The Outsiders - Outsiders (1967)

Dit was één van Neerlands bekendere sixties-bands, maar eigenlijk ken ik er eerlijk gezegd bijna niets van. Behalve "Don't You Cry".
Ongeveer tien jaar geleden was er bij Veronica een televisieprogramma dat "Back to the Sixties" heette. In de aflevering over Nederlandse bands, kwam ook The Outsiders voorbij met "Don't You Cry" (dat ik dit nog weet is omdat mijn ouders de afleveringen altijd opnamen op video, en ik het laatst nog eens weer zag).
In de videoclip van dat nummer, "Don't You Cry", eigenlijk een best wel rustig nummer, is een gitarist met een akoestische gitaar te zien die het hele nummer met zijn hoofd heen en weer staat te schudden. Dat wordt dan ook nadrukkelijk in beeld gebracht, waarschijnlijk omdat ie zo lang blond haar had. Kennelijk droomde hij dat 'ie volop de distortion aan had ofzo. Anyway, hij stond daar enerzijds stokstijf op hetzelfde plekje, het enige wat bewoog was zijn gitaarspelende arm en zijn wilde haren. Typisch ... ik denk dat deze 'rockers' uit Volendam kwamen.

Was stiekem een erg leuk programma . Daar heb ik ook nog wel wat van opgestoken destijds.

lekkere muziek uit de 60 er jaren , the outsiders met natuurlijk wally tax , lying all the time en touch zijn natuurlijk mooie nummers
later solo gegaan en nog een paar hitjes gehad oa miss wonderfull
rest in peace WALLY

Dit is een gaaf debuut-album van een van de beste bands die Nederland ooit rijk was. Zelfs in Amerika hebben ze nog steeds een grote schare Wally Tax en Outsiders-fans.
In de jaren 60 had je daar ook een uitstekende rockband die The Outsiders heette en een grote hit had met 'Time won't let me'

Onze eigen Outsiders hebben later nog eens zonder Wally Tax opgetreden, maar dat is te vergelijken met The Rolling Stones zonder Mick Jagger.
Kant 1 bevat live-opnamen van De Schuur in Breda, waarbij ze de sterren van de hemel spelen.
Kant 2 bevat studio-opnamen waaronder het prachtige 'Teach me to forget you' en het rammelende 'Filthy rich'.
De cd-versie van het Pseudonym-label bevat ook nog 6 bonus tracks, maar die stonden ook al op de compilatie 'Finishing' touch - The original hit recordings and more'. Het enige bijzondere daaraan is dat 'Touch' en 'Bird in a cage' in een stereo-versie te bewonderen zijn.
In ditzelfde jaar verscheen ook het solo-album 'Love in' van Wally Tax, dat ook zeer het beluisteren waard is en een wat rustiger karakter dan zijn Outsiders-werk heeft. In 1973 is deze plaat nog eens heruitgebracht als 'On my own'. Op cd is hij ook verschenen als 'The Universal masters collection' en bevat als bonus 2 singles inclusief b-kant.
De VPRO heeft laatst ook nog een compilatie met bijzonder Outsiders-werk uitgebracht.
Wel shit dat Wally Tax er niet meer is, in de latere jaren heeft hij ook nog een aantal prachtige albums afgeleverd.
We zullen het hem maar vergeven dat hij Lee Towers met zijn compositie 'It's raining in my heart' ooit naar voren geschoven heeft.

The Outsiders piepen en kraken dat het een lust is, maar ik ben verslaafd aan het goddelijke gerammel van Amsterdams mooisten. Zo geniaal als CQ is deze niet, maar hier kan ik ook heel vrolijk van worden. The Outsiders kunnen wat mij betreft niet genoeg veren in hun reet gedrukt krijgen. Beste Nederlandse band aller tijden, punt.

Een soort van holbewoner garage, rockt mee met de betere bands uit die tijd.



eens.

Cultuur historisch van onschatbare waarde. Dat het muzikaal wat rammelt, het zij ze vergeven.
Mij hebben ze een ongelooflijk nooit te vergeten gevoel aan Amsterdam en de 60 er jaren gegeven.
De enige goeie 60's band uit Mokum.
Alle singletjes heb ik gehad, nu helaas niet meer.

laatst de docu gezien. Echt geniaal allemaal. Vooral het nummer touch is me blijven hangen. Heel simpel, maar inmiddels cult

Prima plaat natuurlijk en met de bonus tracks erbij al helemaal. Alleen jammer dat de Ballad Of John B ( de b-kant van Touch dus ) er niet bij op staat .......

Van the Outsiders heb ik de compilatie "The very best album ever" met al hun hits waaronder "Lying All the Time", "Teach Me to Forget You" en "Touch" (de overige nummers hier ken ik niet) en ik vind het nog steeds fris klinken.
In het gezegende popjaar 1967 kwamen in Nederland opmerkelijk veel goede bands op de proppen.

Dit is nog eens wat anders dan Krezip...

idd, totaal andere muziek, in die tijd best bijzonder, anno 2010 alleen nog interesant voor ' jong'ns 'n meid'n' die die tijd hebben meegemaakt

hell, hell, HELL no!

