Marillion - Happiness Is the Road (2008)

Ok, het was alleen een enorme lap tekst en ik wist niet of dat wel gewaardeerd zou worden

Goed, dan komt'ie;

In een creatieve bui heb ik mijzelf maar eens toegelegd tot het schrijven van een recensie van “Hapinness is the road” van Marillion. Ik ben echt een beetje onder de indruk van dit album, ook al kent het niet alleen sterke songs, ook wat mindere tracks komen aan bod.

“Dreamy street” begint sluimerend met mooi rustig pianospel. Mooi nummer om het album te beginnen, neigt wel een beetje naar “saai.”

“This train is my life” doet mij sterk denken aan het album “afraid of Sunlight”. In één woord prachtig en wordt volgens mij ongetwijfeld een “live” nummer tijdens de komende tour. Mooie gitaarsolo van Rothery.

Het einde van “This train” glijd langzaam over in de naam van de 1e disc: “Essence”. Dit is een nummer waarmee ze een weg inslaan die ze wat mij betreft nog niet eerder ingeslagen zijn. Het is een sterk melodieus en harmonieus nummer wat op het laatst wat meer bombastisch wordt. Goed te horen dat ze ook zoiets kunnen maken.

De eerste cd is dus een concept album, waardoor voorgaand nummer weer overgaat in “Wrapped up in time”, wat een rustig nummer is, mooi ingetogen maar wel met intense schoonheid gecomponeerd.

En dan “liguidity”! Een langzaam opbouwend instrumentaal pianospel van Mark Kelly, prachtig begeleid door gitaarspel van Rothery. Jezus, wat zijn deze twee minuten intens prachtig. Als dit tijdens mijn crematie gespeeld wordt als ik de grond in zak, dan krijg ik alsnog een brok in mijn keel. (Maar laat het nog maar even wachten, want dan kan ik nog optimaal genieten van dit album.

“Nothing fills the hole" begint met zang van Hogarth dat verdraaid is tot een koor in een kapel en wat daarna overgaat in een vlot uptempo stuk wat weer vervolgd word door een rustig einde van de song.

“Woke up” is een rockend nummer waarin het gitaarspel van Rothery mij een beetje doet denken aan het geluid van Charlie Burchill van de Simple Minds. Eigenlijk, als je de zang van Hogarth zou vervangen door dat van Jim Kerr, dan zou dit zo een nummer van de Simple Minds kunnen zijn. Al of niet een compliment, dat laat ik in het midden.

“Trap the Spark” is een wereldschoon vervolg, met een geweldig één tweetje tussen met name Rothery en Kelly. Prachtige piano, in het begin nog een bescheiden gitaargeluid en ook Hogart overtreft zichzelf hier weer met zijn gouden strotje.

“A state of Mind” refereert weer een beetje naar Marbles, begint ingetogen, bouwt zich netjes op, goed, maar zeker niet het beste van het album.

En dan; “Happiness is the Road”. Echt het hoogtepunt van de hele cd, zowel over cd “Essence” als eigenlijk het hele album. Enigszins nieuw voor de band, met wat orkestrale stukken, anders gezegd; een geluid wat ik niet van ze gewend ben, of ik kan geen vergelijkbaar nummer voorleggen. Ook is dit volgens de band één van de hoogtepunten van de cd. Geniale tekst, vol gevoel, zeker als je het verhaal achter de tekst leest;
http://www.new-frontiers.nl/2008/0908/1009.html#18
Wat mij betreft kan deze track uitgroeien tot één van Marillion’s beste klassiekers, tezamen met Easter, Splintering heart en bijvoorbeeld Neverland. (En dan doe ik er nog een paar tekort, maar dit terzake)


En dan hebben we “Half empty jam”;
Hoe goed de tekst ook is van het voorafgaande nummer, hoe beroerd is de tekst van dit nummer. Ok, het sluit aan bij Happiness is the road, maar om nog 50 keer te zingen: “I use to be half empty, now I’m half full, is mij weer iets te gortig. Wellicht zie ik het licht dan niet wat de tekst betreft, qua muziek kan mij dit nummer ook niet bekoren. Marillion heeft wel vaker van die chaotische nummers die mij soms niet raken. Minste nummer van cd 1, enigszins jammer dat het daarmee afsluit.

