Def Leppard - Pyromania (1983)

Pyromania is toch wel wat minder dan voorganger High & Dry. Als geheel klinkt het wat gelikter en commerciëler, met toch wel een aantal heel erg goede songs. Too Late For Love en de semi-ballad Photograph zijn mijn persoonlijke favorieten, de rest van het album doet daar toch wel enigszins voor onder. De laatste twee tracks zijn ronduit zwak.

Pyromania verkocht 6 miljoen maal in de VS en betekende een doorbraak voor de vijf Britse jongens. Opvolger Hysteria deed het overigens nog veel beter.

Dat laatste ben ik toch niet echt met je eens. Met name Billy's got a gun vind ik best sterk. Ik denk dat Die hard the hunter en Rock of ages mijn favorieten zijn. Omdat het, hoewel in zijn soort een sterk album, niet helemaal mijn muziek is, kom ik evenwel niet veel verder dan 3*

The Offspring heeft dat introotje van Rock of Ages jaren later een keer gebruikt (lees: gejat) voor een van hun songs... Een uitstekend plaatje, voor mij zijn de hoogtepunten dus Rock of Ages, maar ook Too Late for Love en Photograph.

Een tijdje geleden werd bekend dat Pyromania - na ruim 20 jaar - de grens van 10 miljoen verkochte platen heeft bereikt. Eerder gebeurde dat al met Hysteria, dat maar liefst 16 miljoen keer over de toonbank ging. Def Leppard bevindt zich daarmee in een illuster rijtje; slechts 4 andere rockbands deden in de VS hetzelfde: Led Zeppelin, Pink Floyd, Van Halen en The Eagles

In de VS, Canada en Japan is deze Britse band nog steeds hot, in tegenstelling tot de meeste Europese landen waar (m.i. mindere) bands uit het genre zoals Bon Jovi en Aerosmith veel populairder zijn.

Ik heb laatst wat covers gehoord van Leppard-songs door andere bands. Het valt me steeds weer op hoe moeilijk een nummer als Photograph te coveren is, want iedere band faalt er jammerlijk in. Ik vind dit niet Leppard's beste album, maar nog steeds wel erg sterk.

Aardig album, maar toch vind ik Hysteria en Adrenalize beter.

Op naar de 20 stemmen... ik denk trouwens dat ik deze ook nog wel 3½* waard vind.

Ik vind 'm wel 5 sterren waard

Na het onverwachte succes van het album High ‘n’ Dry stond Def Leppard eind 1981 voor een moeilijke keuze. Aan de ene kant wilde de bandleden het liefst de muziek maken waar zij achter stonden, zonder al te veel oog te hebben voor het commerciële aspect. Echter, het management en producer Mutt Lange waren een andere mening toegedaan. Het resultaat van deze samenwerking is dit harde, melodieuze en veelzijdige album.

Het ging niet bepaald zonder slag en stoot. Gitarist Pete Willis werd in 1982 uit de band gezet vanwege zijn slopende alcoholverslaving. Hij werd opgevolgd door Phil Collen, die met zijn gitaarsound tot op de dag van vandaag een belangrijkste stempel op het geluid van Def Leppard heeft weten te drukken. De plaat was al voor een deel met Willis opgenomen en driekwart jaar later zag Pyromania dan eindelijk het levenslicht.

Niet voor niets werd Pyromania het op-een-na best verkochte album van 1983, na Michael Jackson’s Thriller. De plaat bevat alles waar een goed (hard)rockalbum aan moet voldoen. IJzersterk songmateriaal, strakke gitaarpartijen en veel afwisseling: harder materiaal en sfeervolle ballads wisselen elkaar goed af. Ik ben zelf geen uitgesproken liefhebber van ballads, maar Too Late for Love is erg sterk uitgevoerd en hetzelfde geldt voor de semi-ballad Photograph. Beide songs werden in grote delen van de wereld een hit, evenals Foolin’ en Rock of Ages (met het welbekende riedeltje dat later door The Offspring gebruikt zou gaan worden).

De tour ter ondersteuning van bracht de Leps zelfs tot in het Verre Oosten, naast de uitgebreide Noord-Amerikaanse en Europese tours. Voortaan was Def Leppard overal ter wereld headliner, een positie die 24 jaar naar dato nog steeds ongewijzigd is.

