Janis Joplin - Pearl (1971)

Janis Joplin is/was een geweldige zangeres in al haar haar facetten. Pearl is een geweldig album en heb deze gisteren op mijn Ipod gezet. Ik zal hem vaak afspelen wanneer ik onderweg ben naar mij werk. dat wordt extra genieten.

Ook dit tweede soloalbum van Janis Joplin is weer een topper. Op haar eerste plaat "I Got dem Ol' Kozmic Blues Again Mama!" stond de blues voornamelijk centraal. Diezelfde blues komt ook terug op "Pearl" (de openingstrack "Move Over" bijvoorbeeld), maar gevoelsmatig neemt de soul en funk iets meer de overhand. Juist vanwege de blues vind ik haar eerste plaat iets beter, maar dat doet niets af aan de kwaliteit van "Pearl". Joplin heeft een geweldige strot en dat laat ze op "Pearl" maar weer eens horen. Ze legt een ongelooflijk gevoel in haar stem die zijn weerga niet kent. Of het nu rauw en vuig is, of ingetogen en subtiel, Joplin weet er wel raad mee en ze laat op "Pearl" weer een breed palet aan emoties de revue passeren. Heerlijk om naar te luisteren. "Me & Bobby McGee" en "Mercedes Benz" vind ik persoonlijke hoogtepunten, maar ook het eerder genoemde "Move Over" en "Cry Baby" zijn fantastisch. De instrumental "Burried Alive in the Blues" vormt een mooi intermezzo om even de impact van Joplin haar stem te laten bezinken, om vervolgens weer omvergeblazen te worden. "Pearl" is helaas Joplin haar zwanenzang gebleken is na haar dood uitgebracht, maar het vormt een mooie erfenis (samen met haar andere releases) en herinnering aan haar imposante talenten.

Deze plaat landde ooit met een enorme plons in mijn muzikale vijver. Mijn (veel oudere) zwager, in het bezit van honderden klassieke albums maar slechts een handvol popplaten, wilde dit staaltje jeugdsentiment toch wel in zijn bezit hebben, dus op een dag kwam hij hiermee thuis, zette zijn Quad-versterker op 11, legde deze plaat op de draaitafel, liet de naald in de aanloepgroef van het tweede nummer zakken en wachtte af. Acht akkoorden van de hele band met het orgel voorop... twee inmiddels vol lucht gezogen longen... "Cryyyy-yyyyy-YYYYY... BABY!" En Joplin is los.
        Tientallen malen heb ik deze plaat sindsdien gedraaid, en hoewel het in artistiek opzicht als een klassieker wordt gezien (en trouwens ook commercieel : 9 postume weken op nummer 1 in Amerika) ben ik er nooit echt emotioneel betrokken bij geraakt. Hoe kan dat? Bevat haar stem meer Sturm und Drang dan ik kan verdragen, zijn de arrangementen te alledaags en te weinig gespeend van kleurrijke harmonieën of spetterende solo's (dat orgeltje klinkt soms wel wat te gewoontjes), zingt ze vanuit een levensgevoel dat mij vreemd is, klinkt ze te vaak te piepend-overspannen, of ligt haar stem me gewoon niet? Mogelijk some of misschien zelfs áll of the above. Hoe dan ook, ik draai deze plaat best met plezier maar nooit met volle aandacht.

De invloed van Janis Joplin is waarschijnlijk nog het grootste geweest in de jaren 90.
Of je nu Anouk, Skunk Anansie, Alanis Morrisette, Sass Jordan of Alannah Myles noemt, ze zijn eigenlijk allemaal schatplichtig aan Janis Joplin.
Dit was toch wel de eerste rockbitch.
Met haar 27 jaar klinkt ze als een oude blueszangeres, waarbij de stem totaal kapot is gezongen, maar daardoor er zoveel levenservaring en emoties in terug te horen zijn.
Eigenlijk is ze te vergelijken met Jim Morrison; ook hij klonk op het einde van zijn leven als een oud versleten persoon.
Misschien konden deze artiesten gewoon niet ouder worden, omdat het echt al klaar was.
Onbegrijpelijk.
Pearl kwam natuurlijk pas na haar dood uit.
Als een goedlachste diva met de verkeerde kledingkeuze siert ze de albumhoes.
Nee, niet echt de uitstraling van een schoonheid, maar waarschijnlijk wel de eerste vrouw die zich verbaal staande hield in de stoere mannenwereld der popmuziek.
Wat een strot!