Dan gaan we over in de tweede cd;

“Thunder Fly” is een nummer waar ik wat gemengde gevoelens bij heb. Ik ben er eigenlijk nog niet helemaal uit, wat het wordt. Een nummer met duidelijke “Beach Boys” invloeden. Vooral in het begin stoor ik mij een beetje aan de enorme muur van geluid wat in mijn ogen niet geheel harmonieus is, maar vooral de tweede helft ontwikkelt zich echter wel weer mooi, met vooral een lekkere ouderwetse solo van Rothery.

“The man van planet Marzipan” begint met een aanstekelijk mooi deuntje van de synths van Kelly. Over de gehele linie komen die synths weer mooi terug in dit nummer. Een van de betere nummers van cd 2. Ook weer een nummer waar een nieuwe weg is ingeslagen, maar toch komen er herkenbare items van vorige albums in voor.

In "Asylum Satelite" zit gitaarspel wat je moet aanstaan of wat juist het tegenovergestelde bereikt. Er zit een rare "vibe" in wat mij niet geheel aanstaat, maar ik moet zeggen dat het wel een mooi nummer is, ook al heeft het de neiging een beetje gezapig te worden. Na een dikke 4 en een halve minuut krijgt het een wonderschoon stuk, maar vervolgt dat kenmerkende gitaargeluid weer. Naarmate je het nummer vaker hoort gaat het mij meer tegenstaan dan ik eigenlijk wil….

“Trow me out” is een mooi opgebouwd nummer, zit goed in elkaar, met op het einde een koor wat mooi verweven is in de track. Niet opvallend, gewoon goed dit nummer.

“Half the World” is een nummer wat mij even weer deed denken aan “Cannibal surf babe” wat op Afraid of sunlight staat, het is alleen veel beter geslaagd. Het is een toegankelijk nummer maar door de voor Marillion ongebruikelijke sound is het toch aparte gimmick op deze schijf.

“Older than me” is weer een briljantje. Prachtig nummer met nadruk op gebruik van klokkenspel waarvan mij de naam van even niet te binnen schiet. Ook weer heerlijk te beluisteren met je hoofdtelefoon op.

"Whatever is wrong with you" is een mooi “poppy” rockend nummer met aanstekelijk deuntje, hoog meezinggehalte, en na het bekijken van de videoclips op you tube gaat dit nummer meer aanstaan dan je zou verwachten.

Especially true is een weer een nummer wat het live heel goed zal doen. Met een nadrukkelijke rol voor Rothery wat mij betreft

“Real tears for sale” begint met Hogarth die zingt; “such a pretty girl” wat mij telkens weer doet denken aan meesterwerk “Brave” , al doet het nummer overigens absoluut niet denken aan de muziek van dat album. De song heeft een ingetogen tussenstuk wat erg mooi is. Gebruik van orkestrale momenten. Prima nummer om mee af te sluiten.

Eindconclussie;

Met name Mark Kelly levert op dit album een topprestatie. Verder klinkt de band in de meeste nummers harmonieus en uitermate op elkaar ingespeeld. Rothery heeft op zich niet zo heel veel nadrukkelijke solo’s, maar is wel zeer aanwezig op het album. Vooral de diversiteit (net als Kelly) bewijst toch wel dat we hier te maken hebben met een geniaal getalenteerde gitarist. Ik denk dat hij in de scene bijna niet geëvenaard kan worden. Al met al doet Marillion toch weer wat mij altijd in de band aangetrokken heeft, en daardoor in mijn ogen een absolute topband is; dat is namelijk regelmatig de koers wijzigen. Soms pakt dat goed uit, soms weer niet, maar ze zijn niet bang aangelegd en verdienen dat vertrouwen ook regelmatig weer terug om van tijd tot tijd een briljant album af te leveren. Dit haalt het niet bij Brave wat mij betreft, maar zit op het niveau van Marbles en Seasons End. En ondanks dat er herkenbare geluiden van het verleden in dit album zit, zie ik toch weer een andere koers, in ieder geval een meer positievere dan het vorige album Somewhere Else.

