The Flying Burrito Brothers - The Gilded Palace of Sin (1969)

Tekstueel ook in orde Slowgaze?

Kom maar op met die vijf sterretjes dan! Dit is één van mijn meest gedraaide albums. Het komt geregeld voor dat ik deze meerdere keren per week draai en toch gaat 'ie nooit vervelen. Ik heb zelfs het gevoel dat ik 'm steeds weer nèt een tikkeltje meer waardeer. Ik heb dat ook met het solowerk van Parsons en verder alleen met Neil Young, CSN, Gene Clark en (hoewel kwalitatief iets wisselvalliger) The Grateful Dead.

Overigens is het voor country- en bluegrassliefhebbers de moeite waard om het latere solowerk van Chris Hillman (& Herb Pedersen) en Rice, Rice, Hillman & Pedersen eens te checken, want niet alleen Gram Parsons is een held!

Die 5 sterretjes zouden er misschien best nog eens in kunnen gaan zitten denk ik. 4,5 zeker.

En als je van de Bakersfield sound houdt is Hillman's Desert Rose Band ook niet te versmaden.

The Desert Rose Band vind ik wel aardig, maar wel erg gelikt. Hillman en Pedersen spelen nummers van DRB ook akoestisch en rootsy, dat werkt een stuk beter.

De Bakersfield sound was een grote inspiratie voor de FBB boys en ja, dat hoort gelikt gespeeld te worden ..... zo gelikt als de Nudie suits ......

Nashville country is nog veel gelikter. Niet dat Bakersfield meteen onwijs rauw is. Van mij mag 't in ieder geval goed kraken en schuren. En anders liever een helder geluid dan een gelikt geluid.

De standaard plaat(met sweetheart of the rodeo) voor het latere countryrockwerk.

Ben vooral Chris Hillman gaan volgen in zijn latere werk, Gram Parsons was niet zo gek vee meer te volgen, toen ik deze plaat in mijn bezit kreg was hij al een jaar of 7 niet meer onder ons.

Ook gp en grievous angel behoren tot het standaard repertoire.

Was is Hippie Boy een draak van een nummer. Maar goed dat de rest zo goed is.

Ik hoor het geweldige nog niet echt. naja dat wil zeggen, instrumentaal wel, lekker (slide)gitaar werk enzo. Echter, de zang maakt het geheel wat muf en oubollig. Dan kun je zeggen, ja maar dit is een oude plaat, dat hoort nou eenmaal bij het sfeertje. Nou nee, geen excuus, ik ken oudere country en blues platen die minder muf klinken. Misschien went het,

Dat is een pedal steel ipv een slide.

is dat eem groot verschil? Eigenlijk geen idee.

Edit: Ah, ik zie het al. Beide kunnen ene identiek geluid produceren toch? Al kan er uit pedal steel ook flink herrie komen, zoals het gebruikt wordt bij de band Swans bijvoorbeeld.

Uh nee DrieOog. Slide speel je op een gewone ( elektriese ) gitaar. De pedal-steel is een instrument op zich met pedalen ( ja echt ) en been-hevels waarmee je bepaalde snaren in toon kan verhogen of verlagen, kortom veeeel meer moeglijkheden met zo'n breimachine ......

Slide en pedal steel klinken heel erg anders, ja.

Helaas kan ik het enthousiasme van veel users voor dit album niet delen. In instrumentaal opzicht vind ik het meeslepend (vooral de pedal steel guitar van Sneaky Pete Kleinow en het baswerk zijn imo prachtig), maar omdat ik de stem van Gram Parsons maar moeilijk kan verdragen (die doet helaas pijn aan mijn oren), ben ik altijd weer blij als het allemaal voorbij is. Dan gaat het album weer voor een jaar of langer de kast in.
4**** is eigenlijk nog te ruim bedeeld, ook vanwege het stupide Hippie Boy...

Ik heb deze op één CD met de opvolger, Burrito de Luxe. Van die twee albums met Gram Parsons bevalt me deze als beste. Heb 'em eigenlijk al een aantal jaar, maar nog niet vaak beluisterd, ondanks dat ik een groot fan ben van Gram, ik luister vooral naar GP/Grievous Angel.

