Def Leppard - Pyromania (1983)

Ik heb het al vaker gezegd... wie dit album niet fantastisch vindt, houdt niet van rock!

commercieele pop-rock zal je wel bedoelen.

Jammer van het wat dunne geluid, dat maakt dat de wow-ervaring meestal net niet helemaal komt. De nummers deugen zeker wel. De sterkste en consistentste van deze pop-metalband.

Het tweede schijfje van de deluxe editie bevat toch wel een uitstekende liveregistratie van een band die Amerika aan het veroveren was. Collen en Clark vormen toch een prima gitaartandem en de nummers worden allemaal te snel gespeeld wat de energie die deze plaat uitstraalt alleen maar ten goede komt. Ook het ontbreken van achtergrondvocalen dragen eraan bij. Bij Let it Go gevolgd door Wasted gaat ook hier het dak eraf (en dan komt Stagefright! ook nog) Goed ingemixte ruige rockers en een Elliot die zo langzamerhand naar het einde toe zijn stem nog schorder hoort worden, veel beter wordt het niet. Alleen het drumwerk is wat simpel, dat had hij ook wel met één arm afgekunt.

Nou bij dit album nog niet hoor. Althans, het valt hier nog reuze mee (dan wel tegen..). Het hairmetal/AOR geluid kwam bij de volgende albums.

Wat anders, ik heb hier de 1983 cd versie van en daaraan hoor je toch wel dat het een flinke remasterbeurt kan gebruiken. De hoge schelle tonen doen soms pijn aan de oren maar ach het is wat het is zal ik maar zeggen.

Die remaster is er al (zie bonustracks)

Def Leppard brak met Pyromania massaal door in de Verenigde Staten, hoewel dit album nog niet de commerciele sound heeft zoals de platen die hierna kwamen.

De bombastische, kenmerkende jaren '80 productie in songs als Rock Rock Til You Drop, Foolin' en Action! Not Words is mij in de loop der jaren wel wat gaan storen. Ik voel daarom ook niet echt de drive om dit album op te zetten, hoewel ik het album bij aanschaf (zo'n 20, 25 jaar geleden alweer) helemaal grijsgedraaid heb.

Toch is dit geen slecht album geworden, want met de composities op zichzelf is weinig mis. Het strijdbare Pyromania heeft een pakkende melodie, terwijl de semi-ballade Too Late for Love voor mij nog altijd erg eigentijds klinkt. Hoewel de scherpe randjes er wat af zijn (ten opzichte van voorganger High & Dry, mijn persoonlijke favoriet van de band) krijgt Pyromania toch nog wel een ruime voldoende: 3,5*.

zo is het !! maar een beetje nostalgie speelt voor mij wel mee.

Heb mezelf altijd wel voor (hard)rock liefhebber gehouden maar vind Pyromania nou niet bepaald fantastisch. Wie dit wel mooi vindt wens ik verder maar veel luisterplezier toe.

Ik houd wel van een potje 80s metal op z'n tijd, Def Leppard heb ik echter altijd weten te vermijden. Deze plaat draait nu toch eens een digitaal rondje maar ik begrijp helemaal dat dit mij nooit gepakt heeft, want wat een vervelende plaat is dit eigenlijk. Clichematig to the max: flauwe koortjes, een zanger die een gemaakt krijsend stemmetje op zet en vooral heel veel dertien in een dozijn heavy metal.

Def Leppard is één van de best verkopende acts van de jaren 80, maar wat mij betreft werd er in dit genre toch echt wel wat beters gemaakt destijds.

En vooral heel veel goede nummers.

In dit genre werd er tot en met 1983 helemaal niks beters gemaakt destijds. Maar dat is mijn mening slechts.

Absoluut! Staat wat mij betreft geen slecht nummer op. Rock of ages vind ik dan nog de minste denk ik. Al heeft die toch ook iets onweerstaanbaars in met name de coupletten...

Om over het terugkerende riffje na het refrein maar te zwijgen. Goed voor een van mijn blauwe sterren (Die Hard the Hunter is de andere, maar de meeste nummers liggen dichtbij elkaar qua niveau)

Mijn blauwe vinkjes staan aan bij Rock Rock en Stagefright

Ik vraag me een paar dingen af:

Kun je dit heavy metal noemen?

