Big Brother & The Holding Company - Cheap Thrills (1968)

Ik denk dat ik deze plaat hoog op mijn verlanglijstje ga zetten, zeker als ik die hoes met tekeningen van Robert Crumb erbij krijg. Ik ken Piece of my Heart en Summertime al en ben daar zwaar van onder de indruk. Zeker de laatstgenoemde song is al jaren een zware favoriet van mij: al tig keer gecovered door niet de minsten(Nina Simone, Louis Armstrong, Ella en ook de Pixies!) geeft Janis in mijn optiek er toch het meeste zomertijd-schwung aan !

Oei oei oei! Zelden zo'n brok rauwe emotie gehoord.

Ik wist al dat Janis een fenomeen was maar dit had ik nooit verwacht. Ik ga nu geen verhalen ophangen over kippenvel enzo maar de tweede keer deze plaat opzetten moet wel een van mijn meest intense luisterervaringen ooit zijn geweest.

Hoe Janis zich kermend en wanhopig kreunend zich doorheen Ball and Chain worstelt is maar weinigen gegeven: ze zingt alsof ze in een paar minuten tijd haar hele wereld tot as heeft zien vergaan. Liefdesverdriet met een 'bite' zeg maar .

Summertime is nog zoals altijd die "psychedelic blues"-kraker van weleer. Heerlijk wegzwijmelen geblazen op die heerlijk getokkelde gitaarintro die later overgaat in een wervelende zomerstorm van gedistorte gitaren terwijl Janis op haar eigen manier lekker aan het jammeren slaat, dat is echt te waus voor woorden.

Piece of my Heart is het powernummer van deze plaat. Janis toont in dit nummer aan dat met feeling en stormkracht zingen eigenlijk een fluitje van een cent is. Prachtig prachtig.

Voor de rest is de plaat gevuld met krachtige bluesrock van de bovenste plank, zoals Turtle Blues, I Need A Man To Love(prachtig 'hot 'n sweaty' voorgedragen) en het Oh, Sweet Mary waarin Janis het gillend opneemt tegen twee op elkaar jagende gitaren.

Het zal nog een flinke poos duren voordat dit schijfje uit mijn speelblik verdwijnt. Zonder twijfel 5*.

Daar kan ik eigenlijk niets meer aan toevoegen. ElMeroMero verwoord het eigenlijk helemaal.

Vooral : Oh, Sweet Mary waarin Janis het gillend opneemt tegen twee op elkaar jagende gitaren.

Beter kun je het niet zeggen dus daar waag ik me ook niet aan.

De volle 5 *****

de mooiste cd vsn miss Joplin.

de magistrale summertime blijft onbeschrijfelijk mooi

Van de prachtige, wereldberoemde hoes van Robert Crumb is ook een mooie gedrukte versie te koop;
maar daar moet je wel even voor in de buidel tasten 120 dollar is natuurlijk niet niks; maar ik dacht misschien zijn hier wel liefhebbers:

http://www.crumbproducts.com/

Een van de (naar mijn mening) beste albums ooit gemaakt.

Ik ga hier geen verhaal ophangen over hoe geweldig ik Janis wel niet vind, want ik irriteer me altijd aan mensen die dat wel doen. Ik ben, net als de meeste mensen die dat dus wel doen, veel te jong om haar echt meegemaakt te hebben. Dus geniet ik in 'stilte' van haar muziek.

Robert Crumb, de tekenar van het hoes van deze fantastische plaat, is voor mij zeker de invloedrijksde cartoonist van de laatsde 40 jaar. Wie meer over Robert en zijn werk wil weten adviseer ik het Robert Crumb Handboek (bij Robert Cramp & Peter Poplaski) . Hier vinden jullie meer dan 300 images van zijn sketch en comic boeken, een psychelic revolution van de 60ies. Dit boek heeft als bijlage nog een muziek cd van Robert, Blues en fiddle achtige muziek van Robert.

en dan nu nog een opmerking over de plaat zelf

ElMeroMero heeft op 4 augustus 2004 alles en ook juist over deze plaat gezegt en daarom heb ik het ook alleen over de hoes gehad.De plaat is een prachtige Bluesrock met psychedelic. En vergelijk met haar latere solo platen ook minder commerciel ofwel deze natuurlijk niet echt commerciel zijn. Ik vind het een superplaat en heb deze ook vandag van 4.5 naar 5***** verhogt.

