Howlin' Wolf - Howlin' Wolf (1962)

Wow, indrukwekkende blues is dit. Die stem van Howlin' Wolf is geweldig en lijkt wel Captain Beefheart of Tom Waits avant la lettere. I'm very impressed! 4.5* maar dit zou wel eens snel 5* kunnen worden.

a la robert johnson; zeer goede blues en ook een grote inspirator voor latere grootheden

Erg sterk album. Geen wonder, dat hij in die dagen de enige serieuze Chicago-blues rivaal van de grote Muddy Waters was.

Deze cd samen met Moanin' in The Moonlight gekocht. Beiden zijn samen te verkrijgen op 1 cd. Oorspronkelijk was ik op zoek naar "Moanin' in The Moonlight" en zag ik deze als een leuk (en onverwacht, want gekocht via internet) extraatje, vooral gebaseerd op het feit dat bij die cd een pak meer reacties en stemmen aanwezig waren dan op deze.

Na beluisteren vind ik deze titelloze plaat echter een stuk sterker! Meer afwisseling, meer gevoel en meer bekende nummers (Spoonful, Back Door Man en Tell Me). Het typische Howlin' Wolf geluid is natuurlijk op beiden aanwezig, met het enige verschil dat ik deze gerust 10X na elkaar zou draaien, terwijl "Moanin' in The Moonlight" toch iets sneller gaat vervelen.

Aan al degenen die volgens deze site van Moanin' in The Moonlight kunnen genieten, zou ik Howlin' Wolf - Howlin' Wolf dan ook absoluut willen aanraden!

Leuk feit: na gestelde vraag hield een reporter de Captain de microfoon voor en deze barstte spontaan uit in een H.W. improvisatie die het voorbeeld naar de kroon stak.
Howlin' Wolf had in Don VanVliet al bij leven een reïncarnatie rondlopen !

Leuk om de orginele versie van Back Door Man te horen. Aardig nummer ook. Dat is dit album ook: aardig. Het is allemaal goed, maar kent weinig échte hoogtepunten. Wat wel het geval was bij Moanin' in The Moonlight. De stem van Howlin' Wolf blijft natuurlijk fantastisch. De naam Captain Beefheart is wel vaker gevallen, misschien daar ook eens achteraan gaan.

You'll Be Mine

Alle andere nummers ook

Nietszeggend bericht, ik weet het, maar binnenkort zal ik hier wel eens wat constructiefs proberen te bedenken. Voorlopig kan ik niets anders dan zeggen!

Deze plaat swingt van begin tot eind de pan uit, blues van de bovenste plank. Van alle bluesartiesten die ik tot nu ken, is dit toch met voorsprong m'n favoriet, die huilende wolf.

Ook weer een heerlijke bluesplaat. Een grote inspiratiebron voor latere grote artiesten als Captain Beefheart en Tom Waits, en ook de gelijkenissen in de stemmen is mooi.
Er worden klassiekers afgelevert als Red Rooster, Spoonful, Back Door Man en Howlin for My Baby. Bij vlagen is het zwingen geblazen en echt een heerlijke plaat bij het zomerse weer wat weer komt opzetten.

Een heerlijke old school bluesplaat. Die stem van Howlin' Wolf past gewoon geweldig bij deze muziek. Het album klinkt zelfs wat beter dan zijn voorganger. De nummers zijn over het algemeen kwalitatief iets beter en blijven beter hangen. Een heerlijke plaat voor de liefhebbers.

Blues is een muzieksoort dat draait om beleving. Howlin' Wolf is hier een overtreffende trap van. Deze plaat komt keihard binnen, zo doorleeft, authentiek, indringend, beklemmend en soms zelfs een beetje intimiderend. Ik heb wel eens gelezen dat "everybody who sings the blues, is in a deep pit yelling for help". Nou dat gevoel heb ik bij deze plaat ook. De wanhoop druipt er af en toe vanaf. De stem van Howlin' Wolf gaat door merg en been en is van de grofste soort korrel die je maar kunt bedenken. Maar juist daarom heeft het zoveel impact. De plaat "Howlin' Wolf", ook wel bekend als "The Rockin' Chair" album, bevat meeslepende blues songs. "The Red Rooster" bijvoorbeeld of "Who's Been Talkin' ". Vooral de tweede helft van de plaat vind ik fantastisch met songs als "Spoonful", "Going Down Slow", "Back Door Man" en "Howlin' for My Baby". Dit is authentieke Chicago blues. Deze plaat pakt je bij je strot en laat je niet meer los!

Net als Wolfs "debuutalbum" een verzameling van eerdere singles, in dit gevat alle A- en B-kantjes van de zes singles die hij tussen juni 1957 en december 1961 opnam. Een tweede compilatie dus, maar kwalitatief absoluut geen tweede keus, zoals al duidelijk zal zijn aan de hand van titels die moderne oren vooral in coverversies van latere bands zullen kennen (The red rooster van onder andere de Stones, Wang dang doodle van Livin' Blues, Spoonful van Cream, Back door man van het debuutalbum van de Doors). Een grootse plaat.
        Overigens bestaat er van Goin' down slow ook een alternatieve versie van ruim een halve minuut langer, met onder andere een intro met gitaarsolo, maar verder niet wezenlijk anders (te vinden op de onvolprezen compilatie His best).
 

In het begin was ik niet meteen onder de indruk, maar na meerdere luisterbeurten kan ik alleen maar besluiten dat dit een absoluut topalbum is. Stuk voor stuk geweldige nummers waarbij het moeilijk wordt om favorieten te kiezen.

Heerlijke plaat maar ligt het aan mijn album of zit er bijna geen bass/laag in deze plaat. Heb meerdere blues albums van dezelfde tijd maar die hebben veel meer laag.

Nee, rien, dat ligt niet aan jou, misschien heb je een vroege CD-versie (MCA 1986?), en die klinkt vrij dun. Latere remasters klinken al veel beter, maar Wolfs muziek blijft altijd eerder scherp dan warm klinken (overigens zonder dat mij dat stoort).

Vette plaat. Ben absoluut geen blueskenner (en ook niet echt een liefhebber van het genre), maar deze rauwheid kan ik wel waarderen. Wat een stem.

Heerlijke plaat. Wolfs stem is rauw en zorgt ervoor dat ik geboeid blijf luisteren. Blues van een ontzettend hoog niveau!

Howlin for my baby is hier favoriet, maar sowieso is deze hele plaat meeslepend door dat stemgeluid van de beste man. Ik heb ook wat gecoverde versies van deze songs beluisterd, maar daar vind ik veel minder aan over het algemeen, die nummers hebben echt de emotie van Howlin Wolf nodig.

Prachtige plaat. Een nog prachtiger stoel. Als ik met pensioen ga wil ik ook zo’n exemplaar.

Heerlijk schommelen en meehuilen met de meester.