Waarom is het dertien in een dozijn als je in jet achterhoofd houdt dat dit in 1983 gepresenteerd werd?

Wat is een 'gemaakt krijsend stemmetje?' Houd je dan ook niet van Brian Johnson of Axl Rose?

Tsja, 'heavy metal' is misschien in dit geval niet helemaal goed gekozen. Ik bedoel de vooral in de VS populaire stroming binnen het genre, Hairmetal/Glammetal.
Def Leppard was er inderdaad vroeg bij, dus ze zullen zeker bepalend zijn geweest in het genre. Maar het komt op mij vooral gekunsteld over. Ter vergelijking, uit dezelfde periode komt Metal Health van Quiet Riot. Die vind ik persoonlijk veel leuker, terwijl objectief beschouwd kan je alle bezwaren die ik heb tegen Def Leppard ook tegen Quiet Riot inbrengen.
Het is dus vooral een kwestie van persoonlijke voorkeuren.

Over de krijsende stem. Ik heb niets tegen dit soort stemmen, maar het moet geen 'stemmetje' worden. Ik ken Joe Elliot eigenlijk het best van zijn optreden op het Freddie Mercury Tribute concert, die videoband heb ik vroeger talloze keren bekeken, en in mijn beleving zong hij daar met een 'gewone' stem.

Van Rose ben ik groot fan, hij zingt dan ook met zijn eigen stem. Brian Johnson ken ik wat minder, vooral omdat ik ook geen fan ben van AC/DC.

Oftewel, het is moelijk te verklaren waarom ik bands als Guns N' Roses, Aerosmith, Motley Crue wel goed vind, maar minder heb met bijvoorbeeld Van Halen, Kiss, of Def Leppard.

Er lijkt wat extra helium toegevoegd aan zijn stem, daar heb je wel een punt.

Die volg ik niet. Check de wervelende performance op YT van een Duits tv optreden uit 83 (samen met Maiden en Priest) om je te overtuigen van de kwaliteit van de band.

Elliot is later wel wat bedeesder gaan zingen om zo zijn stem te sparen.

Ja, die rockpop in dortmund video's zijn een must voor de liefhebbers van early 80's stevige muziek. Maar voor het gemak kun je ook de deluxe streamen met daaraan vastgeknoopt een concertregistratie uit die tijd. En inderdaad, live is het hetzelfde stemgeluid. Dus ik zit er neven.

Ja , dat concert op de bonus cd van de deluxe versie is niet te versmaden. Geweldig optreden. En supergoedkoop overal.

Amai wat een bagger, ik kan niet eens één nummer afluisteren zonder wel ergens geïrriteerd te zijn.
Voor mij het slechtste album tot nu toe in m'n 80s challenge. De albums hiervoor ontving ik ook al niet te mild, maar had wel een kleine stijging verwacht.
De zanger doet me helemaal niks en het lijkt alsof alles met z'n drieën gezongen moet worden ofzo.
Als ik toch 2 favoriete tracks moet kiezen worden het de opener en Die Hard the Hunter, maar dat is met moeite.
Ik heb hierna nog Hysteria liggen en dan kan ik met zekerheid zeggen dat ik nooit meer een Def Leppard nummer hoef te horen.

1. High 'n' Dry
2. Through the Night
3. Pyromania

Dat zegt meer over jou dan over dit album.

Ah, goede tip. Dat een remaster geen overbodige luxe is bij dit album lijkt mij duidelijk en als er dan nog een prima live cd bij zit is alleen maar nog beter.

Een remaster is m.i. niet echt nodig voor dit album. Is gewoon heel goed opgenomen. Heb hier de oude versie van op CD en ben daarbij bewust die veel later verschenen remaster uit de weg gegaan want zo'n concert erbij is mij wat teveel van het goede. Dat ik Pyromania veel beter weet te waarderen dan eerst is al heel wat. Tikje sterker dan de nog meer gepolijste, verfijnder opvolger Hysteria die minder continu in songkwaliteit is. Dit geschrevene te hebben ben ik mij er dus bewust van me in eerdere berichtgeving nou niet bepaald positief te hebben uitgelaten over Pyromania. Het is zelfs moeilijk favorieten te kiezen als nu alles wel geapprecieerd wordt.