Laat de omschrijving 'psychedelisch' maar al weg bij deze plaat. Ik moet altijd denken aan de leden van Pink Floyd, die in 1967 zeer teleurgesteld waren toen ze deze band voor het eerst hoorden (tijdens hun tournee in de VS), omdat Big Brother & the Holding Company de naam had een van de beste psychedelische bands uit de VS te zijn, terwijl ze niets meer of minder dan blues speelden, mijlenver van de psychedelische rock die Pink Floyd zelf maakte.
Dat neemt wel niet weg dat ik dit ook wel een prima plaat vind.

Over psychedelisch hadden we al een een interessante discussie gehad (Nuggets). Ik haal een beetje psychedelisch weg...maar een beetje psychedelisch moet blijven En jij haalt een beetje psychedelisch bij Pink Floyd weg. Cheap Thrills is inderdaad een prima plaat.

om ff bij de plaat zelf te blijven

dijk van een plaat met als hoogtepunt de beste uitvoering van ball & chain die ooit uitgebracht is

dit is voor mij de beste joplin

rauw, wild, en ik hou erg van het gitaareluid op de plaat

4

Na de eerste luisterbeurt weet ik het nog niet helemaal. 't Klinkt een beetje rommelig - onder andere doordat studiomateriaal en liveversies gewoon door elkaar op het album staan. Maar wat ik hoorde was niet slecht of zoiets; die 55 minuten vlogen werkelijk voorbij

Ik had 'm op 4,0* gezet, maar ik haal er denk ik toch maar een halfje vanaf. Het is een prima album, dat mag duidelijk zijn, maar voor een 4,0* weet 'ie me toch nog nét niet genoeg te overtuigen.

mij wel, heerlijke plaat

favoriete joplin, joplins beste band wat mij betreft

5

Ik ben het met je eens, Joy, Janis haalt het uit haar tenen...grandioos!

en nie alleen janis

d egitarist die driekwart de bocht uitvliegt als hij ball en chain inzet, zelfde oversturing op summertime

over overstuurd gesproken

dede ze in die tijd nog door de versterker gewoon veel te hard te zetten

werkt als tierelier

maar idd, hoor janis eens op bijv het geweldige summertime, uit de tenen,en normaal vliegt ook janis her en der de bocht uit (vals, op deze plaat amper)

en die band, sjah die klinkt gewoon reetelekker

heb um bijna afgeluisterd

janis is op elk nummer giga in vorm :_)

Ball & Chain, negen minuten lang kippenvel

Nog doorleefder klinken als wijlen Janis, lijkt me haast onmogelijk. Prima band ook, dat klinkt allemaal top. Piece of My Heart, Ball and Chain, Road BLock, alsook zowat ieder nummer hier, klinken grandioos. Muziek uit de tijd dat de dieren nog spraken!

Misschien wel het beste Janis Joplin album. Het is in ieder geval een nek aan nek race met I Got dem Ol' Kozmic Blues Again Mama!. 'Summertime' en 'Piece of my Heart' (en misschien ook 'Ball and Chain') zijn klassiekers van formaat!

In a Janismood, Stijn?

Ja, soms heb je daar gewoon even behoefte aan hè?

mooi tweedehands exemplaar op de kop getikt...

uiteraard vooral vanwege de hoes!
maar de muziek is ook niet slecht, al kan ik niet te lang achter elkaar naar dat hese gekrijs van Joplin luisteren

gelukkig zit er af en toe wat lekker gitaarwerk tussendoor

wow, oud maar lekker
4*

Wat een klasbak. Janis heeft in mijn oren de meest heerlijke vrouwen stem ooit Van heerlijke blues tot keiharde licht psychedelische rock & roll, genieten tot en met. Elk nummer is raak!