Favoriete nummers tot nu zijn Christine's Song, Sin City, Hot Burrito No. 1 en Juanita. Tijdloze klassiekers die bij de eerste keer al klinken alsof je ze heel erg lang kent. Dark end of the Street is mij wat de gezapig Hippy Boy past wat mij betreft wat minder bij de sfeer van de rest van het album.

Ik trap voorlopig af met een 3,5*, maar zal wel meer worden na een paar keer luisteren.

Het is bij uitstek ook muziek dat buitengewoon geschikt is voor extreem warm weer.

Dat mag ook wel eens worden gezegd, bij de huidige temperaturen. Om de één of andere reden krijg je er door de warmte gevoelsmatig automatisch een goed gevoel bij. Het voelt natuurlijk aan....

Eindelijk heb ik dan dit zwarte gat in mijn kennis van de popmuziek in het algemeen en de West Coast / country-rock in het algemeen opgevuld – schandalig laat, moet ik bekenen, zeker omdat ik Gram Parsons' twee latere solo-albums al jarenlang ken en waardeer. De conclusie bij The gilded palace of sin is snel getrokken: mooie plaat, heerlijk sober en toch vol geluid, fraaie samenzang, prima composities, en dus een uitstekend album, los van z'n belang voor de pophistorie. Hoogtepunten zijn voor mij Sin City en de beide Hot Burrito's, enige minpunt is het echt heel erg vervelende slotnummer (waarvan het slot dan gelukkig weer niet ad nauseam wordt opgerekt – ik zag het al aankomen dat die twee "There will be peace in the valley"-eindregels eindeloos herhaald zouden gaan worden).
        Echter, wat genoemd historisch belang betreft, dat begrijp ik toch niet helemaal. Natuurlijk, als er maar genoeg mensen zijn die er door beïnvloed zeggen te zijn, dan wordt het automatisch een belangrijk album, maar ten eerste vind ik dit wel een goed maar niet een briljánt album (ook Parsons-solo is nooit een echte held van mij geweest), ten tweede hoor ik het revolutionaire niet helemaal (afgezien van die incidentele fuzz en distortion), en ten derde, hoe vernieuwend kan dit album zijn overgekomen als je daarvóór ook al Roots van de Everly Brothers (1968), The fantastic expedition of Dillard & Clark (1968), Nashville skyline van Dylan (1969), en met Parsons zelf Sweetheart of the rodeo van de Byrds (1968) en Safe at home van de International Submarine Band (1968) hebt gehad? Ik begrijp het niet helemaal – of ligt het toch aan die kwaliteit die mijzelf aanleiding heeft gegeven tot ("slechts") vier sterren maar veel gebruikers hier (en veel muzikanten indertijd) tot de volle víjf heeft verleid?

Het is natuurlijk heel lastig om in het nu de impact van destijds goed in te schatten. Muziek was natuurlijk sowieso niet zo makkelijk verkrijgbaar, en meer dan nu was men afhankelijk van airplay en mond-tot-mond reclame. Ik denk dat het er voornamelijk mee te maken heeft dat Parsons hier voor het eerst al z'n creativiteit kwijt kon met een goede band; op Sweetheart of the Rodeo was McGuinn toch ook nogal aanwezig en Safe at Home was met een mindere band en bovendien nauwelijks bekend aan de West coast toentertijd denk ik. Daarnaast werd Sneaky Pete met z'n pedal steel tot volledig bandlid gebombardeerd en is hij zeer nadrukkelijk aanwezig op dit album. Meestal was de pedal steel toch meer een instrument dat slechts bij tijd en wijle werd ingezet. Op The Fantastic Expedition en Nashville Skyline (die trouwens in april '69 werd uitgebracht, deze in februari, volgens wikipedia) was het meer gitaar en banjo dat de toon bepaalde.

O, mijn fout, stom genoeg zat ik voor dit album met 1970 in mijn hoofd.

