Gary Moore - Bad for You Baby (2008)

Gary Moore doet wat hij altijd doet en dat is gewoon goed gitaarspelen. Niets meer en niets minder. Persoonlijk vind ik de score hier wat aan de lage kant, zeker omdat ik vind dat Moore op deze plaat bijzonder gedreven klinkt. Naast eigen songs ook weer een aantal covers, die hij overigens op eigen wijze naar zijn hand zet. Nee, zijn laatste soloplaat is gewoon een prima prestatie, met enkele pareltjes in de slowblues nummers. En ik vind de hoes overigens wel mooi.

2008. Een nieuw jaar en dus een nieuwe plaat in de reeks 'Gary Moore speelt de blues'. Ook Harry Shapiro beschrijft dat sentiment in zijn biografie van de gitarist. We konden niet weten dat dit Moores laatste studioalbum bij leven zou zijn, uitgebracht in september dat jaar. Mooie hoes met de artiest spelend "in de regen", wat helaas op persoonlijk vlak méér bleek dan slechts een bluesfrase.

Het in augustus opgenomen Bad for You Baby is een terugkeer naar de hardere bluesrock, waarbij Moore de effectpedalen weer toeliet in de studio. Dit wordt meteen duidelijk in de akkoorden van het titelnummer, waarmee het album opent. Op Down the Line klinkt vervolgens een ouderwets snelle en knappe gitaarsolo, waar hij het op het vorige album Close as You Get ingetogener hield. Lekker!
Maar er is meer dan ruige bluesrock, zoals op Holding On waar soul met een licht vleugje blues klinkt als een sterk contrast. Pareltje.
Of wat te denken van de hard rockende shuffle Walking Thru' the Park, van het kaliber waar Status Quo in de jaren '70 het patent op had, zij het hier met een gevarieerdere baslijn en twee knallende gitaarsolo's.

Toch merk ik dat vanaf het zesde nummer mijn aandacht enigszins verslapt. Terwijl Moore en zijn begeleiders, oudgedienden toetsenist Vic Martin (die slechts een bescheiden rol speelt) en bassist Pete Rees plus nieuwe drummer Sam Kelly prima spelen, veer ik nergens op.
Verrassingen zijn in vergelijking met zijn vorige plaat schaars, al varieert Moore binnen de grenzen van het genre met tempo's, volume én de invulling van de gitaarsolo en kent het refrein van het ingetogen I Love You More Than You'll Ever Know (cover van Al Kooper) een sterke melodie. Hiernaast klinken covers van de jong overleden bluesman J.B. Lenoir en twee van bluesreus Muddy Waters, mogelijk reden van mijn verminderde aandacht.
Tegen het einde is eigen compositie Preacher Man Blues alsnog een stampende compositie waarbij ik de oren spits. Moore strekt zich uit naar de Schepper, een verhaal dat ik zo niet eerder bij de man van protestantse komaf hoorde. Bovendien begeleidt zijn nieuwe muziekvriend Otis Taylor hem hier op banjo én klinkt een heerlijk huilende mondharmonica, door Moore zélf bespeeld!

Shapiro vertelt dat Moore in een mentale dip kwam, niet voor het eerst in zijn leven. Was hij in november 2006 dan eindelijk met Jo Rendle getrouwd, in juli 2008 op vakantie na een tour, merkte zij dat haar echtgenoot anders dan voorheen bleef drinken en zich voor haar afsloot.
De Duitse tourorganisator heeft nog altijd spijt dat hij Moore in oktober '08 liet kennismaken met Petra Nioduschewsky, een fan die ieder concert op de voorste rij stond. Lang verhaal kort: Moore verliet zijn vrouw en werd zelfs voor zijn twee zonen Jack (tegenwoordig ook muzikant) en Gus uit zijn huwelijk met Kerry Booth moeilijk bereikbaar. De vraag blijft of dat Moores eigen keuze was, of dat zijn nieuwe vriendin hem afschermde. In februari 2011 overlijdt hij in haar bijzijn na overdadige alcoholconsumptie.

Bad for You Baby verscheen naast cd meteen ook op 180-grams vinyl: de wederopstanding van deze geluidsdrager was begonnen. In dit geval een 2LP met als bonustrack Picture on the Wall met tóch nog een surprise: Moore zonder band met slechts akoestische gitaar als begeleiding.
Twinpeaks omschreef onlangs het album treffend als een 'boterham met kaas', waaraan ik wil toevoegen dat ik hier en daar wat pittige mosterd op de kaas proef. De band speelt hier op een héél hoog niveau, ver boven dat van menig blues(route)band.

Op naar zijn postuum verschenen studioplaat How Blue Can You Get (2021) en daarbij een korte terugblik op mijn reis door 's mans discografie.