The Kinks - The Kink Kontroversy (1965)

"Baby, I feel good", het begin van één van de meest opgewekte en meest swingende popsongs ever written: Till the End of the Day! Check zeker deze song...

Kinksliefhebber zijn er veel meer in aantal dan de 8 stemmen hierboven. The Kink Kontroversy is een behoorlijk album. Hier is de groep al aardig aan het doorgroeien naar die typsche eigen sound. En er staat nogal wat lekker op: Milk Cow Blues, Ring The Bells, Till The End Of The Day, I Am Free, The World Keeps Going Round, Where Have All the Good Times Gone, Dedicated Follower of Fashion, Sittin'On My Sofa...
Al 8 topsongs even. Aanschaf waard.

Jazeker ik weet dat Till The End Of The Day een zuiver nummer is.

De eerste 2 albums lagen zo'n beetje in dezelfde lijn. Op dit 3e album is al iets van vernieuwing te bespeuren.
Het door Dave Davies gezongen 'Milk cow blues' overtreft de versie van Elvis Presley. De single 'Till the end of the day/Where have all the good times gone' was hier hun grootste klapper.
The Lancastrians hebben 'The world keeps going round' nog eens gecoverd. Op die single speelt ook Jimmy Page als sessie-muzikant mee.

Voeg daar maar I'm on an Island toe,als ze het minder ruig en wat meer gepolijst hadden uitgevoerd had het een zeer mooie ballad geworden.
Where Have All the Good Times Gone vind ik eigenlijk wel ironisch,aangezien de 60s en 70s meestal als de gool ol' days worden beschouwd.

Iets teveel hap-slik-weg liedjes naar m'n mening...

Op het derde album evolueren the Kinks net zoals the Beatles van rock'n roll naar meer popgetinte liedjes, maar de songs zijn daarom niet minder, integendeel. De hitsingles "Till the end of the day" en "Dedicaded follower of fashion" hebben een eeuwigheidswaarde en dat geldt ook voor de andere, minder bekende songs op dit album.

The World keeps going round, en Where have all the good times gone, It's too late enz, zijn juweeltjes,. Maar dat hoorden wij al meteen in 65.

En niet de singletjes.

RPJvdH

Koop een LP van Madonna , veel beter voor jou, misschien over een jaar of 20 ben je aan de Kinks toe. Of nooit.

Greets,

Buckaroo

Alhoewel dit een logisch vervolg is op de vorige Kinks-platen, grijpt dit album me toch minder. Till the End of the Day springt er flink bovenuit, de rest is meer (aangenaam) decor voor op de late avond. Ik mis een beetje de sprankeling, vind het eigenlijk een ietwat mat album.

Wellicht moet ik deze wat vaker horen, maar voor nu is een 3* wel genoeg.

een aantal erg lekkere nummers!

Zoals?

Mijn eerste singletje staat erop. Till The End Of The Day en de b-kant, Where Have All The Good Times Gone. Verder ken ik alleen het nummer I Am Free. En uiteraard Dedicated Follower Of Fashion, maar dat zijn bonus nummers. De lp, op zich, is mij totaal onbekend.

De Kinks zijn hier inderdaad bezig met een volgende stap in hun ontwikkeling zoals LucM aangeeft, maar ik ben het wel met Herman eens dat het nog niet direct een betere plaat oplevert dan voorheen. Kinda Kinks sla ik toch iets hoger aan.

Neemt niet weg dat dit een prima plaat is, al zal dit niet het eerstvolgende Kinks album zijn dat ik zal aanschaffen.

Hoogtepunten zijn voor mij 'Gotta Get The First Plane Home', 'Till the End of the Day', 'Where Have All the Good Times Hone' en 'You Can't Win'.

'I'm On An Island' en 'It's Too Late' vind ik wel wat minder.

Kinda Kinks vind ik ook iets beter dat deze The Kink Kontroversy en het debuut. The Kinks bewijzen hier wel dat ze degelijke popsongs kunnen brengen.

Waarom heeft niemand het over Milk Cow Blues? Bij deze is dat dan toch ook eens vermeld dat dat een super nummer is. Ik vind dit een zalig album om naar te luisteren. Af en toe miss een nummer dat niet zo speciaal is, maar genoeg nummers die het leuk om naar te luisteren maakt. Ik vind 3.50 dan ook wat ondergewaardeerd (net als Kinda Kinks).
Uitschieters voor mij zijn: 'Milk Cow Blues', 'Ring the Bells', 'Till the End of the Day', 'Where Have All the Good times Gone', 'You Can't Win' en 'Dedicated follower of Fashion'.

Eén van mijn favoriete Kinks-albums, vanwege de combinatie van lekkere songs en de British Invasion sound van hun eerste twee albums. Opmaat naar hun nog iets betere albums Face to Face, Something Else by the Kinks, The Village Green Preservation Society en Arthur. Boordevol goede liedjes.

Hoogtepunten zijn voor mij: Gotta Get The First Plane Home, Where Have All The Good Times Gone, Ring The Bells en It's Too Late.

Op de heruitgave staan bovendien nog een paar mooie bonusnummers, zoals het schitterende
Sittin' On My Sofa.

Beetje onderschat album.