Mijn Marillion hart klopt weer als een bezetene…..

Marillion was begin/halverwege de jaren '80 zo'n band die je nogal eens tegenkwam op straat en op school. Hun fans waren nogal devoot en je zag de schitterende t-shirts volop.
Ik vond de cd's ook best goed en omdat er liefhebbers in mijn omgeving verkeerden ontkwam ik er ook niet aan net als aan de (eerste paar) solo-albums van Fish.
Hoe prima ik dat oude werk vond en nog steeds vind: Marillion was voor mij gewoon een uitstekende band en meer niet.
Totdat daar opeens dat betoverende Marbles verscheen die ik via hun website kocht (ik wil immers geen nummers missen). Ik was op slag verliefd op dat album en het heeft nog steeds 5*.
Wat een tegenvaller was opvolger Somewhere Else dan weer. Marillion was blijkbaar toch die uitstekende band en meer niet en Marbles leek even een torenhoge uitzondering.
Maar zie daar: de dubbelaar Happiness is the Road (of 2 aparte albums Essence en The Hard Shoulder) staat op punt van uitkomen.
Toen ik dat hoorde werd ik daar niet zo warm of koud van totdat ik de reacties plus beoordelingen hier op de site tegenkwam.:

Dat is al een pluspunt.

Kijk dat gaat er al helemaal op lijken. Mijn interesse is nu aanwezig.

Dat is voldoende: ik ga dit beluisteren.
En dat heb ik gedaan! Het duurde maar een paar nummers voor ik het album in bestelling had gedaan. Ik proef de marbles-sfeer wel degelijk ook al is Marbles wel degelijk een ander album. Het is die vibe, die heerlijke mellow vibe die ik ook op Marbles hoorde en die mij deed smelten.
Ondanks dat het ook nu weer een lange zit is kan ik er volop van genieten en hoor ik eigenlijk geen nummer te veel, wat met dubbelalbums toch vaak een risico is. Natuurlijk zijn er wat mindere momenten tegenover hemelse hoogtepunten maar zelfs die mindere nummers zijn nog steeds van een dusdanig niveau dat ik niet kan spreken over matig laat staan slecht.
Het moge duidelijk zijn dat ik hier weer een album hoor dat mij volledig in zijn greep weet te krijgen net zoals Marbles dat deed.
Of het ook gaat uitkomen op de volle 5* betwijfel ik, want ik beschouw Marbles nog stuk sterker maar het kan nog komen (Marbles deed daar ook een tijdje over).
Een hoge score van mijn kant kan er in elk geval nu zeker al wel van af!

Overigens is de track Half Empty Jam toch alleen maar als download verkrijgbaar en staat het niet op de 2 losse albums of luxe dubbelaar? Ik zie het op hun eigen site in elk geval niet staan.

Happiness Is The Road is het album dat mij bij uitkomst weer bij de les terugbracht, al heb ik het na mijn review op http://www.metalfan.nl/reviews.php?id=5221 het album helemaal niet zo gigantisch veel meer geluisterd. Als ik de recensie nu ook terugzie, is dit ook geschreven vanuit de blik van iemand die band nog wel goed vind, maar niet door een door kent. Ik heb in de tussentijd wat bijgeleerd...

Happiness Is The Road is overigens nog steeds een prachtig album. Bij de eerste luisterbeurt moest ik weer even 'inkomen' nadat Somewhere Else lekker kort en bondig was, maar in de tussentijd valt het me op dat er weinig minpunten te noemen zijn. Ja, het zijn veel nummers en sommigen zijn beter dan de anderen, maar als geheel is het een album dat wederom fijn wegluistert. Wat rockeriger dan Marbles, maar nog niet zo direct als Somewhere Else of Anoraknophobia. Ik denk verder alsnog wel dat het beter als twee aparte albums na elkaar uitgegeven had kunnen worden, of dat een enkele cd met de beste songs nog beter was geweest, omdat het op deze wijze nog steeds een flinke kluif met luisteren is. Maar alsnog: niets mis mee. The Man from the Planet Marzipan en Asylum Satellite #1 als favorieten.