Ik kwam er net achter dat er nog geen enkel 5 sterren album op Pat-Sounds staat met een volledige recensie. Nu heb ik niet zo veel 5 sterren albums (21 namelijk maar), maar toch… Als muziek liefhebber wil je juist de geniale albums luisteren! Daarom maar eens starten met een rondje langs mijn beste albums. En waarom dan niet gelijk beginnen bij het beste album ooit gemaakt?

Dit album van Big Brother & the Holding Company is voor mij namelijk de definitie van muziek. Als ik een band zou hebben, zou het (hopelijk) zo klinken. Janis Joplin is natuurlijk de drijvende kracht achter het geheel. Haar stem schuurt, schreeuwt maar is bovenal erg overtuigend. Maar er is natuurlijk meer dan alleen mevrouw Joplin. Neem nou bijvoorbeeld alleen al die gitaar. Op basis van dat geluid heb ik mijn gitaar gekocht. Warm en continue tegen (en soms zelfs ruim over) het overstuurde aan, met als ultieme voorbeeld natuurlijk Ball & Chain. Dat begin is puur kippenvel over het hele lichaam.
Dit is trouwens het laatste album van Big Brother & the Holding Company met Janis in de gelederen. Overal hoor je dat ze de band eigenlijk al ontgroeid is qua niveau. Het lijkt wel alsof de rest moeite moet doen om Janis bij te blijven, waardoor alles maar net bij elkaar gehouden wordt. En dan is er nog het toetje, de kerst op de taart: de geniale cover van het album van Robert Crump. In eerste instantie bedoeld voor op de achterkant van de LP, maar Joplin vond de tekening zo tof dat ie toch maar op de voorkant komt. Alleen vanwege de hoes al een absolute must-have in de platen kast.

Ik kan werkelijk niets negatiefs bedenken over dit album, behalve dat die te kort is. De CD heeft trouwens nog 4 bonus nummers, die qua kwaliteit zeker niet onder doen voor de rest van het album. Het boeit, ontroerd, geeft energie en blijft verbazen. Dit album komt minstens 1x per maand op de platenspeler en dat al ruim 8 jaar lang… iets wat bij geen enkel ander album gebeurd. Alleen daarom al met behoorlijke afstand het beste album ooit gemaakt.

Overgenomen van mijn blog: Pat-Sounds

Summertime

De zang van Janis Joplin ontaardt, vooral als haar stem omhoog gaat, nogal eens in gekrijs, en dat doet pijn aan mijn oren (wat ongetwijfeld een kwestie van smaak zal zijn). Aan de andere kant, de band zelf mag ik graag horen. Vooral het gitaarwerk vind ik op sommige nummers om te smullen. Het mooiste nummer op dit album is voor mij echter Turtle Blues. Joplin bewees hiermee wel degelijk echt blues te kunnen zingen.

Beetje wisselvallig in mijn oren. Ok-plaat, maar grijp eerder naar ander werk van Janis.
De hoes is Top natuurlijk.

Wat sommigen passie noemen, noemen anderen geschreeuw. Wat sommigen rauw noemen, noemen anderen schor. Ik hoor als het op Janis aankomt vrees ik bij de 'anderen'. Schor geschreeuw dus en veel te aanwezig. Het leidt af van de muziek in plaats van die te versterken. Als ik er live bij zou zijn geweest dan zou ik geneigd zijn geweest om te vragen of mevrouw Joplin even stil kan zijn, zodat ik de muziek kan horen. Als vervolgens ook de gitaren alleen nog maar gaan krijsen, zoals bij Ball & Chain, ben ik echter de zaal uit. Niet mijn kopje koffie dit, sorry mensen.