Marco Borsato - Wit Licht (2008)

Werd wel tijd dat hij weer eens met een volledig album komt. De fans hebben er lang genoeg op gewacht. Waarom hier Rood niet op staat, is voor mij een raadsel.

Inderdaad tijd dat hij weer eens met een album komt. Rood staat er volgens mij wel op als bonus track.

De eerste single Wit Licht vind ik echt drama. Dat dit nummer een nummer-1 hit is geworden... onbegrijpelijk.
Stop De Tijd is daarentegen wel redelijk. Geen echte irritaties bij dit nummer

En Stilte voor de Storm? Misschien een cover van Jan Smit!? Ow nee dat is in de storm.
Achja... in, voor, achter, op, na... het is toch allemaal hetzelfde.

Is trouwens het witte licht links op die cover. Vind ik wel lelijk witte licht, beetje photoshop witte licht:P

Die box vind ik geldklopperij.
Ik hoop niet dat dit een haastklus is geworden, omdat de heer Borsato erg actief is in andere projecten (WarChild, maken van een film). Men zit daar volgens mij niet zo op te wachten.
Rood zat wel apart in elkaar (ook al is het niet mijn ding). Het zou wel goed zijn als hij het durft om meer van dat soort nummers uit te brengen.
Was voor Borsato begrippen zeker vernieuwend.

Voor wie het wil horen; hier kun je de nieuwe cd in previews luisteren.

Het nummer Wit Licht komt uit de gelijknamige film waarin Borsato een hoofdrol speelt. Dit nummer en zijn eerste studioalbum sinds 4 jaar zijn weer voorzien van de teksten van John Ewbank. Deze was ook verantwoordelijk voor de productie van de plaat.

Eigenlijk wist ik het van tevoren al, maar wat een draak van een cd zeg.
Alle nummers weer door Ewbanks geschreven. En Marco maar roepen dat ie zo vernieuwend bezig is. Ik vraag me af waar die vernieuwing dan zit.
O, o, wat leeft Marco zich toch in in de teksten. Het zijn niet eens zijn teksten.
Nee, ik had het al niet met Marco.
Ik vind het jammer dat deze man zo serieus genomen wordt door radio stations en het "gemiddelde nederlandse publiek".
Kom op mensen word eens wakker. Dit is vals- en gespeeld sentiment. En bijzonder is het allemaal zeker niet.
Steeds maar weer diezelfde opbouw met dat pianootje, dan aanzwengelend tot een zogenaamde climax. Nee, Marco Borsato is gewoon een trekpop van John ewbanks en zijn platenmaatschappij. Hij zal wel weer veel op allerhande commerciele tv zenders te zien zijn de komende tijd.

Met 'dank' aan Radio 2 (doorgaans een leuke zender) ben ik (Marco Borsato-haatster) inmiddels met nagenoeg het hele album geconfronteerd. Aangezien ze hem daar week-cd hebben gemaakt of zo, en om de paar uur een track ervan draaien.

Het schijfje klinkt nog erger dan verwacht. Bijna alles klinkt zo depri, ik word er helemaal naargeestig van. Hoe krijgt 'ie het in Godsnaam voor elkaar om zelfs nummers met de meest positief bedoelde teksten, zoals dat liedje over z'n dochtertjes, te laten klinken als potentieel 'begrafenis top 10'-materiaal?

Misschien had ik die zender deze week dan maar moeten negeren, maar dat vind ik weer zonde van al het andere wat er komt.

(Over het artwork zal ik m'n mond maar houden.)

Achja Rudiger: het is geen Dire Straits of Knopfler...

In ieder geval laat ik dan één van de weinige zijn die dit album toch (op een enkel nummer na) weer goed vind. Het is niet vernieuwend en ook niet een andere Marco die je hoort, maar ik vind de nummers wel weer gelijk lekker in het oor klinken.
Niet zijn beste, maar wel heerlijk voor in de auto...

En ja hoor: kom maar op met het commentaar richting cd en Marco. Wordt er een beetje moe van. Misschien hebben die klagers en zeikers niets te doen? Tevens zijn er hier genoeg die al gaan zeuren, zonder dat ze ook maar 1 noot hebben gehoord. Volgens mij is dat geen recensie, maar meer nutteloos tijdverdrijf

Die cover van Everytime i think of you vond ik stiekem toch wel erg leuk.
Van mij mag hij best wel een Engelstalig album uit brengen onder een andere naam.
Of je nu wel of niet van Marco Borsato houdt; hij heeft gewoon een goede stem, en is dus wel een goede zanger.
Maar hij moet alleen niet bij DWDD zeggen dat dit zijn meest persoonlijke album is geworden, terwijl hij de teksten en muziek niet zelf maakt. Als hij had gezegd dat hij zich goed kon vinden in wat John Ewbank voor hem in elkaar gezet heeft, dan klinkt het weer een stuk anders. Misschien moet hij zich zelf eens wagen aan de teksten. Daar ben ik wel benieuwd naar.

