Def Leppard - Pyromania (1983)

De eerste Def Leppard beviel mij goed, de tweede vond ik niks en de derde stond niet in de fonotheek van mijn dorp. Niemand van mijn vrienden die 'm kocht, ook daar kwam ik de plaat niet tegen. Volgend jaar wordt Pyromania alweer 40, het werd dus wel eens tijd voor een kennismaking. Sinds afgelopen voorjaar heb ik ‘m af en toe via streaming gedraaid.

Met het stoppen van Stampij kende Hilversum 3 vanaf oktober 1982 geen hardrock- / metalprogramma meer. Om bij te blijven luisterde ik op vrijdagavond naar BBC’s Friday Rock Show met de bronzen stem van Tommy Vance.
In januari 1983 verscheen Pyromania, wat in Nederland van airplay verstoken bleef. Vance besteedde uiteraard wél aandacht aan de band, die met dit album hun eerste grote Amerikaanse successen vierde, daarmee generatiegenoten overvleugelend.

Bij mij kwam single Photograph vooral binnen na mei 1984, toen mijn dorp via de kabel het Britse tv-station Sky Channel kreeg. Hierop waren voor het eerst veel muziekclips te zien, ruim voordat MTV in Nederland zijn intrede deed. Mijn favo was het programma Monsters of Rock, op zondagen later op de avond uitgezonden met presentatrice Amanda Redington, de latere echtgenote van Frank Boeijen. Zij was niet heel erg van de hardere muziek, maar de altijd enthousiaste Mick Wall praatte haar wekelijks bij. Een goed beeld van de show krijg je hier (1985), met bovendien Phil Lynott op bezoek.
Hoe invloedrijk dit album was, valt terug te lezen in het afgelopen februari verschenen boek Denim And Leather: The Rise And Fall Of The New Wave Of British Heavy Metal. Hierin wordt betoogd dat met deze plaat het einde van die muziekstroming werd ingeluid, doordat in combinatie met de videoclip de scherpe randjes ervan af werden geschaafd. Pyromania werd dus onmiddellijk een invloedrijk album, veel meer dan de albums die in datzelfde 1983 werden uitgebracht door medekoplopers Saxon (Power & The Glory) en Iron Maiden (na het succesvolle The Number of the Beast uit ’82 volgde het eveneens onverwoestbare Piece of Mind).
Amerikaanse popvideo overspoelde mijn generatie, Def Leppard wist het beste van beide werelden te verenigen. De hoes van Pyromania is stoer als een actiefilm, maar zonder griezelige monsters of andere typische metalclichés en daarmee geschikt voor een breder publiek.

Dat producer Mutt Lange daarbij een grote rol heeft gespeeld, is evident. In deze VH1-docu is vanaf 17’11” te volgen hoe hij minutieus en dictatoriaal aan het geluid sleutelde, de band frustrerend. Drummer Rick Allen mocht niet meeluisteren naar zijn drumsound, vertelt hij. Of neem het intro van Rock of Ages: compleet van Langes hand, inclusief diens spreekstem. En kijk naar de credits: bij ieder nummer staat zijn naam vermeld als co-componist.
De voorbije maanden viel mij op hoezeer de productie lijkt op die van Eliminator van ZZ Top, in datzelfde 1983 verschenen. Ook hier zijn de digitale invloeden prominent, wat eveneens met de steun van gelikte videoclips leidde tot ongekend succes.

Het was de laatste plaat met gitarist Pete Willis, die door aanhoudende alcoholproblemen uit de band werd gezet. Achteraf gezien “…the best thing that could have happened to me”, vertelt hij in de genoemde documentaire. Even koekelen en je weet dat hij twee jaar later trouwde, een gezin stichtte en sinds 2003 een goede boterham verdient in onroerend goed. Bovendien krijgt hij netjes de royalties betaald, iets wat in de muziekwereld nogal eens misgaat. Het zal hem tot op de dag van vandaag jaarlijks de mondhoeken doen omhoog krullen.
Een happy end, zeker met de gitaarsolo’s die zijn opvolger Phil Collen tijdens de laatste opnamedagen van Pyromania neerzette, want die mogen er zijn. Anderzijds was het Willis die voor dit album de (laatste) scherpe riffs leverde, juist datgene waarvan ik houd.
De plaat start met Rock Rock, midtempo met toetsen prominent in de mix, waarna dit versnelt. Het heeft een refrein dat geschikt is om het publiek tijdens concerten te laten meebrullen. Na Photograph met een refrein dat doet denken aan het beste van Boston, volgt Stagefright, dat ik als liefhebber van sneller, rauwer werk zeer kan waarderen. Tegelijkertijd is hierna voor mij de kous af, op Comin’ Under Fire na. De liedjes pakken me niet. Daar komt bij dat ik het drumwerk degelijk maar tevens saai vind.

Het aparte slot van de plaat met de digitale drumtonen, geeft eigenlijk al een voorproefje van de nog beter verkopende opvolger Hysteria, waarvan ik zelfs de singles saai vond. Dat is vermoedelijk al helemaal niet mijn kopje thee met die platgeslagen (?) productie van Mutt Lange. Omdat ik hierboven van andere MuMensen lovende verhalen lees, ga ik die toch nog eens beluisteren. Dan zet ik wél eerst mijn poporen op, vergetend dat Def Leppard uit de New wave of British heavy metal voortkwam.
Desondanks respect voor wat de band én Lange bereikten. Een invloedrijke plaat met eind 1983 al 6 miljoen verkochte exemplaren. Vooral in de Verenigde Staten voor velen een eerste opstapje naar het Land Der Scheurende Gitaren, bovendien hardrock toegankelijk makend voor een vrouwelijk publiek, aldus de docu.
Maar ik ben geen Amerikaans meisje en houd het bij slechts drie sterren. Niemand die ervan wakker ligt, het MuMe gemiddelde van 3,60 blijft er onveranderd door...

Inmiddels de 40 jarige verjaardag voor deze plaat, maar heeft qua stootkracht nog niets ingeboet in al die jaren. Nagenoeg perfecte poprock, briljant geproduceerd en een waanzinnig succes in met name de V.S. Een absoluut hoogtepunt van de British new wave of heavy metal!