Big Brother & The Holding Company - Cheap Thrills (1968)

Helemaal dol op de cover. Wat betreft de plaat zelf: "Summertime" en "Ball and Chain" zijn wel echt prachtig mooi. De rest is voor mij niet een reden om de plaat te draaien.

Jammer dat er zo'n eng racistische plaatje in de hoes is verwerkt. Ik vraag me toch af of dat in de toekomst gaat worden weggehaald, maar dat is dan weer geschiedvervalsing. We merken wel hoe het gaat worden opgelost. Ik vind het in elk geval pijnlijk om te zien.

Interessant is wel dat volgens dit artikel de artiest (Crumb), juist Joplin spottend afbeeldde. Dat zij een soort Mammie-karakter is die als witte persoon, zwarte muziek zingt/speelt (zoals Al Jolson).

Ik heb net een dik boek over bluesrock gelezen en hoe witte mensen aan de haal gingen met blues. Vooral in het begin was het echt pijnlijk en erg racistisch zelfs. De bluesrockers van eind jaren zestig bedoelden het minder racistisch, en hadden echt het beste voor met de muziek (Allmans, Clapton, Bloomfield, Mayall, etc.), maar zo'n figuur als Jagger deed dan wel weer de wenbrauwen fronsen.

Ik vind het vreemd, vooral omdat Janis deze strip op de voorkant wilde en niet op de achterkant, wat de bedoeling was. Als je dan bedenkt dat Summertime eerder al door zwarte artiesen is gedaan (Sarah Vaughan, Billy Holliday, Ella Fitzgerald moet ik aan denken) is dat blackface-plaatje wel erg, erg, erg fout.

Joplin wilde waarschijnlijk een eerbetoon brengen aan de grote (zwarte) zangeressen voor haar. En Crumb maakte daar een satirisch plaatje van (denk ik). Maar zo bezien vind ik het helemaal niks en mag zo een plaatje wel voorgoed van de hoes af, zoals de verwerpelijke hoezen van blote kinderen (met name Virgin Killer van Scorpions).

Mssr Renard Ook Eric Clapton heeft heel wat wenkbrauwen doen fronsen en stond met zijn racistische opmerkingen en steunbetuiging aan de conservatieve anti immigratie politicus Powell ook aan de wieg aan het ontstaan van de Rock Against Racismn beweging.

Weet je dat ik bijna niks weet van Clapton weet? Alleen vanuit de context van het ontstaan van Bluesrock.
Wat heeft hij precies gedaan?

Ik weet wel dat bijvoorbeeld Charlie Daniels enorm conservatief is geworden terwijl hij juist heel erg progressief was (in het begin).

Ik ben ook fan van de cover, een originele Amerikaanse persing staat al jaren op m'n slaapkamer.

Als we alle "foute" karikaturen uit het verleden moeten verbieden, zijn we de helft van de geschiedenis kwijt. Maar ik geloof niet dat de intentie hier fout of racistisch is.
We kunnen beter starten met in het heden dezelfde "fouten" niet meer te maken ipv de eeuwige welles-nietes discussie aan te gaan. En dan zullen we waarschijnlijk nog vaststellen over een x aantal jaren dat we weer fouten gemaakt hebben naargelang hoe de wereld tegen dan geëvolueerd is...
De versie van het nummer Summertime hierop vind ik persoonlijk ook de beste die ervan gemaakt is.
Dit album klinkt krachtiger dan het eerste voor mij, ook meteen iets wat nu net de sterkte van Janis Joplin was, ze ging helemaal in de muziek op.

De laatste jaren ben ik via via nogal veel met Janis Joplin in aanraking te komen. Zij was eigenlijk het doorgeefluik naar de Grateful Dead dankzij een bootleg Woodstock CD (lang verhaal), maar ik was ook helemaal zot van Piece of My Heart. Een nummer dat ik niet op haar reguliere oeuvre terugvond en dat is logisch ook, want het is een nummer dat Joplin zong toen ze nog bij Big Brother & The Holding Company speelde. Vandaar dus maar eens op zoek gegaan naar het origineel en via Spotify op de re-release met 4 bonustracks gestoten. Roadblock en Flower in the Sun zijn studio outtakes & Catch Me Daddy en Magic of Love dateren beide uit het concert in The Grande Ballroom in Detroit op 2 maart 1968 en zijn an sich wel tof, maar de echte fun zit hem toch in de reguliere release. Aan Piece of My Heart ga ik geen woorden meer wijden, dat nummer spreekt voor zich, maar zo'n nummer als Summertime? Dat behoort toch ook wel tot het beste dat Joplin ooit uit haar strot heeft geperst. Oh, Sweet Mary vind ik trouwens ook wel een heerlijk nummer en het is zonde dat Joplin de band al verlaat na slechts twee albums van Big Brother & The Holding Company. Wat ze later maakt, is absoluut ook niet slecht maar ik heb wel een zwak voor Cheap Thrills ontwikkeld. Als het aan de groep had gelegen, dan had de titel trouwens Sex, Dope and Cheap Thrills geweest en hadden we in plaats van de comic die nu de voorkant van de plaat siert, een foto gehad van de groep naakt in bed. De platenmaatschappij weigerde echter de titel en ook met de initiële plannen voor de cover waren ze niet zo blij.