Heb hem maar even binnen gehaald (lang leve de nieuwsgroepjes)
Maar jammer van mijn blanco cdtje

Oudere platen waren nog wel eens te pruimen omdat het toch wel een eigen sound heeft met een goede club liedjes schrijvers en dito begeleidings band. Maar dit is toch wel weer meer van hetzelfde.

Zit mijnheer B nog met overtuiging te vertellen (DWDD) dat hij steeds opzoek is naar muziekale grenzen en dat hij nooit in herhaling wil vallen.... Nou ik ben helemaal onder de indruk hoor, wat een koerswijzeging (NOT)

Hapklare brokken voor de massa, en aangezien ik geen hond ben, ben ik er klaar mee. Hij moet zijn film en cd'tjes weer verkopen dus ik vrees voor een erg vroege winterdepressie dit jaar.

Exit Borsato.....

2 ** omdat er (helaas) zelfs nog grotere rotzooi op mij af gevuurd wordt.

PS
En laat hem aub van John Waite afbijven want daar krijg ik echt gewoon plaats vervangende schaamte gevoelens bij.

En hij lijkt mij sympathiek bovendien! Zo kwam hij dinsdagavond bij DWDD in ieder geval wel over. Gisteren kwam mijn vrouw met een stralend gezicht met Wit Licht thuis. Gisteravond hebben we 'm samen beluisterd. Viel niet tegen. Niet vernieuwend maar echt weer een Borsato album. Niet dat ik een enorme Marco fan ben maar er zijn slechtere zangers om naar te luisteren. Ik loop bij het horen van Wit Licht in ieder geval niet gillend het huis uit.

dit album van marco borsato vind ik een beetje vlak, vlakker dan zijn voorgangers ook. de bonus tracks everytime i think of you met lucie silvas en de akoestische versie van wit licht zijn daarbij veelzeggend de beste tracks op dit album. marco is een prima zanger, en zou een stapje hoger best aankunnen. het is jammer dat hij helemaal geen stapje hoger hoeft te zetten om toch veel albums te verkopen.

Ik heb deze cd vandaag beluisterd. Ik vind het niet zo mooi als b.v de bestemming of de waarheid. Al die teveel uithalen en geschreeuw.

De bestemming en de waarheid dat waren mooie teksten die werden begleid met mooie muziek en gezang van Marco.
De cd luid en duidelijk was in het begin wennen maar daar staan prachtige nummers op kippenvel nummers .

Ik moet wel zeggen dat ik de cd,s van Marco alleen draaide toen ik niet zo lekker in mijn vel zat. De teksten zijn nogal gebassseerd op verdriet en ellende.

Niet allemaal natuurlijk........

Jammer dat Marco steeds luiddruchter wordt en ik het gevoel heb dat de cd vergeleken met de bestemming niet bijzonder is

Als je vrouw met een stralend gezicht binnenkomt dan zou je een hork zijn om deze cd geen kans te geven. Bovendien is Borsato geen slechte performer dus gillend het huis uitlopen is ook geenszins nodig.
De kritiek hier is over het algemeen meer gericht tegen het feit dat het weer meer van hetzelfde is. Ik heb slechts enkele nummers gehoord en ik ben bang dat ik dat alleen maar kan onderschrijven.Illustrerend hiervoor is wellicht het moment dat mijn vrouw en ik in de auto zaten en het nummer Wit Licht voor het eerst hoorden. We keken elkaar aan en konden slechts meewarig het hoofd schudden. Vermoeiend, gezocht en meer van hetzelfde. Het lijkt zelfs of er weer bewust een kleurtje toegevoegd is aan de titeltrack. Dat is dan weer handig voor de nieuwe concertreeks waarbij iedereen gevraagd wordt om vooral iets wits aan te doen, op te zetten of mee te nemen. Dit alles onder de noemer sfeerverhogend.
Jammer.

Geweldig album. Mooie songs. Gevoelig gebracht ("Stop De Tijd")
Dit album hoeft voor mij niet meer 'te groeien'.
Een monument en ik zie uit naar de film.

Monument.

Nadat LTB gisteren een behoorlijk aantal, niet terzake doende, reacties had verwijderd vroeg ik me af of het dan alleen positief mocht zijn. Om te oefenen ben ik voor de spiegel gaan staan, me recht in de ogen gekeken en hardop gezegd dat dit laatste album een goed en belangrijk album was. En daarna volgde zo'n beetje alle denkbare emoties tot ik huilend van plezier op de grond lag te spartelen. En dan had ik het woord monument nog niet eens in de mond genomen.

een oorlogsmonument is ook niet positief toch? "dit nooit weer"

Vroeger dacht ik dat het altijd Borsato was waar ik echt een hekel aan had. Maar in de loop van de tijd kwam ik er achter dat het toch echt zijn muziek is die het hem doet. Na een aantal interviews gelezen te hebben over de werkwijze samen met Ewbanks snapte ik waar de fout van al die braaksels uit voort kwam: Ewbank.