Kink Kontroversy, in Engeland uitgebracht op 24 november 1965, was zowel een einde als een begin. Een hint dat het het een andere kant op zou kunnen gaan was de EP Kwyet Kinks, uitgebracht in september 1965, met daarop 'Well Respected Man'. Op het album zitten nog genoeg up tempo rockers maar er staan ook al wat ballads op en de teksten gaan al wat dieper. Een mooie hybride van beiden is 'Where Have All The Good Times Gone'. Als single nog wel een achterkantje. Ik heb het gevoel dat dit nummer als A-kantje zeker een kans had gehad de hitparade in te vliegen. De aftrapper 'Milk Cow Blues' is geweldig. Wat een energie. Wat ik ook altijd een goed nummer vond is 'You Can't Win'. Komt niet bij veel Kinksfans voor op favorietenlijstjes maar de tekst raakte mij al vanaf de eerste keer. Natuurlijk is 'Till The End Of The Day' een geweldige single, maar het was voor Ray Davies een herhalingsoefening en sterkte hem in het gevoel dat het roer om moest.
Minst aansprekende nummers zijn 'What's In Store For Me' en 'It's Too Late'. De vier bonus tracks vind ik persoonlijk qua quantiteit aan de magere kant maar dat komt omdat de reissue van Kinda Kinks er zoveel heeft en ik weet in grote lijnen dat er nog wel een aantal kandidaten op de plank liggen.
Prettig album. Leuke bonus tracks. De single 'Dedicated Follower Of Fashion' met de B-kant 'Sitting On My Sofa'. Verder een vroege versie van 'Dedicated Follower' en een demo versie van 'When I See That Girl Of Mine'. Misschien dat de laatste gekozen is om te kunnen vergelijken met de album versie maar dit nummer behoort tot een setje van vijf demos en die andere vier hadden er moeiteloos opgepast.

Yes, zo komen we er langzaamaan wel. Dit album begint echt uitstekend met Milk Cow Blues. Wat een heerlijk rauw gitaarwerk! Singles Dedicated Follower Of Fashion en het ruige Till The End Of The Day zijn terecht hits, maar ook de rest van het materiaal kan me prima bekoren. Het klinkt allemaal voor de tijd lekker stevig en opzwepend waar nodig, maar heeft met Where Have All The Good Times Gone ook nog rustigere stukjes reflectie. Het is nog geen dikke 4 sterren, maar alsnog wel het eerste album dat ik graag meer wil horen.

Voorlopige tussenstand:
1. The Kink Kontroversy
2. Kinda Kinks
3. Kinks

The Kinks gaan de goede kant op hier. De wel erg oubollige bluessound met de vele covers gaat nu echt richting een stevig ( maar nog steeds wel ouderwets) geluid, waarmee je anno 1965 wel goed voor de dag kwam. Er moet wel gezegd worden dat het niveau nog niet bepaald subliem is. Till The End Of The Day is een fijne single, maar het steekt net te duidelijk boven de rest uit. Over het algemeen is het een prima album dat goed wegluistert, maar ik mis nog wat herluisterwaarde. De punten zijn dan ook voor de degelijkheid, de toffe sound en ook wel de innovatie van The Kinks. Ik heb vooral het gevoel dat de heren er nog niet zijn.


Tussenstand:
1. The Kink Kontroversy
2. Kinks
3. Kinda Kinks

Fijn album van The Kinks. Eigenlijk vind ik alleen de opener Milk Cow Blues en afsluiter You Can't Win wat minder, maar voor het overige een prima album. Ook de bonus Dedicated Follower of Fashion is uiteraard OK, maar telt eigenlijk niet mee bij mijn score van 3,5.
Ik vind het album een aardige stap voorwaarts in vergelijking met Kink en Kinda Kinks.die allebei 3 * hebben gekregen. In de loop van mijn trip kom ik de Kinks vast nog wel vaker tegen. Ik kijk er al maar uit.
Dit album prijkt op een 17e plaats in de 100 Greatest Albums of 1965 en een 24e in de BestEverAlbums over dat jaar

Sta nog steeds achter de inhoud van mijn bericht van 19 juli 2014 bij The Kink Kontroversy, dat ik deze week weer eens uit de kast pakte. Niet alleen zijn de meeste songs van behoorlijk niveau, maar in instrumentaal opzicht is er ook voldoende te genieten. De rauwe gitaarsound van Dave Davies beviel mij prima (luister bijvoorbeeld eens naar Milk Cow Blues van Sleepy John Estes), maar ook de prachtige pianopartijen van Nicky Hopkins maken dit album voor mij zo boeiend. Enige puntje van kritiek mijnerzijds is dat (nog) niet alle songs memorabel zijn:I'm On An Island bijvoorbeeld maakt weinig indruk.

Een hoop zeer goede liedjes! Een album beginnen met een nummer als Milk Cow Blues, wauw.

En voor wie 'm nog niet op CD heeft kan ik deze dubbel-CD Deluxe Edition aanraden: Just a moment... - discogs.com. Op disc 1 staat het originele album (in mono!?!) en disc 2 bevat singles' A- en B-kantjes, onuitgebracht studiomateriaal, alternatieve versies en een aantal BBC-opnames. In vergelijking met de reissue van 1998 veel meer bonusmateriaal en de remaster klinkt wat minder schel. Eigenlijk krijg je er een volwaardig album bij.