The Flying Burrito Brothers - The Gilded Palace of Sin (1969)

Ik had er serieus nog nooit van gehoord. Gezien het aantal stemmen ook niet zo gek misschien. Ik zal eens wat van hem op gaan zoeken.

Ik kan de genialiteit van dit album maar niet ontdekken, en dat frustreert me.

Gram Parsons solo vind ik namelijk ongelooflijk prachtig. Áls er al ooit een mooier nummer dan Return Of The Grievous Angel is gemaakt, heb ik hem niet gehoord.

Maar dat prachtige pure, snijdende van zijn solowerk kan ik in het groepswerk maar niet ontdekken. Ja, het klinkt lekker. Af en toe hoor ik mooie tekstfragmenten. Maar écht binnenkomen wil het maar niet, waardoor ik het voorlopig met slechts twee soloalbums moet doen.

Wat mis ik hier (en op Sweetheart Of The Rodeo) toch?

De door de wol geverfde studiomuzikanten en ome Gram die dacht dat het allemaal vanzelf ging, met z'n kop in de (drugs-)wolken liep en pas een beetje realiteitszin kreeg toenie het alleen moest doen. Gebrek aan "work ethic" noemt Chris Hillman het.

En dat is positief?

Neuh, maar verklaard wel waarom Sweetheart en Gilded Palace je niet kunnen boeien: Het is allemaal te rommelig en daardoor te zwaar gedateerd voor je.

Ah zo. Zou kunnen dat daardoor de vlam niet overspringt.

Wat maakt hem voor jou wel zo fantastisch?

Gilded Palace heb ik damaals helemaal kapot gedraaid. De pure emotie plus de duo-zang à la Everly Bros maakte de plaat voor mij tot een van de heilige drie 1969 albums die country-rock op de muzikale map zette. Sweetheart heb ik daarvoor wel veel gehoord maar deed het niet echt voor mij.

De samenzang tussen Parsons en Emmylou Harris is natuurlijk veelgeprezen, maar de harmonieën tussen Parsons en Hillman zijn toch ook schitterend. Daarnaast waren de twee heren een geweldig songwriting team in de begindagen van de band; een kenmerk van een geweldig album is voor mij dat ik bij elke beluistering wel weer nieuwe favoriete nummers aan kan kruisen, alle 5 Parsons/Hillman nummers hier (Hippie Boy even niet meegerekend...) heb ik op enig moment wel als favoriet beschouwd. Helaas liep de samenwerking tussen de heren al vrij snel spaak door het wangedrag van Parsons, met als resultaat minder sterk (origineel) materiaal op de opvolger Burrito Deluxe.

Hij begint al wel een heel klein beetje te groeien. Zo'n nummer als Dark End Of The Street is schitterend. Zal hem eens een tijdje laten liggen en dan nog eens proberen.

De twee opvolgers (vooral de titelloze) vind ik wel echt matig, waarschijnlijk inderdaad die Parsons-factor die ik mis.

Blijf het zo jammer vinden dat we maar twee échte albums van hem hebben...

De opvolger Burrito Deluxe was Parsons nog wel bij betrokken, al was hij minder scherp dan op deze debuutplaat. Kort daarna werd hij uit de band gegooid door Hillman dus bij de self-titled plaat uit 1971 was hij inderdaad niet meer betrokken.

Maar hoezo twee 'échte' albums van hem? Met Safe at Home, Sweetheart of the Rodeo, deze en opvolger Burrito Deluxe en de twee solo-platen tel ik er zes.

Ik bedoel dat ik alleen bij de twee soloplaten dat echte Parsons-gevoel krijg. Bij de andere albums ervaar ik te veel ruis van andere bandleden. Bij SOTR zit hem dat vooral heel erg in de zang; die andere zanger komt niet bij me binnen.

Safe At Home heb ik trouwens nog niet gehoord.

De zang van McGuinn valt inderdaad niet bij iedereen even goed. Er bestaat overigens een versie van Sweetheart met bonusmateriaal waarop Parsons op meerdere nummers leadzanger is.

Safe at Home is wel aan te raden, de inmenging van overige bandleden is hier het kleinst, al is het materiaal ook wat minder gepolijst en meer rechttoe-rechtaan (want een van de eerste platen in het genre).

Die versie heb ik sinds kort en de bonustracks vind ik in sommige gevallen inderdaad mooier. Zal de volgorde eens aanpassen zodat het meer een Parsons-plaat wordt.



Dat klinkt dan meer als mijn plaat. Dank voor de tip, zal hem eens checken!

Perfecte automuziek.

Rudi1984zegt TFBB worden met dit album weleens geroemd als de uitvinders van de countryrock en dat is natuurlijk overdreven want er zijn al verschillende genre-overschrijdende platen van anderen aan vooraf gegaan. Maar met "Dark end..." en "Do right..." deden ze wel iets unieks. Hier werd ook the 'soul' binnengehengeld op een zeer smaakvolle en natuurlijke wijze. Vanuit 'de andere kant' zou Swamp Dogg dan ook spoedig de uitgestoken hand aannemen. Het geeft ook wel weer wat een visionair Parsons als musicus was en hoe de nieuwsgierigheid van vakman Chris Hillman hierop aansloot. Eigenlijk zijn alle nummers zowel compositorisch als qua arrangementen geweldig (ik krijg nooit genoeg van die gierende steellap van Sneaky Pete) en tijdloos. Alleen 'Hippie Boy' is ietsjes minder.

