Janis Joplin - Pearl (1971)

Janis Joplin, de vrouw met de schuurpapier stem, is de grootste vrouwelijke rockzangeres van de jaren '60.

Met Pearl, haar laaste studioalbum levert ze een pareltje van bluesy en funcky rockende nummers. Nummers om languit in een zetel te zitten en te genieten...

Met als hoogtepunt (vindt ik persoonlijk) " a woman left lonley". Een heerlijke combinatie van die toch wel zalige emotionele stem, leuke orgel, leuke opbouw en langdurende climax.

4 sterren zeker waard

Ik blijf Me and Bobby McGee toch de mooiste vinden, maar heb me verder nog niet echt verdiept in deze zangeres. Hangt wel enorme cultstatus om haar heen, maar maakt dat al haar muziek de moeite waard? Ik zal eens gaan luisteren..

Erg mooi album! Wat een stem heeft die vrouw toch... Mijn favorieten zijn A Woman Left Lonely en Me and Bobby McGee, maar er staat nog veel meer moois op dit album. Aangezien ik het een tijdje niet beluisterd heb en nu weer begonnen ben, ben ik nog even wat voorzichtig in mijn beoordeling: 4*, maar dat kunnen er snel 4,5 worden.

Awel, gewoon weg super. Deze morgend mee wakker geworden na een kotfeestje. Ideale word-aangenaam-wakker-plaat.
Dit is erg creatieve muziek. Een genot.
Bovendien zalige teksten.
'Freedom is just another word for nothing left to lose'.

Heerlijke langspeler. "Cry baby" is m'n favoriete nummer op dit album. Je kunt goed horen dat vele "female rockers" zich laterhebben laten inspireren door Janis Joplin en haar stijl. Janis moet toch echt een fenomeen geweest zijn. Helaas veel te vroeg overleden. 4****

het mooiste van joplin is imo little girl blue, de studioversie

joplin op haar kwetsbaarst

Wat een mooie en doorleefde stem had Janis toch! Ik heb deze cd grijs gedraaid. Mijn favouriete nummers zijn Cry Baby, My Baby, Move over en Me & Bobby McGee.

"I like to do a song of great social and politikal import..."

Owh Lord won't you buy me a Mercéédéés Benss, my friends all drive Poooorschieieies....etc.

"That's it...hihihihihihi "

Ge-wel-dig

Freedom is just another word for nothing left to loose....

Haar vroege overlijden sluit wel uit dat er na dit album flauwere dingen gemaakt konden worden... dat heeft dus zo zijn voordelen, jong sterven op het toppunt van je kunnen..

Magistraal goede plaat is dit. Geheel tijdloos en mee te nemen naar tientallen decennia van nu!

4.5 sterren !

****1/2

Prachtige liedjes staan op dit album, bij het horen van het eerste nummer (move over) was ik al meteen verkocht. Jammer dat ze zo jong overleed, ze had nog veel prachtige muziek kunnen maken.

Janis was een vrouw met lef en karakter, en dit is ook wat het album Pearl uitstraald.

4.5 sterren..

...en bijna altijd met een fles Southern Comfort in de hand.
Janis...The Queen of white Blues. Verplichte kost! Ook al haar platen met "Big Brother and the Holding Company".

enige plaat die ik ken van deze veel te vroeg gestorven zangeres maar wat voor een plaat, klassieker, onbegrijpelijk dat dit niet in de top 250 staat en bijv. Kelly Clarckson??? wel

nu ja de plaat, sterke rauwe blues met die typische stem en enkele onvergetelijke nummers: cry baby, a woman left lonely, amai mijne frak, rillingen

jongens toch wat is dit een brilliant album, onbegrijpelijk dat ie niet in de top 250 staat, ik bedoel zo'n stem, prachtige muziek en die lyrics (hoewel niet altijd van haar)

Freedom is just another word
For nothin' left to lose
And nothin' ain't worth nothin'
if it ain't free

buiten het sublieme move over en me and bobby mc gee en ook nog cry baby vind ik dit persoonlijk niet zo vet , het wijf kon enorm tekeer gaan , maar mij raakt het niet , sorry

Janis Joplin! Een geweldige plaat! Mijn favo. is Mercedes Benz,
en Move Over is ook een van de juweeltjes die er op staan!
Wat een stem, wat een energie!

Van de drie studio-albums van Janis Joplin die ik heb, moet dit dan toch de minste zijn. Leuke liedjes allemaal, maar niet erg memorabel; maar weinig spul dat echt wilt blijven hangen. Move Over er Half Moon (allebei live te beluisteren op 'In Concert') zijn wel leuk, Mercedes Benz is grappig, Burried Alive in the Blues is een leuk instrumentaaltje en Me & Bobby McGee is ook een hartstikke aardig nummertje, maar daar blijft het allemaal wel bij. Jammer.

3,5*

Volgens mij staan hier juist de meeste memorabele nummers van Janis op? Ik tel er zo al 5...
Voor mij in ieder geval een toppertje, waarbij ook de extra tracks een mooie aanvulling zijn.

Ik vind Try, Maybe, Kozmic Blues en Little Girl Blue (van het voorgaande album) allemaal een stuk memorabeler dan wat Joplin op Pearl ten gehore brengt. Maar dat zal wel aan mijn smaak zitten; in tegenstelling tot I Got Dem Ol' Kozmic Blues Again Mama gaat dit album gewoon niet onder mijn huid zitten.

Inderdaad vind ik het vorige album beter en natuurlijk ligt het ook aan smaak of voorkeur. Het album krijgt in ieder geval een ruime voldoende, maar het is en blijft een zangeres die je moet liggen qua stem. Ik vind dit album daarom een stuk toegankelijker dan het eerste. Misschien komt het wel door meer afwisseling?

