Marillion - Happiness Is the Road (2008)

Handelt 'Real Tears for Sale' toevallig over een zekere mevrouw Spears?

Zou zomaar kunnen, kan ook zomaar over andere "weggooi" pop/muzikanten/tv-programma's gaan.

Door de hoge waardering hier is mijn interesse gewekt, op de een of andere manier is Marrillion altijd een band geweest die ik links heb laten liggen. Vragen me niet waarom, maar nu ik cd 1 al een keer heb geluisterd, weet ik dat me zeker zal verdiepen in de discografie. Wat een Sfeer zetten die gasten neer.

Voordat je het wil gaan vragen:

Marbles, Seasons End en Afraid Of Sunlight zou een prima vervolg kunnen zijn opje huidige ontdekking

het wachten word me bijna teveel...

mag ik wat steunbetuigingen ?

Uitslover

haha, dat helpt

Je bent niet de enige hoor. Nog ongeveer twee weken wachten

Marillion was begin/halverwege de jaren '80 zo'n band die je nogal eens tegenkwam op straat en op school. Hun fans waren nogal devoot en je zag de schitterende t-shirts volop.
Ik vond de cd's ook best goed en omdat er liefhebbers in mijn omgeving verkeerden ontkwam ik er ook niet aan net als aan de (eerste paar) solo-albums van Fish.
Hoe prima ik dat oude werk vond en nog steeds vind: Marillion was voor mij gewoon een uitstekende band en meer niet.
Totdat daar opeens dat betoverende Marbles verscheen die ik via hun website kocht (ik wil immers geen nummers missen). Ik was op slag verliefd op dat album en het heeft nog steeds 5*.
Wat een tegenvaller was opvolger Somewhere Else dan weer. Marillion was blijkbaar toch die uitstekende band en meer niet en Marbles leek even een torenhoge uitzondering.
Maar zie daar: de dubbelaar Happiness is the Road (of 2 aparte albums Essence en The Hard Shoulder) staat op punt van uitkomen.
Toen ik dat hoorde werd ik daar niet zo warm of koud van totdat ik de reacties plus beoordelingen hier op de site tegenkwam.:

Dat is al een pluspunt.

Kijk dat gaat er al helemaal op lijken. Mijn interesse is nu aanwezig.

Dat is voldoende: ik ga dit beluisteren.
En dat heb ik gedaan! Het duurde maar een paar nummers voor ik het album in bestelling had gedaan. Ik proef de marbles-sfeer wel degelijk ook al is Marbles wel degelijk een ander album. Het is die vibe, die heerlijke mellow vibe die ik ook op Marbles hoorde en die mij deed smelten.
Ondanks dat het ook nu weer een lange zit is kan ik er volop van genieten en hoor ik eigenlijk geen nummer te veel, wat met dubbelalbums toch vaak een risico is. Natuurlijk zijn er wat mindere momenten tegenover hemelse hoogtepunten maar zelfs die mindere nummers zijn nog steeds van een dusdanig niveau dat ik niet kan spreken over matig laat staan slecht.
Het moge duidelijk zijn dat ik hier weer een album hoor dat mij volledig in zijn greep weet te krijgen net zoals Marbles dat deed.
Of het ook gaat uitkomen op de volle 5* betwijfel ik, want ik beschouw Marbles nog stuk sterker maar het kan nog komen (Marbles deed daar ook een tijdje over).
Een hoge score van mijn kant kan er in elk geval nu zeker al wel van af!

Overigens is de track Half Empty Jam toch alleen maar als download verkrijgbaar en staat het niet op de 2 losse albums of luxe dubbelaar? Ik zie het op hun eigen site in elk geval niet staan.

Ik heb het album nu tweemaal beluisterd. Ik weet simpelweg op dit moment niet wat ik ervan moet denken. Het album wil mij nog niet "pakken". Wellicht valt het kwartje nog, zoals dat ook met "Marbles" gebeurde.
Ik hoor wat invloeden van "Afraid of Sunlight" en van "Somewhere Else", maar veel verder kom ik niet.
Ik geef nu dan ook nog geen waardering.

Het zou 'de bonustrack' zijn. Maar of het ook als bonustrack op het album staat is inderdaad mij ook nog niet duidelijk geworden.

Mooi stuk werk van de mannen van Marillion. Ligt wat mij betreft op het niveau van Marbles. Weet niet of ik m nog steeds zo goed vind na een flinke tijd, maar tot nu toe kan ik er geen genoeg van krijgen, alvast 4 ****.

Ik heb alle reguliere cd's van Marillion in huis incl. de dubbele remasters. Ik heb me hier nog niet beziggehouden met de beoordeling daarvan maar dat ga ik uiteraard nog zeker doen. Het schijnt dat er gelukkig weer een redelijk album is verschenen. Dat mag ook best wel want de laatste was niet om over naar huis te schrijven. Ik ben zeer benieuwd, is ie ergens te horen?

