledig zelf in denk ik?

Maar goed, waarom zie ik in het artwork (die gele L in het midden van de gestileerde E en O) een soort lange neus die getrokken wordt naar de two-piece seconds ?

Al met al: een best wel vakkundig geproduceerd album maar eigenlijk zielloos.
Neem dat drumwerk van Bevan, op vroegere albums kon ik er zo van genieten wat hij uit zijn Slingerland kit haalde.

Getting to the point beroert mij misschien nog het meest.

Balance Of Power was een contractuele verplichting aan de platenmaatschappij. Een moetje zogezegd. De nummers zijn best okee maar kunnen niet wedijveren met de voorgangers. Ik vind het geen slecht album. Vraag me wel af of drummer Bev Bevan veel gedrumd heeft want op de fills na hoor ik meer Linn dan Slingerland drums. Het klinkt nogal synthetisch. Na dit album zullen we Jeff nog regelmatig tegenkomen als producer en het zal hem zeer goed hebben gedaan dat The Beatles en George Harrison tot zijn klussen behoorde. Plus Tom Petty en ook nog eens als een Travelling Wilbury. Niet slecht.

Medio 2025 dooft het Electrisch Licht Orkest definitief in Wembley.

Ik las ook over het finale concert volgend jaar…. toch koester ik nog een lichte hoop dat Jeff ons nog met een finale studioalbum zal verrassen, het laatste na Out Of The Blue, fingers crossed.

...met echte strijkers! Vond trouwens Alone in the Universe en From Out of Nowhere van Jeff Lynne's ELO best lekker. Passen om de één of andere reden het best bij lange winteravonden.