Er is inderdaad maar afwisseling, dat klopt. Het probleem daarbij is alleen wel dat ik een beetje het gevoel krijg dat Pearl 'slechts' een verzameling liedjes is (wel leuke liedjes hoor, daar niet van), daar waar de voorganger echt aanvoelde als een album. Zo luister ik bij deze ook vaker de bonustracks, daar waar ik ze bij het vorige album altijd skip, omdat ik echt het gevoel heb dat het na Work Me Lord is afgelopen.

Gister documentaire gezien op Het Gesprek, Janis Joplin, Southern Discomfort. Apart levensverhaal. Ik begin soms te denken dat enkel drugsgebruikers goede muziek kunnen maken.
Vandaag dus voor het eerst Joplin geluisterd. Geweldige rauwe plaat!

Toevallig: die ik heb ik gisteravond ook 'n halfuurtje meegepikt. Moet deze nodig weer eens herbeluisteren, want in de documentaire klonk de muziek weer eens ouderwets goed.

Al die tijd vergeten hier op te stemmen. Klasse album met enkele van Joplin's bekendste nummers ('Cry Baby', 'Me & Bobby Mcgee' en 'Mercedes Benz'). Verder geen dieptepunten. Net iets minder dan haar eerste solo album.

Ik vind dit eerlijk beter dan haar eerste solo album, maar niet beter dan Cheap Thrills van Big Brother and the Holding Company!

Janis , jeetje wat is ze al lang niet meer hier . Janis was passie en alles was echt . Drugs en drankgebruik ten spijt , kennelijk hoorde het bij haar missie , die was uiteindelijk erg kort , maar wat heeft ze een prachtige erfenis aan muziek achtergelaten .
Alle nummers hier hebben die oprechte rauwheid en soul . De band in dienst van Janis is op stoom en degelijk en zijzelf escaleert in een verzameling onvergetelijke songs .
Die strot en nogmaals de enorme gepassioneerdheid , uniek !

Ik sluit me hier geheel bij aan, ter gelegenheid van het 40jarig overlijden van Janis het nog eens opgelegd en het deed me toch wat.. RIP

Janis Joplin is/was een geweldige zangeres in al haar haar facetten. Pearl is een geweldig album en heb deze gisteren op mijn Ipod gezet. Ik zal hem vaak afspelen wanneer ik onderweg ben naar mij werk. dat wordt extra genieten.

Wat ik zo mooi vind aan dit album is dat het allemaal zo eerlijk klinkt. Janis meent wat ze zingt en doet dat met veel overgave waardoor het een oprecht album is geworden, of in ieder geval zo overkomt. Het enige wat ik jammer vind aan dit album is dat het qua muzieklijntjes soms een beetje op elkaar lijkt en hier is in mijn optiek weinig afwisseling in akkoorden gezocht.

Ook dit tweede soloalbum van Janis Joplin is weer een topper. Op haar eerste plaat "I Got dem Ol' Kozmic Blues Again Mama!" stond de blues voornamelijk centraal. Diezelfde blues komt ook terug op "Pearl" (de openingstrack "Move Over" bijvoorbeeld), maar gevoelsmatig neemt de soul en funk iets meer de overhand. Juist vanwege de blues vind ik haar eerste plaat iets beter, maar dat doet niets af aan de kwaliteit van "Pearl". Joplin heeft een geweldige strot en dat laat ze op "Pearl" maar weer eens horen. Ze legt een ongelooflijk gevoel in haar stem die zijn weerga niet kent. Of het nu rauw en vuig is, of ingetogen en subtiel, Joplin weet er wel raad mee en ze laat op "Pearl" weer een breed palet aan emoties de revue passeren. Heerlijk om naar te luisteren. "Me & Bobby McGee" en "Mercedes Benz" vind ik persoonlijke hoogtepunten, maar ook het eerder genoemde "Move Over" en "Cry Baby" zijn fantastisch. De instrumental "Burried Alive in the Blues" vormt een mooi intermezzo om even de impact van Joplin haar stem te laten bezinken, om vervolgens weer omvergeblazen te worden. "Pearl" is helaas Joplin haar zwanenzang gebleken is na haar dood uitgebracht, maar het vormt een mooie erfenis (samen met haar andere releases) en herinnering aan haar imposante talenten.

Deze plaat landde ooit met een enorme plons in mijn muzikale vijver. Mijn (veel oudere) zwager, in het bezit van honderden klassieke albums maar slechts een handvol popplaten, wilde dit staaltje jeugdsentiment toch wel in zijn bezit hebben, dus op een dag kwam hij hiermee thuis, zette zijn Quad-versterker op 11, legde deze plaat op de draaitafel, liet de naald in de aanloepgroef van het tweede nummer zakken en wachtte af. Acht akkoorden van de hele band met het orgel voorop... twee inmiddels vol lucht gezogen longen... "Cryyyy-yyyyy-YYYYY... BABY!" En Joplin is los.
        Tientallen malen heb ik deze plaat sindsdien gedraaid, en hoewel het in artistiek opzicht als een klassieker wordt gezien (en trouwens ook commercieel : 9 postume weken op nummer 1 in Amerika) ben ik er nooit echt emotioneel betrokken bij geraakt. Hoe kan dat? Bevat haar stem meer Sturm und Drang dan ik kan verdragen, zijn de arrangementen te alledaags en te weinig gespeend van kleurrijke harmonieën of spetterende solo's (dat orgeltje klinkt soms wel wat te gewoontjes), zingt ze vanuit een levensgevoel dat mij vreemd is, klinkt ze te vaak te piepend-overspannen, of ligt haar stem me gewoon niet? Mogelijk some of misschien zelfs áll of the above. Hoe dan ook, ik draai deze plaat best met plezier maar nooit met volle aandacht.