The Flying Burrito Brothers - The Gilded Palace of Sin (1969)

Juist - The Flying Burrito Brothers

Vanaf de eerste openingsnoten was het: " juist! Dit is hier "mijn gerief" ". Ontzettend vreemd is dat, wanneer je door zo'n gevoel wordt overvallen. Ik krijg dan altijd ontzettend zin om een vreugdedansje rond de tafel te plegen. Gelukkig was er niet 1-2-3 een geschikte tafel in te vinden in het café waar ik dit voor het eerste hoorde, anders stond ik daar nog hoera!! hoera!! te roepen

Christine's Tune veert gewoon uit je stereo - ha! die spetterende cocktail van rock en country ... de gitaar viert een feestje ... en we zijn allemaal uitgenodigd

Er volgt meteen een tweede prangend nummer: Sin City : een ode (weliswaar een zwartgallige) aan Los Angeles. Tool heeft ook een nummer over L.A., dacht ik ... maar ik heb stukker meer affectie met dit nummer ... (luister ook eens naar het jolige pianospel in Sin City )

In feite is deze plaat één schitterende lofzang aan de country-traditie (én aan de Appalachen-muziek, denk ik). Maar als ik er nog een nummer mag uitlichten, dan Juanita a.u.b. - quasi volledig opgebouwd uit de samenzang tussen Chris Hillman & Gram Parsons ...

Country zoals Zachary 'em graag hoort

Janz lust er ook wel pap van.

Nog niet zo heel lang geleden viste ik zomaar Sin City - The Very Best of The Flying Burrito Bros uit de uitverkoopbakken van de Media Markt voor maar 4 euro'tjes. Deze CD bevat zowel The Gilded Palace of Sin als Burrito Deluxe in originele volgorde + 3 bonustracks (de single Train Song, Six days On The Road en Close Up The Honky Tonks. En dat alles ook nog in geremasterde vorm. Wat wil je nog meer?
Tip voor Zachary: luister ook eens naar The Fantastic Expedition Of Dillard & Clark. Ook zo'n geweldige plaat. Ik zal hem binnenkort eens toevoegen aan deze site. Toch een blunder van jewelste dat die er nog niet op staat.

weer zo'n klassieker die ik eerst op LP had en nu uiteraard op CD.

Erg mooie, en ook 'èchte', muziek (heb 'm nu opstaan). En gewaagd in de tijd dat ie werd opgenomen: progessieve pop in de 'oudbollige' country-stijl.

In de 70-jaren stond deze LP (zo werden die dingen toen nog genoemd...) vaak in de top-10 lijstjes 'beste LP's aller tijden' van de kenners.

De centrale muzikant is hier toch wel Gram Parsons, daarvoor bij de Byrds ("Sweetheats of the Rodeo"!) en voor zijn dood nog twee prachtige solo-platen.

Als je Gilded Palace mooi vindt, kan je eigenlijk niet heen om de overzichts-cd:
"Sacred Hearts and Fallen Angels: The Gram Parsons Anthology".
Naast zijn mooiste Byrds & solo werk staat de Gilded Palace er bijna integraal op.

Wat staat er dan nog op die anthology buiten zijn werk met de Byrds, Flying Burrito Brothers en solo?

Even klikken (of copy/past), en 't wordt mooi op een rij gezet:

http://allmusic.com/cg/amg.dll?p=amg&sql=10:qn7uak8k0m3l

Burrito liefhebbers opgelet:

Eind Oktober komt er een dubbele CD uit met unieke liveopnames uit 1969. Gevonden in het archief van de Grateful Dead waarvoor de Burrito's openden. Twee concerten op deze CD's met dus een aantal dubbelingen maar ook opnames die nog nooit zijn uitgebracht. Lijkt me iets om naar uit te zien.

Deze vind ik een tikkie beter dan 'Deluxe' maar de combinatie van de 2 albums op 1 CD geeft een mooi en het beste weer van deze Unieke band olv Gram Parsons (o.a. ook van The Byrds).

Volgens sommige critici het beste album van de jaren 60.