Droombolus:Deze lezing wordt wel een beetje bevestigd door het interview met (survivor) Chris Hillman wat nu op de site van Rolling Stone te lezen is. Volgens Hillman, die net als Parsons werd getroffen door het vroegtijdig overlijden van zijn vader, deed de financiële toelage van zijn rijke familie Parsons geen goed, het maakte hem minder scherp. De TFBB konden live heel goed zijn - ze wisten bij Altamont zelfs de Hells Angels (tijdelijk, jammer genoeg) het zwijgen op te leggen - maar ook behoorlijk slecht en dat laatste meestal door het gebrek aan focus van met name Parsons (die verder overigens "de charme aan zijn kont had hangen"). Parsons piekte hierna nog met zijn 2 soloplaten (met prachtige samenzang met Emmylou Harris); Grievous angel vind ik zeker niet minder dan deze - donker, meer country, minder rock. Het album dat Hillman hierna met Stephen Stills onder de naam Manassas maakte is voor mij de beste dubbelaar ooit gemaakt.

Dit album heb ik een tijd geleden al van 3,5* naar 3 *verlaagd. Maar zelfs dat is nog te ruim 'beloond' Het is zo saai dat ik wel naar 2,5* toe moet. Smaak noch kraak aan dit album. Iets voor de ware liefhebbers van de countryrock waarin de country prominenter aanwezig is dan de rock.
#23 in de 100 Greatest Albums of 1969 en #32 in de Best Ever Album chart '69.

Heerlijke veelzijdige countryrock/folkrockplaat met fijne harmoniezang en pedal steel (een ondergeschoven instrument, dat ik erg waardeer).

Ik ken te weinig van deze band, maar ik zal hier eens wat meer naar luisteren, al ben ik wel bang dat teveel Flying Burrito Brothers misschien snel melig wordt.

Leuk dat bands toen van die bizarre bandnamen hadden: Amazing Rhythm Aces, Ozark Mountain Devils, Little River Band, New Riders of the Purple Sage, Flying Burrito Brothers, Atlanta Rhythm Section. Het maakt het opzoeken van albums een stuk makkelijker en ik vind het ook wel sympathiek.

Mssr Renard schreef:



Ik denk dat dat heel erg meevalt als je je beperkt tot de eerste drie albums want daarna werd het eigenlijk kort door de bocht een zooitje. Elke formatie waar ook maar één ex-lid in had gezeten werd al de studio in gestuurd om een album op te nemen onder de vlag Flying Burrito Brothers.

nlkink, dat is handig. Drie platen van een band luisteren en tot je nemen is nauwelijks een moeilijke taak te noemen.

Ik wou dat dat bij meer bands zo overduidelijk was. Bedankt, buddy.

via een vriend van een oudere broer leerde ik de muziek van de FBB kennen. zat zelf in de periode van het groene Soft Machine album en Ummagumma van Pink Floyd, maar volgens hem moest ik deze beluisteren. vond er destijds niet veel aan en de hoes met muzikanten met van die rare "Pipo" pakken sprak mij evenmin aan. ben de muziek pas vele jaren later gaan waarderen.

dit album wordt als een country-rock klassieker beschouwd. muziekrecensent Jan Donkers was destijds lyrisch over dit album waarop het country & western genre volgens velen voor het eerst werd vermengd met elementen uit de rock 'n roll en R&B. dat laatste valt eigenlijk wel mee op dit debuut.

mede oprichter Gram Parsons was fan van o.a. Merle Haggard, George Jones, Elvis Presley en Ray Price. op lokale radiostations kreeg hij verder ook de muziek mee van artiesten als de Louvin Brothers en de Everly Brothers. het laatste is zeker terug te horen in de prachtige harmoniezang van Gram Parsons en Chris Hillman.

liefst 9 nummers waar Gram Parsons een aandeel in had, waarvan 6 co-written met Chris Hillman, 2 "Hot Burrito No. 1 & 2" met Chris Ethridge die eerder ook deel uitmaakte van de International Submarine Band, 1 "Do You Know How It Feels" co-written met songwriter Barry Goldberg plus 2 geweldige covers "Do Right Woman" (Chips Moman/Dan Penn) en de klassieker "Dark End of the Street" (Dan Penn/Spooner Oldham), een nummer dat ook soulzanger Percy Sledge en Ry Cooder ooit prachtig coverden.

geen enkel zwak nummer op deze klassieker. ben een muziekliefhebber en geen musicoloog dus of dit album werkelijk aan de wieg stond van het ontstaan van "country-rock" en een mijlpaal is in dat genre laat ik liever over aan "deskundigen".

Album werd geproduceerd door de Burritos, Larry Marks & Henry Lewy
Recorded at the A&M Studios, Hollywood, California

Gram Parsons: lead & harmony vocals, acoustic guitar, keyboard instruments
Chris Hillman: lead & harmony vocals, acoustic & electric guitar, mandolin
Chris Ethridge: bass guitar, piano, backing vocals
Pete Kleinow (Sneaky Pete): pedal steel guitar

van de 4 drummers op dit album Eddie Hoh, Sam Goldstein, Thomas "Popeye" Phillips en Jon Corneal, was ook de laatste eerder lid van de International Submarine Band. David Crosby zong mee op "Do Right Woman"