Daar ben ik niet mee eens. Heb die tijd helaas niet meegemaakt, maar dit album is een klassieker die over honderd jaar nog gedraaid word.
Al zullen ze tegen die tijd wel geen C.D.s meer hebben neem ik aan

Het wordt wel eens tijd voor een wat inhoudelijker berichtje, want dat hebben The Outsiders wel verdiend.

In 1967 liepen ze met deze beatmuziek natuurlijk allang achter. De rest van de wereld zat al midden in de bluesrock, psychedelica en de meer artistieke pop. Het, weliswaar schitterende, 'Teach Me To Forget You' had van the Kinks uit 1964 kunnen komen.

Het rommelt en rammelt aan alle kanten, en hoewel je de Outsiders nog wel op leuke riffs kan betrappen zijn het niet bepaald goede muzikanten (al klinkt de mondharmonica vaak redelijk goed). 'Bird in a Cage' klinkt zelfs als een jochie van zes die net twee weken een elektrische gitaar heeft en rockster speelt. De studiokant is minder rommelig, en duidelijk van betere geluidskwaliteit. Die bevalt me ook een stuk beter.

Genoeg redenen om de plaat af te kraken, maar toch is dit een heel leuk bandje. De rebelsheid en spontaniteit uit die tijd klinkt met name live zo sterk door in de muziek. De plaat vangt de tijdsgeest dan ook prima.

Ik vind het trouwens ook opvallend dat de bonustracks eigenlijk de betere nummers zijn, en een stuk professioneler klinken. Waren dit singles? Het hitpotentieel was er in ieder geval best wel getuige 'Lying All the Time', 'Thinking About Today' en 'Keep on Trying'.

Wie zou er tegenwoordig nog wegkomen met een gitaarsolo als in 'Filthy Rich'? Dat nummer mag wat mij betreft trouwens best in het hokje 'proto-punk' geplaatst worden, blijken onze eigen Outsiders zowaar nog heuse visionairs te zijn geweest.

Amsterdamse band rondom Wally Tax.
Lying al the Time was hun Debut Single die kwam uit 4 juni 1966 nr 10 16 weken er in.
Keep on trying kwam uit op 27 augustus 1966 hoogste notering nr 9 11 weken er in.
Touch kwam uit op 19 november 1966 hoogste notering nr 6 14 weken er in.

Wally 4 life bitches!!!!! )))))))))))))))))))

Boxje met deze en opvolger CQ gescoord voor 10 Euro in een leuk platenzaakje in Arnhem.
Zo kom je nog eens ergens
The Outsiders waren bepaald niet de meest briliante band van Nederland, maar wel 1 van de meest oprechte en gretigste.
Dit album is voor de helft live en de rauw en de gedrevenheid spat er af.
Gitarist Ron Splinter is heel bepalend voor de sound en Tax lijkt in de schreeuwerige drukke vocale stukken op Jagger.
Het schuurt en duwt als een bezetende.
Zeker niet perfect, je kunt van alles bekritiseren, maar het klinkt zo lekker echt en naturel.
Op CQ is het allemaal beter verzorgd, in alle opzichten eigenlijk.
Maar dit is gewoon zo prettig aanstekelijk dat je onmogelijk kan spreken over een miskleun.

Stijn verwoorde het al; de band liep wat achter in de trend, maar dat maakt het ook wel weer een uniek tijdsdocument.
Lekker herrie maken en fuck it verder.

Leuk om te hebben en ontstellend jammer dat The Outsiders zo kort bestonden.

Een mooie halflive- en halfstudioalbum van Nederlands meest rebelse rockgroep uit de Jaren '60. Story Sixteen is al meteen een heerlijke trip met agressief gitaarwerk en drums, alsof er net obsessief ergens op wordt gehamerd. Geweldig gespeeld!
Daarna volgt de hartverscheurende ballad Tears Are Falling from My Eyes en Ain't Gonna Miss You (... Baby) had zo op single uitgebracht kunnen worden. AGMY heeft ook een lekker ritme erin zitten, en dat geldt ook voor I Wish I Could, waarin jammer genoeg de mondharmonica wat te veel overheerst.
Gelukkig is Afraid of the Dark een geweldig nummer, met daarin een mooie, duister dreigend drum-, gitaar- en bas-solo. Prachtig om te horen, hoe gek The Outsiders het publiek in 1966/67 gek wisten te krijgen. Er doen nog altijd verhalen van in de rondte, dat er heel wat meisjes/ jongedames flauwvallen bij optredens van deze Amsterdamse Neder-Beatband.

De B-Kant vind ik echter stukken minder; Teach me to Forget You is een goed nummer, met mooie tekst over het niet kunnen vergeten van een geliefde, maar klinkt wel braaf voor deze band. Dat is met Filthy Rich weer anders, lekker snel, agressief ritme en mooie gitaarsolo en toch wel variatie. De laatste vier nummers vind ik helaas niet zo bijzonder, en soms wat rommelig.

Maar dit album mag er zeker zijn; 4,5* voor de lifeopname, en 3,5* voor de studiomateriaal = een gemiddelde van 4,0*.

Geweldig debuut van Wally Tax en co. Op kant A hoor je de opwinding bij zowel publiek als band de speakers uit spatten. Natuurlijk hoor je die opwinding op de studiokant wat minder al slaagt het 2de trio (met name Don't You Cry) daar al veel beter in.