Lid van de “Club Van 27”, want ze overleed op 4 oktober 1970, iets meer dan 2 weken na het overlijden van Jimi Hendrix, ook lid van deze “club”.
Janis Joplin, een bijzondere zangeres, die met haar tweede album bezig was en die postuum uitbracht werd, want “PEARL” verscheen op 11 januari 1971 en viert dit jaar zijn 50e verjaardag.
Joplin werd als Janis Lyn Joplin geboren op 19 januari 1943 in Port Arthur Texas en bracht met de Big Brother & The Holding Company in 1967 haar eerste album uit, waarop haar fenomenale en zeer karakteristieke stem voor het eerst te horen was. In 1969 verscheen haar debuut soloalbum, “I GOT DEM OL’ KOZMIC BLUES AGAIN MAMA!”, ook een prachtige bluesy rock album.
“PEARL” verscheen 14 weken en 1 dag nadat Joplin dood gevonden werd in een hotelkamer in Los Angeles. De doodsoorzaak was een overdosis heroïne en dat was geen verrassing. Joplin was zeer verslavingsgevoelig en kampte een groot deel van haar leven met drugsproblemen.
De opnames van “PEARL” waren begonnen eind juli 1970 en eindigden dus abrupt met haar overlijden. De meeste liedjes waren al opgenomen, en waarschijnlijk is “MERCEDES BENZ” het laatste nummer dat ze opnam, op 1 oktober 1970. De a-capella versie, zoals die toen is opgenomen, staat dan ook op het album, zonder de vooraf geplande band versie. “BURIED IN THE BLUES” is een instrumentaal nummer, waarvan je zou kunnen verwachten dat ze daar geen vocalen meer heeft voor kunnen opnemen.
Een bijzonder album dat met het heerlijke uptempo “MOVE OVER” van start gaat. Dit door Joplin zelf geschreven nummer heeft een aanstekelijke drive en er wordt fantastisch in gemusiceerd. De gitaarsolo van John Till is fantastisch! “CRY BABY” vind ik het hoogtepunt van het album. Dit midtempo bluesnummer wordt op zo’n ongelofelijk indrukwekkende wijze gezongen, dat je niet onberoerd blijft. “A WOMAN LEFT ME” vind ik hoogtepunt #2, mede door de waanzinnige toevoeging van de hammondorgel, bespeelt door Ken Pearson. Die is zo prominent aanwezig, dat het samen met de zang van Janis leidend is in het nummer. “HALF MOON” is weer een pakkende uptempo bluesrocker waarna het reeds genoemde “BURIED IN THE BLUES” de a-kant van het album passend afsluit en let ook hier weer op de geweldige hammond bijdrage.
“MY BABY” opent kant 2 van het album en heeft een gospel feel door de samenzang in het refrein, prachtig nummer waarbij ook weer gitaar en hammond het nummer naar grote hoogte tilt. Het mede door Kris Kristofferson geschreven “ME AND BOBBY MCGEE” werd in Nederland haar grootste hit, in Amerika bereikte de eerste plaats in de Billboard Hot 100 en het nummer uitgegroeid tot een Janis Joplin klassieker. “MERCEDES BENZ” is het reeds gememoreerde laatste bijdrage van Joplin aan het album en is een maatschappij kritisch nummer waaraan de zangeres zelf aan heeft meegeschreven. Wat mij betreft is deze kale versie de definitieve, want zonder dat ik weet hoe het geklonken zou hebben met band begeleiding, de zang en de tekst komen volledig tot hun recht in deze uitgeklede versie! “TRUST ME” geschreven door Bobby Womack is weer een fijne uptempo bluesy rocker en “GET IT WHILE YOU CAN” begint met mooie piano spel waarna het nummer zich ontwikkelt tot een zeer smaakvolle ballad, waarin de stem van Joplin weer zijn dienst bewijst.
Wat was ze een ongelofelijke goede zangeres en wat is het met terugwerkende kracht ontzettend jammer dat ze zo jong gestorven is. Net zoals bij Jimi Hendrix, Jim Morrison, Kurt Cobain en Amy Winehouse zal de vraag altijd blijven, wat ze nog hadden uitgebracht als ze waren blijven leven. Ik denk echter dat de status van die groep en dus ook Joplin, zo mythisch is, doordat ze zo jong zijn overleden en dat er zoveel vragen open gebleven zijn. “PEARL” is wat mij betreft een parel van een album, dat zal niet veranderen!