Gary Moore - Bad for You Baby (2008)

Ik word persoonlijk een beetje flauw van die ongeïnspireerde hoezen van hem. Nou, wat zal het deze keer worden...: ik neem aan weinig vernieuwend?

Alweer een nieuw album, ben net zijn vorige nog aan het verteren, wat overigens wel een goed album is. Maar om deze nu alweer op te pakken is een beetje te veel van het goede.

Begin zijn platen een beetje zat te worden, het klinkt nu wel erg inwisselbaar tegenwoordig. Het lijkt E.C. wel!

Het is niet alleen "bad for you baby", maar het is ook "bad for me babe". Deze plaat een paar keer beluistert, hoewel het moeilijk was. Wat een verregaande oppervlakkigheid en voorspelbaarheid wordt hier op de onschuldige luisteraar los gelaten. De plaat is ook geruisloos gekomen en gegaan, en dat is maar goed ook!!

Toch was dat vorige album wel onverwacht goed.

Waarom ongeïnspireerde hoes??
dan ken ik wel andere

I love you more than you'll ever know en Trouble ain't far behind zijn echte parels
ik snap niet zo goed de lage score voor dit album!!

Dat zal je altijd houden smaken verschillen nou eenmaal.

Ik heb dit album nu net voor het eerst beluisterd en dat zijn inderdaad 2 top tracks, niet alleen van dit album maar overall binnen zijn oeuvre.
Heerlijk.

Tja...ik vind het juist een schitterende hoes.

Als een zeer grote fan van Gary Moore doet het toch zeer nooit meer een nieuw album te kunnen horen. Enfin, we hebben de complete discography in verschillende vormen dus kunnen wij Gary toch nog horen en in het zonnetje zetten in huize Van Helsing. Bad for You Baby is zeker niet zijn beste album maar er staan toch wel een aantal sterke songs op, en dan met name de eerste 4, daarna verlang je toch weer naar de oude Gary.

Ach.....Bluesrock klinkt toch wel vaak hetzelfde. Meestal is het wachten op de zang voor je weet met wie je maken heb. Wat niet wil zeggen dat het niet goed is. In tegendeel dit is bluesrock zaols het klinken moet. Dus Gary Moore is met dit album er zeer zeker in geslaagd om een prima bluesrockalbum af te leveren.

Wat Moore ontbeerd aan zangkwaliteiten en op compositorisch gebied, maakt hij ruimschoots goed met zijn zes snaren. Sommige nummers mogen dan wel inwisselbaar zijn van opzet, maar de solo's maken dat meer als goed. Dit is degelijke bluesrock, niet meer en niet minder.

Gary Moore doet wat hij altijd doet en dat is gewoon goed gitaarspelen. Niets meer en niets minder. Persoonlijk vind ik de score hier wat aan de lage kant, zeker omdat ik vind dat Moore op deze plaat bijzonder gedreven klinkt. Naast eigen songs ook weer een aantal covers, die hij overigens op eigen wijze naar zijn hand zet. Nee, zijn laatste soloplaat is gewoon een prima prestatie, met enkele pareltjes in de slowblues nummers. En ik vind de hoes overigens wel mooi.

Blues met de versterker open! Lekker.

Gewoon weer een prima plaat van Moore. Niks meer , niks minder. Binnen de blues rock is de verrassing vaak ver te zoeken. Daar moet je ook niet naar op zoek gaan . Degelijkheid en snarenbeheersing kan je in dit geval wel aan Moore overlaten en dat het dan niet spettert , ach het zij zo. Als ik een boterham met kaas eet , weet ik ook hoe het smaakt. Niks mis met deze plaat en ik zet hem op 4 en halve ster . Een halve ster steun om het gemiddelde wat op te krikken .