Dat heb ik nog nooit gehoord. Meestal is dat een plaat van Beatles, Dylan, Velvet Underground of "Pet Sounds" van The Beach Boys

Eén van de oerplaten van de countryrock. Wat leent die stem van Gram Parsons zich toch voor samenzang. Heerlijk. Slechts 1 keer deed hij het nóg beter: Grievous Angel

Hét Flying Burrito Brothers album, volgens sommigen ook het enige dat er toe doet (hoewel dat enkele albums die hierop zouden volgen tekort doet), omdat fake versies van deze band in de jaren '70 t/m '90 de goede naam, in handen van een manager uit vervlogen tijden, bezoedelde door een niet aflatende reeks derderangs countryalbums op de markt te gooien van line ups waar in het beste geval enkel pedalsteel gitarist Sneaky Pete Kleinow de magere link was naar dit Burrito-meesterwerk.
Wiens pedal-steelwerk hier inderdaad geweldig is (normaal is dit zeker niet mijn favoriete instrument) - maar dit is toch echt vooral het album van Gram Parsons en Chris Hillman, die beiden het jaar ervoor de mannen waren achter het countryficeren (is dat 'n woord?) van The Byrds op het album Sweetheart Of The Rodeo, en vervolgens kort na elkaar die band de rug toekeerden om hun ideaal van Cosmic American Music (country-soul-rock) te verwezenlijken als Flying Burrito Brothers.

Juichende countryrock met snerpende pedal-steel (Christine's Tune) wordt hier afgewisseld met uit het hart gegrepen tearjerkers (Hot Burrito #1), lekker doordenderende bluegrass/country (My Uncle) en countrified soul (Do Right Woman, waarop David Crosby te horen is als hoge stem). De samenzang van Gram Parsons en Chris Hillman is niet te versmaden en ook niet meer geëvenaard op het veel mindere tweede album van de heren, toen Parsons zijn interesse aan het verliezen was. Maar hiermee, The Gilded Palace Of Sin, werd een mijlpaal neergezet, die zijn tijd ver vooruit was - je zou kunnen zeggen dat het The Eagles waren die een paar jaar later met hetzelfde idee, maar met een gelikter geluid (én Burrito Brother Bernie Leadon, overigens nog niet op Palace te horen) enorm doorbraken.

5*****
Liefhebbers van vroege countryrock moeten ook vooral niet de eveneens belangrijke cultcountryrockklassieker (da's een mooi scrabble-woord) The Fantasic Expedition Of Dillard & Clark vergeten uit 1968, met eveneens ex-Byrd Gene Clark in de hoofdrol, én een gastoptreden van toen-nog-Byrd Chris Hillman. Prachtig.

En uit hetzelfde ByrdsBuffaloBomenBos ( met dank aan Hitweek nog een leuke voor de scrabbelaars ) hoort daar natuurlijk ook Poco's Picking Up The Pieces bij .......

@ Koho , goed en mooi verhaal over deze fantastische country-rock plaat. Ik hoop dat meer mensen je verhaal erover lezen en vervolgens gaan genieten van die legendarische plaat.

Bedankt voor dat bericht Koho. Ik had al zo'n vermoeden dat ik naast dit album geen ander studioalbum (per se) nodig heb (ik heb verder enkel Hot Burrito).

Neemt niet weg dat dit album wél van hoge kwaliteit is, maar wat had je dan verwacht met Chris Hillman en Gram Parsons in één band.

De Poco en Dillard & Clark aanraders kan ik alleen maar nog een keer onderstrepen.

Hét album om in huis te hebben is deze - The Flying Burrito Brothers - Hot Burritos! Anthology 1969-1972 (2000). Bevat (integraal) dit album hier, en de opvolgers The Flying Burrito Brothers - Burrito Deluxe (1970) en het Parsonsloze The Flying Burrito Brothers - The Flying Burrito Bros (1971), plus nog wat rariteiten uit deze periode. Is alles wat je nodig hebt qua Burritos. Gilded Palace is onbetwist 't beste album, maar die andere twee zijn ook aardig (2e LP) tot eigenlijk-volgens-mij-best-wel-prima (3e) ...

Ik had al Hot Burrito ( de rode LP) van deze fameuze band.
Maar vandaag op een rommelmarkt in Arnhem deze plaat op de kop getikt voor 5 euro in prima staat. OOOOh, wat ben ik daar blij mee!!!! Nu, anno 2011, klinkt de plaat nog geweldig. Eigenlijk tijdloze muziek als je van country-rock houdt.
Het feit dat Chris Hillman en Gram Parsons in deze band zitten is garantie voor kwaliteit!!!
Achterop de LP staat een foto van het viertal, Sneeky Pete, Chris Hillman, Gram Parsons en Chris Ethridge met twee leuke vrouwen, Wie zijn dat????

Ontzettend aanstekelijk country album, dit debuut van The Flying Burrito Brothers. Het verval zou al vroeg intreden maar hier worden stuk voor stuk fris klinkende nummers gebracht. Met name de zang van Gram Parsons geeft dit album op een goede manier een catchy sound.

