Ryan Adams & The Cardinals - Cardinology (2008)

Met dit album probeert Ryan Adams er te makkelijk van af te komen.
Allemaal songs die prima in elkaar zitten, maar geen van alle je weten te raken. Hij heeft het allemaal al een keertje eerder gedaan op zijn vorige albums. Door zo snel met een nieuw album te komen, krijg ik het idee dat er snel 12 songs zijn uitgepropt. En dat is te merken aan de kwaliteit, zoals ik al zei, ze raken je niet, wat hij op zijn vorige albums altijd wel had.
Bij rocker Magick krijg ik spontane braakneigingen, zo cheesy vind ik het klinken. En bij de dramatische afsluiter Stop, krijg ik een spontane lachaanval.
"There is a tunnel and there is a light, and there is a choice"
Kom op zeg . De rest is één grote oppervlakkigheid, ik voel er niets bij, ook al zitten ze goed in elkaar. En dat is eigenlijk wel wat ik in Ryan Adams zo goed vond, hoe hij je met zijn stem en een simpel liedje kippenvel kon laten bezorgen.
Dus beter wacht meneer nu even een paar jaar met uitbrengen van nieuw materiaal, zodat hij genoeg tijd heeft om iets goeds te bedenken. Hopelijk komt er dan een plaat aan die zijn debuut evenaart.
Beetje een tegenvaller dus.

Cardinology is een van de albums die Ryan Adams uitbracht met zijn band the Cardinals. Net zoals zijn andere albums met die band zit ook dit album puik in elkaar. Hij weet op dit album ingetogen nummers te combineren met de wat hardere nummers. Dit houdt het album ook spannend. Het album kakt echter wat in op het middenstuk, maar het album weet me weer geheel te pakken aan het eind van het album met het geweldige, hartverscheurende "Stop". Die toch wel in mijn top 10 staat voor beste Ryan Adams nummers.

Een heerlijk soepel lopend classic rock album met de nodige popinvloeden. De eerst zes nummers sluiten mooi bij elkaar aan, bij de tweede zes nummers is er iets meer sprake van diversiteit. Geen scherpe rock, doch de nodige galmende gitaargeluiden (Cobwebs, Like Yesterday). Een tegen het gospel-meezinggehalt aanschurende Let Us Down Easy doet het bij mij goed. Wat op zijn tijd fijn is: geen oeverloos gepiel, maar compact gehouden nummers. De wijze waarop Like Yesterday begint, hoe het gitaarspel is met de korte vloeiende melodieuze solo, dat vind ik fijn. Een nummer dat het bij mij goed doet. Dat de teksten niet altijd even sterk zijn, daar ben ik het ook mee eens. Echter, door de muziek was me dat niet altijd even goed opgevallen. Ryan zingt goed, productie van het album is soepel.