2008. Een nieuw jaar en dus een nieuwe plaat in de reeks 'Gary Moore speelt de blues'. Ook Harry Shapiro beschrijft dat sentiment in zijn biografie van de gitarist. We konden niet weten dat dit Moores laatste studioalbum bij leven zou zijn, uitgebracht in september dat jaar. Mooie hoes met de artiest spelend "in de regen", wat helaas op persoonlijk vlak méér bleek dan slechts een bluesfrase.

Het in augustus opgenomen Bad for You Baby is een terugkeer naar de hardere bluesrock, waarbij Moore de effectpedalen weer toeliet in de studio. Dit wordt meteen duidelijk in de akkoorden van het titelnummer, waarmee het album opent. Op Down the Line klinkt vervolgens een ouderwets snelle en knappe gitaarsolo, waar hij het op het vorige album Close as You Get ingetogener hield. Lekker!
Maar er is meer dan ruige bluesrock, zoals op Holding On waar soul met een licht vleugje blues klinkt als een sterk contrast. Pareltje.
Of wat te denken van de hard rockende shuffle Walking Thru' the Park, van het kaliber waar Status Quo in de jaren '70 het patent op had, zij het hier met een gevarieerdere baslijn en twee knallende gitaarsolo's.

Toch merk ik dat vanaf het zesde nummer mijn aandacht enigszins verslapt. Terwijl Moore en zijn begeleiders, oudgedienden toetsenist Vic Martin (die slechts een bescheiden rol speelt) en bassist Pete Rees plus nieuwe drummer Sam Kelly prima spelen, veer ik nergens op.
Verrassingen zijn in vergelijking met zijn vorige plaat schaars, al varieert Moore binnen de grenzen van het genre met tempo's, volume én de invulling van de gitaarsolo en kent het refrein van het ingetogen I Love You More Than You'll Ever Know (cover van Al Kooper) een sterke melodie. Hiernaast klinken covers van de jong overleden bluesman J.B. Lenoir en twee van bluesreus Muddy Waters, mogelijk reden van mijn verminderde aandacht.
Tegen het einde is eigen compositie Preacher Man Blues alsnog een stampende compositie waarbij ik de oren spits. Moore strekt zich uit naar de Schepper, een verhaal dat ik zo niet eerder bij de man van protestantse komaf hoorde. Bovendien begeleidt zijn nieuwe muziekvriend Otis Taylor hem hier op banjo én klinkt een heerlijk huilende mondharmonica, door Moore zélf bespeeld!

Shapiro vertelt dat Moore in een mentale dip kwam, niet voor het eerst in zijn leven. Was hij in november 2006 dan eindelijk met Jo Rendle getrouwd, in juli 2008 op vakantie na een tour, merkte zij dat haar echtgenoot anders dan voorheen bleef drinken en zich voor haar afsloot.
De Duitse tourorganisator heeft nog altijd spijt dat hij Moore in oktober '08 liet kennismaken met Petra Nioduschewsky, een fan die ieder concert op de voorste rij stond. Lang verhaal kort: Moore verliet zijn vrouw en werd zelfs voor zijn twee zonen Jack (tegenwoordig ook muzikant) en Gus uit zijn huwelijk met Kerry Booth moeilijk bereikbaar. De vraag blijft of dat Moores eigen keuze was, of dat zijn nieuwe vriendin hem afschermde. In februari 2011 overlijdt hij in haar bijzijn na overdadige alcoholconsumptie.

Bad for You Baby verscheen naast cd meteen ook op 180-grams vinyl: de wederopstanding van deze geluidsdrager was begonnen. In dit geval een 2LP met als bonustrack Picture on the Wall met tóch nog een surprise: Moore zonder band met slechts akoestische gitaar als begeleiding.
Twinpeaks omschreef onlangs het album treffend als een 'boterham met kaas', waaraan ik wil toevoegen dat ik hier en daar wat pittige mosterd op de kaas proef. De band speelt hier op een héél hoog niveau, ver boven dat van menig blues(route)band.

Op naar zijn postuum verschenen studioplaat How Blue Can You Get (2021) en daarbij een korte terugblik op mijn reis door 's mans discografie.