The Flying Burrito Brothers - The Gilded Palace of Sin (1969)

Ontzettend aanstekelijk country album, dit debuut van The Flying Burrito Brothers. Het verval zou al vroeg intreden maar hier worden stuk voor stuk fris klinkende nummers gebracht. Met name de zang van Gram Parsons geeft dit album op een goede manier een catchy sound.

Omdat ik de afwisseling iets vind tegenvallen kom ik op 4* uit maar dat zal misschien ooit nog omhoog gaan. In ieder geval leuk weer eens degelijke country te luisteren in plaats van die mierzoete radiovarianten.

Eindelijk heb ik dan dit zwarte gat in mijn kennis van de popmuziek in het algemeen en de West Coast / country-rock in het algemeen opgevuld – schandalig laat, moet ik bekenen, zeker omdat ik Gram Parsons' twee latere solo-albums al jarenlang ken en waardeer. De conclusie bij The gilded palace of sin is snel getrokken: mooie plaat, heerlijk sober en toch vol geluid, fraaie samenzang, prima composities, en dus een uitstekend album, los van z'n belang voor de pophistorie. Hoogtepunten zijn voor mij Sin City en de beide Hot Burrito's, enige minpunt is het echt heel erg vervelende slotnummer (waarvan het slot dan gelukkig weer niet ad nauseam wordt opgerekt – ik zag het al aankomen dat die twee "There will be peace in the valley"-eindregels eindeloos herhaald zouden gaan worden).
        Echter, wat genoemd historisch belang betreft, dat begrijp ik toch niet helemaal. Natuurlijk, als er maar genoeg mensen zijn die er door beïnvloed zeggen te zijn, dan wordt het automatisch een belangrijk album, maar ten eerste vind ik dit wel een goed maar niet een briljánt album (ook Parsons-solo is nooit een echte held van mij geweest), ten tweede hoor ik het revolutionaire niet helemaal (afgezien van die incidentele fuzz en distortion), en ten derde, hoe vernieuwend kan dit album zijn overgekomen als je daarvóór ook al Roots van de Everly Brothers (1968), The fantastic expedition of Dillard & Clark (1968), Nashville skyline van Dylan (1969), en met Parsons zelf Sweetheart of the rodeo van de Byrds (1968) en Safe at home van de International Submarine Band (1968) hebt gehad? Ik begrijp het niet helemaal – of ligt het toch aan die kwaliteit die mijzelf aanleiding heeft gegeven tot ("slechts") vier sterren maar veel gebruikers hier (en veel muzikanten indertijd) tot de volle víjf heeft verleid?

via een vriend van een oudere broer leerde ik de muziek van de FBB kennen. zat zelf in de periode van het groene Soft Machine album en Ummagumma van Pink Floyd, maar volgens hem moest ik deze beluisteren. vond er destijds niet veel aan en de hoes met muzikanten met van die rare "Pipo" pakken sprak mij evenmin aan. ben de muziek pas vele jaren later gaan waarderen.

dit album wordt als een country-rock klassieker beschouwd. muziekrecensent Jan Donkers was destijds lyrisch over dit album waarop het country & western genre volgens velen voor het eerst werd vermengd met elementen uit de rock 'n roll en R&B. dat laatste valt eigenlijk wel mee op dit debuut.

mede oprichter Gram Parsons was fan van o.a. Merle Haggard, George Jones, Elvis Presley en Ray Price. op lokale radiostations kreeg hij verder ook de muziek mee van artiesten als de Louvin Brothers en de Everly Brothers. het laatste is zeker terug te horen in de prachtige harmoniezang van Gram Parsons en Chris Hillman.

liefst 9 nummers waar Gram Parsons een aandeel in had, waarvan 6 co-written met Chris Hillman, 2 "Hot Burrito No. 1 & 2" met Chris Ethridge die eerder ook deel uitmaakte van de International Submarine Band, 1 "Do You Know How It Feels" co-written met songwriter Barry Goldberg plus 2 geweldige covers "Do Right Woman" (Chips Moman/Dan Penn) en de klassieker "Dark End of the Street" (Dan Penn/Spooner Oldham), een nummer dat ook soulzanger Percy Sledge en Ry Cooder ooit prachtig coverden.

geen enkel zwak nummer op deze klassieker. ben een muziekliefhebber en geen musicoloog dus of dit album werkelijk aan de wieg stond van het ontstaan van "country-rock" en een mijlpaal is in dat genre laat ik liever over aan "deskundigen".

Album werd geproduceerd door de Burritos, Larry Marks & Henry Lewy
Recorded at the A&M Studios, Hollywood, California

Gram Parsons: lead & harmony vocals, acoustic guitar, keyboard instruments
Chris Hillman: lead & harmony vocals, acoustic & electric guitar, mandolin
Chris Ethridge: bass guitar, piano, backing vocals
Pete Kleinow (Sneaky Pete): pedal steel guitar

van de 4 drummers op dit album Eddie Hoh, Sam Goldstein, Thomas "Popeye" Phillips en Jon Corneal, was ook de laatste eerder lid van de International Submarine Band. David Crosby zong mee op "Do Right Woman"