Omdat ik de afwisseling iets vind tegenvallen kom ik op 4* uit maar dat zal misschien ooit nog omhoog gaan. In ieder geval leuk weer eens degelijke country te luisteren in plaats van die mierzoete radiovarianten.

do right woman, the dark end of the street, en die prachtige vrouwen op de hoes, de hele sfeer, drank en dope, weed wives and wine!

Voor welk Nederlandstalig, tenenkrommend, nummer stond Hippie Boy model. Ik heb een sterke associatie maar ik kom nu even niet op het nummer. Volgens heb ik het zelfs ooit in de Top 2000 voorbij zien komen...

Hippie Boy is "geleend" van een Hank Williams nummer ( The Funeral, if memmerie smurfs ) dus als er een associatie is met zo'n Cowboy Gerard nummer lijkt het me aannemelijker dat het daar een afgeleide van is .....

Ah, die bedoelde ik inderdaad. Ik haal de chronologische volgorde een beetje door elkaar. YouTube - ‪Cowboy Gerard & De Rodeo Riders Het Spel Kaarten‬‏ . Et voilá!

Erg mooi country-album, gezellig en authentiek met prima samenzang die mij doet denken aan Everly Brothers en ook wat aan de latere Byrds. Niet verwonderlijk aangezien ex-Byrds Graham Parsons en Chris Hillman een belangrijke rol spelen in dit album. Het merkwaardige is dat het ouderwets en tegelijk fris klinkt. In ieder geval, een zoveelste prachtige album uit 1969 dat ik nog vaak zal draaien.

Dit album is, op dit moment, een spreekwoordelijke brug aan het bouwen tussen mij en country(rock).

Attaboy ! Snel Poco's Pickin' Up The Pieces en The Fantastic Expedition Of Dillard & Clark erbij kopen om de funderingen van de brug te stabiliseren !

Staan genoteerd!

Vreemd dat ik hier nooit een bericht bij heb geplaatst. Maar wat moet ik meer zeggen dat dit HET country album is. De bijbel voor elke beginnende country-roots band.



Aldus Zachary in het eerste bericht bij dit album. Dit is precies wat ik ook voelde toen ik dit voor het eerst hoorde. Zo ongelofelijk raak dat je je op dat moment niet voor kan stellen dat er ergens op deze aardkloot nog beter gemusiceerd wordt. En dat gevoel houdt gewoon het hele album aan. Een gevoel wat ik helaas bij Gram solo veel minder heb. Ook wel 4 en 4 plus hoor zijn beide platen, maar net niet die perfectie die ik hier wel ervaar.

Ik geef het album 4 sterren, dat lijkt mij netjes.

Ik kan er verder eigenlijk kort over zijn: het album heeft mij een te hoog country gehalte. De paar nummers die dat nog weten te ontwijken zijn ook gelijk van 5***** niveau, de country niet.

Gram Parsons transformeerde bij absentie van David Crosby de Byrds ook al van Folkrock met een hoofdletter (aangevuld met wat psychedelische invloeden) naar de voor mij enigszins zouteloze country rock. Het zal duidelijk zijn, ik kies dan zonder aarzelen voor het muzikale idioom van David Crosby.

Die zich nooit heeft bezondigd aan country. Weliswaar was hij rond zijn afscheid bij The Byrds en vele jaren daarna niet te genieten als persoon maar dat neemt niet weg dat hij muzikaal gezien zijn hele leven geen steek heeft laten vallen.

De bluegrass van My Uncle (doet haast Byrdsachtig aan) kan ik dan nog goed hebben, maar Juanita, Sin city of Do right woman, do right man gaat mij te ver.

Gelukkig is er nog o.a. Hot Burrito deel 1 en 2 en het redelijke The dark end of the street.

Hippie boy doet mij opeens aan Far away eyes van de Rolling Stones denken, hoewel Parsons het idee wel een jaartje of 10 eerder op de plaat heeft gezet.

Hippie Boy is in hoge mate "geïnspireerd" door een Hank Williams nummer, The Funeral ( if memmerie smurfs ). Ik vind het de enige misser op deze plaat, haalde de naald er altijd vanaf voordat ie begon vroegâh .........

Voordat ik hier uitgebreider op inga, wil ik alvast even kwijt dat dit echt een persoonlijke favoriet begint te worden. Enkel erg sterke liedjes; 'Wheels' en 'Do Right Woman, Do Right Man' zijn (momenteel) favoriet.