Novastar - Almost Bangor (2008)

De gedachte die tijdens het beluisteren van ‘Almost Bangor’ hardnekkig blijft hangen, is of dit nu wel de plaat is waar Novastar 4 lange jaren heeft voor nodig gehad. Tracht Joost Zwegers zichzelf her uit te vinden, net nadat hij met het sublieme ‘Another Lonely Soul’ een eigen geluid te pakken had? Dan is zijn poging schromelijk mislukt, want ‘Almost Bangor’ leidt Novastar terug naar geijkte paden. De ontwapenende lyriek en de sobere piano hebben nu plaats geruimd voor een typsich strijkensemble en de akoestische gitaar staat meer dan ooit op de voorgrond. Novastar’s melodieën zijn nu pas echt zeemzoeterig geworden…

En toch heeft ‘Almost Bangor’ als album zekere charmes. Joost Zwegers zingt namelijk zuiverder dan ooit, wat bepaalde nummers extra ‘hemels’ maakt. Bovendien zijn zowel de gitaar- als strijkarrangementen smaakvol uitgevoerd, en niet plat en voorspelbaar. De elektrische ‘rock-‘impuls – d.w.z. hier en daar een gitaarsolo, ofwel stevige gitaren met een zware drumpartij daar onder – maakt daarenboven het beest in Zwegers & co wakker. Dat deze band werkelijk ruig zou worden, wie had dat ooit gedacht?

Novastar is nu misschien niet meer zo origineel als weleer, maar de knipogen naar The Beatles (‘Wings on Me’) en de Coldplay-achtige sound houden ons bij de les. In slaap vallen is er dus zeker niet bij.

De single Because vind ik één van de allermooiste van 2008 en kan ik ook elke dag een paar maal horen, zonder er flauw van te worden. Daardoor nieuwschierig geworden naar de rest van het album, maar die is me tegengevallen. Een paar leuke nummers, maar vooral veel muziek die volledig langs me heengaat.

Weinig onderscheidend, maar wel een aardig plaatje. Vooral rustpuntjes als Making Waves en Sundance doen het erg goed bij mij, samen met de prachtige openingssong. Dat funky gebeuren op Weller Weakness en Wings on Me had voor mij dan ook niet gehoeven...

3*.