Nr. 517 uit 1001 albums die je moet horen voor je sterft!.

Def Leppard richtte zich al van in het begin op de Amerikaanse markt maar het gehoopte succes kwam er pas met Pyromania. Veel liefhebbers vonden het album dan weer te commercieel. Het is ook nooit goed.

Of toch wel? Het is een kwestie of je van de stijl houdt en van zangers als Brian Johnson van AC/DC. Dan zit je hier helemaal goed. Op Pyromania is namelijk elk nummer raak. Als op een Greatest Hits album.

Geweldige plaat. High and dry en deze plaat zijn voor mijn de hoogtepunten van deff leppard. Het debuut in through the night vind ik ook leuk, maar je hoor dat ze daar nog zoekende zijn. Maar de 2 opvolgende zijn parels. Daar staat en band te rocken en zelfs de ballets zijn geweldig. Jammer dat het daarna beetje de Amerikaanse style opging. En heb ze ook niet meer gevolgd

De eerste Def Leppard beviel mij goed, de tweede vond ik niks en de derde stond niet in de fonotheek van mijn dorp. Niemand van mijn vrienden die 'm kocht, ook daar kwam ik de plaat niet tegen. Volgend jaar wordt Pyromania alweer 40, het werd dus wel eens tijd voor een kennismaking. Sinds afgelopen voorjaar heb ik ‘m af en toe via streaming gedraaid.

Met het stoppen van Stampij kende Hilversum 3 vanaf oktober 1982 geen hardrock- / metalprogramma meer. Om bij te blijven luisterde ik op vrijdagavond naar BBC’s Friday Rock Show met de bronzen stem van Tommy Vance.
In januari 1983 verscheen Pyromania, wat in Nederland van airplay verstoken bleef. Vance besteedde uiteraard wél aandacht aan de band, die met dit album hun eerste grote Amerikaanse successen vierde, daarmee generatiegenoten overvleugelend.

Bij mij kwam single Photograph vooral binnen na mei 1984, toen mijn dorp via de kabel het Britse tv-station Sky Channel kreeg. Hierop waren voor het eerst veel muziekclips te zien, ruim voordat MTV in Nederland zijn intrede deed. Mijn favo was het programma Monsters of Rock, op zondagen later op de avond uitgezonden met presentatrice Amanda Redington, de latere echtgenote van Frank Boeijen. Zij was niet heel erg van de hardere muziek, maar de altijd enthousiaste Mick Wall praatte haar wekelijks bij. Een goed beeld van de show krijg je hier (1985), met bovendien Phil Lynott op bezoek.
Hoe invloedrijk dit album was, valt terug te lezen in het afgelopen februari verschenen boek Denim And Leather: The Rise And Fall Of The New Wave Of British Heavy Metal. Hierin wordt betoogd dat met deze plaat het einde van die muziekstroming werd ingeluid, doordat in combinatie met de videoclip de scherpe randjes ervan af werden geschaafd. Pyromania werd dus onmiddellijk een invloedrijk album, veel meer dan de albums die in datzelfde 1983 werden uitgebracht door medekoplopers Saxon (Power & The Glory) en Iron Maiden (na het succesvolle The Number of the Beast uit ’82 volgde het eveneens onverwoestbare Piece of Mind).
Amerikaanse popvideo overspoelde mijn generatie, Def Leppard wist het beste van beide werelden te verenigen. De hoes van Pyromania is stoer als een actiefilm, maar zonder griezelige monsters of andere typische metalclichés en daarmee geschikt voor een breder publiek.

Dat producer Mutt Lange daarbij een grote rol heeft gespeeld, is evident. In deze VH1-docu is vanaf 17’11” te volgen hoe hij minutieus en dictatoriaal aan het geluid sleutelde, de band frustrerend. Drummer Rick Allen mocht niet meeluisteren naar zijn drumsound, vertelt hij. Of neem het intro van Rock of Ages: compleet van Langes hand, inclusief diens spreekstem. En kijk naar de credits: bij ieder nummer staat zijn naam vermeld als co-componist.
De voorbije maanden viel mij op hoezeer de productie lijkt op die van Eliminator van ZZ Top, in datzelfde 1983 verschenen. Ook hier zijn de digitale invloeden prominent, wat eveneens met de steun van gelikte videoclips leidde tot ongekend succes.