Wat altijd de grootste manco is aan alle nummers die Borsato ten gehore brengt zijn de teksten. Die vloeren het hele 'monument' al direct. Ik las dat Ewbank zelf ook nooit snapt dat de teksten die hij schreef ooit wel bruikbaar zouden zijn. Maar na het horen van Borsato was hij dan toch overtuigd. Volgens mij heeft hij dan een prop in zijn oor want ook vanuit de mond van de zanger is het echt nog steeds een wanstaltig stukje tekst.

Nu heb ik zojuist ook de preview gehoord en wat me opvalt is dat het wel lijkt alsof dit de opnames zijn van de eerste probeersels in de huiskamer en dat het niet echt nog is uitgewerkt. Gewoon een opzetje van hoe het zou kunnen zijn en waar je naar toe zou kunnen werken en dat is het.

Verder heeft Marco Borsato qua zanglijnen nou ook geen best gedaan om er echt een beetje schwung in te gooien en klinkt echt alles hetzelfde. Een beetje kabbelen op wat er is en verder niets. Toch is dit echt veel anders dan wat ik voor heen altijd hoorde. Het is wat mij betreft zeker vernieuwend omdat het lijkt alsof ze er nog minder moeite in hebben gestoken dan voorheen. Wat dat betreft een puntje voor marco.

@ Xillix: misschien mankeer ik wat aan de oortjes, want waar jij dit allemaal vandaan haalt slaat absoluut op een ander album en zanger... Dat moet toch haast wel...

Ik kan geen enkel nummer op de cd vinden (of je moet een hidden track hebben) die niet af is of waaruit blijkt dat het in de huiskamer is opgenomen. Tevens zijn de teksten als vanouds en is ook de zang niet anders dan vorige albums. Dus wat mij betreft niet vernieuwend, maar ik kan er natuurlijk ook naast liggen .
Wat je voor de rest vertelt over Ebank, sja... hij en voor de rest vele artiesten met hem vullen wel de zakjes met centjes. Dus als hij het nou zo slecht doet of slechte teksten schrijft: de chemie tussen hem, artiesten en Nederland klikt dan wel.

muziek hoeft niet goed te zijn om toch te verkopen, en dat bewijst ook het duo ewbank en borsato

borsato beweerde vernieuwend te zijn, ik vraag me af offie daarmee deze plaat bedoelde

Ik bedoelde niet letterlijk natuurlijk zijn ze in de studio opgenomen. Over de geluidskwaliteit had ik het ook niet maar meer over hoe het is opgenomen; de werkwijze.



Dus ben je het net zoals een boel met ons eens dat Borsato een boel onzin verkondigd of zijn eigen muziek niet kent.


Vind ik niet echt relevant of iemand nou wel of niet verdiend. Iemand beoordelen op basis van wat iemand verdient komt voort uit de jaren '30 van de vorige eeuw. Volgens mij zijn we die tijd al lang voorbij omdat immers gebleken is dat die twee weinig met elkaar te maken hebben.

Borsato & Ewbanks hebben hun max berijkt, of eigenlijk al ten tijde van Rood. Dat was het maximaal mogelijke in het stramien van een Nederlandse powerballet. Ook over de top, maar nog net genietbaar. De balans binnen het muzikale gedeelte van Wit Licht slaat negatief uit. Van de 11 muziekstukken zijn er 3 in het spoor van Rood, maar dan minder overtuigend (1 3 & 6). 7 goedbedoelde dramatische liefdesliedjes (4,5,7,8,9,10,11) allemaal inwisselbaar en bekend, zowel muzikaal als tekstueel,
En dan is er 1 stuk dat er alleen kwa tekst uitsprinkt: (dochters). dat zit goed doorvrocht in elkaar, met een aansprekelijk onderwerp, dat nog niet uitgekouwd is, zoals al die liefdesliedes. Een matige score dus.

Wat een onzin. Onderbouwde negatieve berichten worden zeker niet weggehaald, maar van dat constante afgeven op Marco Borsato, Bløf, Jant Smit en andere (Nederlandstalige) artiesten word ik, en andere met mij, nogal moe. We weten ne wel dat een aantal gebruikers deze muziek niet weet te waarderen, maar dat hoeft niet bij elk album tot in den treure gemeld te worden.


En daarom maar weer wat geveegd.