Safe At Home kwam pas in de vroege 70s in de importbakken terecht, daarvoor wassie gewoon niet te krijgen in NL en bij gebrek aan Spotify en dergelijke konden we er ook niet alvast even naar luisteren.

Sweetheart heeft de naam maar is ( voor mijn oortjes toch ) een beetje saai album. Poco's Pickin' Up The Pieces, Dillard & Clark en deze van de Vliegende Pannekoek Broers gaven de muziek de nodige trap onder de kont waardoor het sub-genre van de grond kwam.

Het zal wel vloeken in de kerk zijn maar ik heb in The Flying Burrito Brothers nooit gehoord wat ik wel meteen in The Byrds hoorde met hun Sweetheart Of The Rodeo album. De twee solo albums van Gram Parsons heb ik als 'twofer' op CD in huis maar ligt niet vaak in de lade van mijn spelert.
Maar er is nog hoop: Mijn eerste kennismaking met Dillard & Clark was ook een teleurstelling. Afgelopen zomer is de CD met hun integrale albums en singles bij mij in de herkansing gegaan en nu vind ik 't schitterend.
Met die ervaring in het achterhoofd denk ik er serieus over om ook The Gilded Palace Of Sin ook eens in de herkansing te gooien. Zal wel met de leeftijd te maken hebben in mijn specifieke geval.

Ook ik viel niet onmiddellijk voor dit album, omdat ik de stem van Parsons niet tot de allermooiste van dit genre vind behoren (zie ook mijn berichten bij het album van de International Submarine Band), maar na vele jaren van gewenning is mijn grootste ergernis (al weet ik niet exact door wat die veroorzaakt wordt) passé. Voor de stem van Gene Clark viel ik evenwel onmiddellijk - die vind ik véél mooier dan die van Gram Parsons.

Zo is het bij mij precies andersom. Ik vind de stem van Parsons geweldig en eigenlijk is alles wat hij gedaan heeft voor mij raak. Ik heb dit album op 5 sterren staan en GP en Grievous Angel op respectievelijk 4 en 5. Ik geef bepaald niet wekelijks 5 sterren dus het zegt wel genoeg over hoe mooi ik het werk van Parsons vind. Bij Clark kan ik trouwens best wel met zijn stem leven, heel goed zelfs. Maar zijn periode bij de Byrds maakt op mij veel minder indruk dan de Byrds periode van Parsons. Het enige topalbum wat mij betreft is de eerste die Clark maakte met Dillard. Zijn hooggewaardeerde solowerk valt bij mij maar niet goed. Hoe vaak ik het ook geprobeerd heb.

Ook altijd leuk om die verschillende meningen te horen over Hippie Boy, de een vindt het vreselijk en de ander weer geweldig. Ik ben een van die anderen die het geweldig vindt. Uitstekend nummer om een album mee af te sluiten.

Parsons had maar een klein bereik en was live niet even zuiver, maar ik vind zijn stem wel heel karakteristiek met die lichte sleet er al op. Met Emmylou erbij werkt het gewoon. Al is de snik van Gene Clark ook ongeëvenaard. Moeilijk hoor, ik kan geen duidelijke voorkeur uitspreken.

Ik heb wat betreft Clark en Parsons ook niet een uitgesproken voorkeur, allebei uitmuntend, al weet Parsons meestal wat meer weemoed in zijn stem te leggen. Daarentegen heb ik dan weer veel minder met Poco, en dat komt vooral door de stem van Richie Furay.

Furay is voor mij echt een klasse apart maar als z'n stemgeluid je niet ligt ......... Mensen kunnen blijkbaar meestal niet tegen zangers die optimisme i.p.v weemoed inzetten tegen de teleurstellingen des levens. Jonathan Edwards is ook zo'n soort zanger waar een heleboel mensen blijkbaar niet tegen kunnen .........

Ken eerlijk gezegd alleen een hink-stap-springer die Jonathan Edwards heet.

De zanger's Lucky Day skoort bij mij altijd hoog in de live album lijstjes .......