Voorlopige tussenstand:
1. Brave
2. Clutching At Straws
3. Fugazi
4. Script For A Jester's Tear
5. Afraid Of Sunlight
6. Seasons End
7. Market Square Heroes
8. Marbles
9. Misplaced Childhood
10. This Strange Engine
11. Happiness Is the Road
12. Somewhere Else
13. Anoraknophobia
14. Holidays In Eden
15. Radiation
16. Marillion.com

Veel tijd heb ik hier niet aan besteedt. Een speelduur van een uur vind ik eigenlijk al te lang. Thrash mag gerust een half uur duren en prog makkelijk een minuut of vijftig. Dit album is wat mij betreft echt veel en veel te lang. 107 minuten klinkt als een rampscenario. Zeker voor bands die op hun oude dag nog klussen. Marillion doet het wat dat betreft nog behoorlijk goed, want hoewel het tempo en dynamiek flink minder geworden is, klinkt het niet als de zoveelste oudelullenband.

De eerste helft is redelijk aan me voorbij gegaan. Het stoort me nergens, maar het maakt ook weinig indruk. Prettig voortkabbelende muziek waar het zelden spannend wordt. De eerste keer dat ik opkijk, is bij Thunder Fly, waar interessante gitaarstukken in zitten. Asylum Satellite #1 trekt ook de aandacht. Marillion is helaas lang niet zo spannend meer als 25 jaar eerder, maar hier begrijp ik in elk geval waarom de band nog steeds behoorlijk populair is. Zelf zou ik dit niet meer uit mezelf opzetten, maar bezwaar zou ik ook niet hebben. 3* voor de eerste helft en een ruime 3,5* voor de laatste.


Tussenstand:
1. Misplaced Childhood
2. Fugazi
3. Script For A Jester's Tear
4. Brave
5. Afraid Of Sunlight
6. Clutching At Straws
7. Market Square Heroes
8. Anoraknophobia
9. Season's End
10. Marbles
11. Happiness Is The Road
12. Somewhere Else
13. This Strange Engine
14. Holidays In Eden
15. Radiation
16. Marillion.com

Voor mij zijn de grootste bands ter wereld Marillion, Pink Floyd en Marillion's Side Project, Edison's Children met Pete Trewavas in de hoofdrol (en de rest van Marillion als gasten en Fish-gitarist Robin Boult). Ik denk dat dit album niet de eer krijgt die het verdient, want het gaat overal naartoe, maar net als Marbles brengt deze dubbele platenset een aantal geweldige hoogtepunten en een paar dooddoeners met zich mee. De meer intense nummers, waaronder het titelnummer van het anthem Happiness is The Road, vind ik de beste nummers. Real Tears for Sale, de tekst vind ik niet mooi, maar het nummer zelf is een schat. (Het is zeldzaam omdat ik meestal dol ben op H-teksten). Vooral True is geen goed nummer. Het klinkt als Marillion vernieuwing. Het is misschien wel een van hun slechtste, maar er zijn hier 20 nummers. Je kunt niet van iedereen houden! Ik denk dat State of Mind erg onderschat wordt. Echt een geweldig nummer. Ik vond Older Than Me een heel mooi nummer, maar toen ik het live hoorde tijdens het PZ-concert van 2023 was ik verbaasd over hoe geweldig een nummer het is. Ik wou dat ze dit vaker zouden doen, want live is het zo mooi. Trap The Spark is voor mij wat het is om Marillion achter je te laten en een "remainer" te zijn. We proberen de vonk van de opwinding van het PZ Marillion Weekend te vangen en zo lang mogelijk vast te houden, omdat het ons door de moeilijkste momenten in het leven helpt. Als alles slecht is, denk dan aan de vlaggen van de naties die wapperen in Port Zelande en de liefde van de menigte en de glimlach van Steve Hogarth en Rothery die de beste gitaar ooit speelt. Happiness Is The Road is precies wat het zegt. Het maakt me gelukkig om te weten dat Marillion er is en het leven een beetje gemakkelijker maakt om door te komen.