Het was de laatste plaat met gitarist Pete Willis, die door aanhoudende alcoholproblemen uit de band werd gezet. Achteraf gezien “…the best thing that could have happened to me”, vertelt hij in de genoemde documentaire. Even koekelen en je weet dat hij twee jaar later trouwde, een gezin stichtte en sinds 2003 een goede boterham verdient in onroerend goed. Bovendien krijgt hij netjes de royalties betaald, iets wat in de muziekwereld nogal eens misgaat. Het zal hem tot op de dag van vandaag jaarlijks de mondhoeken doen omhoog krullen.
Een happy end, zeker met de gitaarsolo’s die zijn opvolger Phil Collen tijdens de laatste opnamedagen van Pyromania neerzette, want die mogen er zijn. Anderzijds was het Willis die voor dit album de (laatste) scherpe riffs leverde, juist datgene waarvan ik houd.
De plaat start met Rock Rock, midtempo met toetsen prominent in de mix, waarna dit versnelt. Het heeft een refrein dat geschikt is om het publiek tijdens concerten te laten meebrullen. Na Photograph met een refrein dat doet denken aan het beste van Boston, volgt Stagefright, dat ik als liefhebber van sneller, rauwer werk zeer kan waarderen. Tegelijkertijd is hierna voor mij de kous af, op Comin’ Under Fire na. De liedjes pakken me niet. Daar komt bij dat ik het drumwerk degelijk maar tevens saai vind.

Het aparte slot van de plaat met de digitale drumtonen, geeft eigenlijk al een voorproefje van de nog beter verkopende opvolger Hysteria, waarvan ik zelfs de singles saai vond. Dat is vermoedelijk al helemaal niet mijn kopje thee met die platgeslagen (?) productie van Mutt Lange. Omdat ik hierboven van andere MuMensen lovende verhalen lees, ga ik die toch nog eens beluisteren. Dan zet ik wél eerst mijn poporen op, vergetend dat Def Leppard uit de New wave of British heavy metal voortkwam.
Desondanks respect voor wat de band én Lange bereikten. Een invloedrijke plaat met eind 1983 al 6 miljoen verkochte exemplaren. Vooral in de Verenigde Staten voor velen een eerste opstapje naar het Land Der Scheurende Gitaren, bovendien hardrock toegankelijk makend voor een vrouwelijk publiek, aldus de docu.
Maar ik ben geen Amerikaans meisje en houd het bij slechts drie sterren. Niemand die ervan wakker ligt, het MuMe gemiddelde van 3,60 blijft er onveranderd door...

Beetje rare conclusie. Alsof Van Halen ( oh Pretty Woman), Kiss ( I was made..) of Cheap Trick geen vrouwelijke fans hadden in de VS. En Def Leppard kwam op mij toen niet ( later wel) over als de latere Glam metal, permanentje erin, pretty boys. Maar goed, het zal wel zo zijn als ze bedoelen dat de metal wat vrouwtoegankelijker werd. Niet de hard rock an sich.
Desalnietemin, dit zijn gewoon hele strakke aanstekelijke rock/ metal songs met die rauwe Elliot strot. Het is ook geen Journey of Foreigner album of een album met aalgladde ballads.

Hier kan je de hele uitzending herbeluisteren van BBC's Friday Rock Show met de premiere van Photograph.

21 January 1983 | Friday Rock Show Wiki | Fandom - fridayrockshow.fandom.com

Ook ik luisterde every friday night naar Tommy Vance, op de ene radio Countdown Café met tape en een andere radio ook met tape naar de BBC met de antenne in de hand om het geluid beter te krijgen en de volgende ochtend opschrijven in een schoolschrift wat er gespeeld werd en de donderdag erop naar de platenzaak om te kijken of ik iets vond van die lijst.