Zo... en deze cd ploft gewoon even op nr.1 in de toplijst van 2008. En terecht, want in tegenstelling tot Somewhere else heeft Marillion weer een top album afgeleverd. Echt zo`n cd waar je tijdens de donkere winteravonden in kan wegdromen. Op naar de volgende live DVD!

Dat is ie volgens de gegeven link en ik heb alles kunnen downloaden. Eerste indruk: klinkt vertrouwd. Geen Marbles, die klonk veel toegankelijker, maar sowieso beter verteerbaar dan Somewhere Else. Ik moet het echt nog eens wat vaker gaan beluisteren voordat ik er op kan stemmen.

Ze zijn dus echt terug.
Na het magistrale marbles (met eerlijk is eerlijk een enkele uitglijder) volgde het redelijke somewhere else.

En nu dan hapiness en dat is het goede woord na een luisterbeurt. Een paar nummers waar je direct inzit en een paar nummers die moeten groeien.

Geen enkel nummer dat je doorzappt.

Heren, klasse, dank u wel!

Zo, wat positieve reacties. Ook ik heb zonder reden Marillion altijd links laten liggen. Maar mede door de positieve reactie bij dit album rijst bij wederom de vraag; hoe klinkt dit nu?
Het enige dat ik zo uit mn hoofd is (uiteraard) Kayleigh, is dat de sound die ik me voor moet stellen of is het toch experimenteler....:? Is er iets waarmee je de sound kan vergelijken?

Nee, de sound van Kayleigh hebben ze al een tijd geleden achter zich gelaten. Ook de toemalige zanger die Kayliegh zong, is inmiddels al twintig jaar weg bij de band. Het is in mijn ogen ook niet echt experimentele muziek. Je kan wellicht het beste beginnen met dit album, op dit album is namelijk (vind ik persoonlijk) de laatste 10-15 jaar vertegenwoordigt, qua stijl en herkenbaarheid.
Verder zijn bijv "Seasons End" en Marbles ook goede eerste albums. Als je gaat voor een concept album wat je verpletterd qua sfeer en intensheid, zou je kunnen beginnen met "Brave".

'tis vreselijk maar als gemiddeld doorsneel mens moet ik toch weer een referentie kader hebben...dat is met het vervallen van Kayleigh vervallen. Dus help me op weg.... waar lijkt dit (enigzins) op?

Is niet zo evident, maar het is vooral een verlengde van hun eigen muzikale koers. Ze hebben zelf wel wat inspiratiebronnen aangegeven, maar dit betekend dus absoluut niet dat het 'er op lijkt'. (zo hoor ik de link met Interpol dus niet, maar het zal vast een inspiratiebron geweest zijn)
Beste blijft toch nog gewoon eens een luisterbeurt wagen!
klik hier om te luisteren

Als Kayleigh het laatste of het enigste is wat je van ze kent zou ik zeggen begin lekker met het album Misplaced Childhood en ga vanaf dan verder met Clutching At Straws en vervolgens volg je de rest van hun muzikale ontwikkeling met albums als Season's End, Afraid Of Sunlight, Brave en uiteindelijk naar Marbles en dan deze. Dan snap je denk ik die geleidelijk muzikale metamorfose die de band eigenlijk van album tot album wel ondergaat.

Tsjonge, wat is het weer een prachtige cd geworden! Elke zichzelf respecterende (prog) band heeft zijn eigen White Album: Yes, Genesis, Pink Floyd, Flower Kings, Spock's Beard, enz.
Ik hoor alle stijlen uit het Hogarth-era voorbij komen. Schitterend. Hopelijk kan het dak van de IJsselhal dit aan op 22 november!

Zo net aangekomen !!!
Helaas kan ik pas straks luisteren... eerst naar de avondschool...

Ha, hij is binnen! Op het eerste gehoor wederom een pareltje! Voorlopig even 4 sterren...later meer....

zolang het kan:

ga voor de speciale uitgave!

Zeer fraaie packaging.

en vandaag binnengekomen...

het artwork is echt schitterend
rustig op m'n gemak de foto's bekijken met mooie muziek op

De titel Half-Empty Jam is is op het allerlaatste moment geweizigd in Half-Full Jam en staat inderdaad op de luxe dubbelaar. Vadaag ontvangen en het ziet er geweldig gelikt uit!

Vandaag de luxe editie in de bus gekregen Ziet er erg mooi uit allemaal. Boven verwachting. Nu nog luisteren. Binnenkort een oordeel.

Asylum Satellite, Marillion meets Pink Floyd of andersom, kippevel wat een nummer...wat een cd met dit soort werken begin ik Fish te vergeten op Clutching at Straws na dan...maar daar staat deze cd nu echt naast qua waardering.

Wat een inmens hoog gemiddelde eigenlijk! Maar er zijn nog maar 36 stemmen geplaatst, dus niet te vroeg juichen.....;-)