Constant afgeven?? Persoonlijk huldig ik het principe "ere wie ere toekomt" En als een artiest de plank een keer mis slaat dan mag dat ook gezegd worden. Dat heeft m.i. niets te maken met het feit dat het Nederlandstalig is. Het nadeel van, of wellicht voor , deze artiesten is dat hun "materiaal" mij eerder zal bereiken dan die van de lokale volksheld uit de Golan Hoogvlakte. Gewild of ongewild dus. En hoe jammer dan ook..ik zal er niet aan ontkomen om een mening te vormen. Of je nu praat over Marco of over Frans, Jan, Vader, Monique, Gratje, Dries en Koos maar ook over De Dijk, Het Goede Doel, The Scene en alle andere Nederlandstalige bands. En dat betekent niet dat ik daar persé negatief over ben. Integendeel!

Dit album van Marco is dus niets. En ter illustratie wil ik de volgende recensie van Rob Musters, die ik vandaag tegenkwam in de krant, jullie niet onthouden.

Marco Borsato zou er verstandig aan doen om weer met meerdere songwriters te gaan werken. Zijn vaste schrijver John Ewbank heeft de prettige eigenschap dat hij geregeld grote hits componeert, maar een hele cd Ewbank is te veel van het goede. De man kent eigenlijk maar één liedje, dat hij telkens op een andere manier verpakt. Op de nieuwe Borsato, Wit Licht, wreekt zich dat. Als je elf keer achter elkaar een gevoelig pianointro hoort, verliest het drama aan kracht. In ieder nummer worstelt de gepijnigde zanger zich omhoog naar een climax vol bombast om ten slotte weer in schoonheid te sterven in drie pianoakkoorden. En of het nummer nu als ballad of als rocker gespeeld wordt, maakt niet eens zo veel uit. De hitformule is een trucje geworden. De eenheidsworst van Wit Licht doet terugverlangen naar de tijd van Als Geen Ander. Die cd van dik tien jaar geleden is niet alleen heerlijk gevarieerd, er staan zelfs vrolijke liedjes op.

En daarmee is dus ook geïllustreerd dat er met het talent van Marco niets mis is. Hooguit zijn talent om Ewbank een trap onder zijn kont te geven, de "succesformule" los te laten, en zich eens te omringen met andere mensen.

recept:

1 bak bombast + half potje hysterie + kopje clichés

Goed roeren. Neus dicht.

In de jaren '90 kon Marco Borsato nog waarderen toen hij meer chansons bracht, maar de laatste jaren verzinkt hij steeds meer in theatrale en kitscherige bombast zoals de single "Wit Licht" laat horen. Geen spek meer naar mijn bek.

Teleurstellend album. Het begint nog wel aardig; "Was Mij" is een goed uitgewerkte powerballad en 'Stilte voor de Storm' is een lekker overdreven bombastisch lied. Later verzandt het echter in standaard liefdesliedjes die allemaal hetzelfde lijken te klinken en waarvan de teksten nu echt niet meer origineel zijn. Het wordt nog een beetje afgewisseld met het gedurfde rocknummer 'Wit Licht', maar ook dit nummer is erg monotoon. Borsato's vorige album, Zien, vond ik veel beter en gevarieerder. Jammer. (2 sterren)

Er staan een aantal hele goede nummers op: zoals Wit licht, Stop de tijd, Was mij. Stilte voor de storm is inderdaad vrij bombastisch. Dochters vind ik ook wel prachtig, voornamelijk vanwege de mooie tekst. Maar in zijn geheel is dit album toch een beetje teveel van hetzelfde: voor mijn gevoel staan er ook teveel ballads op dit album. De ware Borsato liefhebber zal er ongetwijfeld van smullen. Ik heb overigens de uitvoering met Rood en Het is er nog als bonustrack. Rood vind ik trouwens nog altijd zijn beste nummer vanwege de mooie opbouw.

Bleef Marco eerst nog in onze gedachten zweven als de wandelende coltrui of de lopende sjaal, dit keer is de maat toch echt vol...

We zijn toch met z'n allen Borsato-moe geworden hoop ik eigenlijk van harte! Wanneer houdt deze man nou toch eens op om schaamteloos geld te verdienen aan domme huisvrouwen en anita's die zijn 'muziek' zo mooi vinden. De 'bv Borsato' zo stond het al op de voorpagina van nieuwe revu. Tja dacht ik, dat is het ook. Inspiratieloos, voortbordurend op wat zogenaamd een liefdesepos moet zijn, wat emotie moet zijn en de honderdste kopie maken van 'de waarheid', dát is wat Borsato en Ewbank doen. Ga je bezighouden met War Child, samen met Bono en Chris Martin, Marco. Genoeg is genoeg, genoeg is genoeg.