Mijn persoonlijke favoriet is het epische klapstuk Die Hard the Hunter, waarin de chemie tussen het gitaristenduo Phil Collen en Steve Clark tot in de perfectie tot uiting komt. Ook de rest van de songs mag er zijn, hoewel ik het songmateriaal over de gehele linie minder consistent vind dan op High ‘n’ Dry en Hysteria. Dat laatste album zou alle twijfels overigens definitief weg gaan nemen en ervoor gaan zorgen dat Def Leppard één van de grootste rockbands uit haar tijd zou gaan worden…

Klein meesterwerkje van de band, en eigenlijk hierna nooit meer ge-evenaard. Na dit album werden de eerstvolgende albums overgeproduceerd.

daarna werd het idd wel erg over the top

draai um weer eens, sinds jaren

verveeld niet

Akkoord, Joy. Daarom geniet ik ook minder van de hieropvolgende albums, hoewel Hysteria nog door de beugel kon. Dit is wel een toppertje dat van mij 4* krijgt, maar eigenlijk ergens tussen de 4 en 4,5 in zweeft.

Schitterende nummers in de vorm van Photograph, Too Late for Love, Die Hard the Hunter, Rock of Ages, Foolin', Comin' Under Fire ... Ach wat, ik verander mijn stem! 4,5!

Ik betrap Def Leppard hier soms op feit dat men op twee gedachten lijkt te hikken. Of onvervalst ongecompliceerd rocken of toch meer de doordachte toegankelijke song-kant op? Waarschijnlijk is dit slechts verbeelding, maar toch. De invloed van Mutt Lange werd met dit album groot (nog groter) en dat resulteerde in een miljoenenverkoop. Toch lijkt deze spagaat niet tot kwaliteitsbuiging. Integendeel, met name de eerste zes songs en de afsluiter zijn klasse songs met 'Die Hard The Hunter' als hoogtepunt. Die gitaarduels zijn van niveau met een hoofdletter 'N'.

hysteria is vergeleken met deze helemaal aan gort geproduceerd

daarnaast vind ik de nummers op hysteria maar matig, op deze staat geen enkele zwakke

Hmm, ik doe er toch weer een halfje van af. Ik vind hier nog steeds geen enkel nummer slecht, maar het klinkt me gewoon al een tikje te commercieel. Niet veel, maar zo'n vleugje dat bij meerdere luisterbeurten opvallender wordt. Ik heb mijn rock liefst niet te gepoetst, als het maar cojones heeft.

nu ook in een anniversary (?) uitvoering, opnieuw gemixed + een mooie live cd erbij. Goede opnames van songs van pyromania en een aantal voorgangers.

Pyromania blijft een tijdloos energiek meesterwerk.

Veruit de beste plaat van de boys!

Sinds kort de deluxe editie in huis en ik kan alleen maar onderschrijven wat ozwald hierboven al stelt. Erg sterke bonusdisc, die in feite als volwaardig livealbum kan doorgaan (dat scheelt, want die hadden ze nog niet). Verder is, in weerwil van mijn zuinige berichten hierboven, Pyromania onderhand toch wel tot mijn favoriete Def Leppard album uitgegroeid.

Bijna net zo goed als Hysteria vind ik. Half puntje minder omdat voor mij op dit album de produktie een tikkie minder is als op Hysteria. Wel ijzersterke songs waarvan Die hard the hunter, en Billy's got a gun echt briljant zijn!! Eigenlijk vind ik alleen Rock of ages wat minder.

Rock of ages vind ik juist één van de Leppard classics...

juist het feit dat Pyromania wat minder gepolijst is dan Hysteria zorgt ervoor dat Pyromania voor mij hun beste plaat is.

idem, voor hysteria zijn de polijstborstels zon beetje uitgevonden, als ik die plaat opzet schuif ik al van mun bank

Juist en dat is dus het geweldige aan Hysteria; hij is perfect in alle denkbare facetten!
Rock of ages is niet slecht hoor trouwens maar op Pyromania vind ik het denk ik het minste nummer.

perfect?

men sloeg wat door en sleutelde eindeloos aan hysteria

straffe plaat maar aalglad, moet wel wat spontaan bijven wat mij betreft, heeft deze zeker

Ja precies maar je schijnt me niet te begrijpen; IK vind de produktie van Hysteria mega en die van Pyromania een ietsje minder!
Zoals zelfs Steve Clark ooit in een interview zei; we dachten dat we met Pyromania een supergoeie produktie hadden maar als je 'm naast Hysteria legt dan klinkt ie bijna als een demo.
Zover wil ik niet gaan maar het geeft wel ongeveer aan wat ik bedoel

Ik kan volgende redenen bedenken. Er zitten vier jaren tussen Pyromania en Hysteria, de studiotechnieken zullen een rasse vooruitgang hebben gemaakt. Ook moet men rekening houden met het geld en de tijd welke men aan dat album heeft gespendeerd, hebben ze bij Hysteria niet meer dan een jaar in de studio gezeten? Ik verkies het geluid van Pyromania dat niet zo perfect klinkt maar organischer klinkt, minder computers, minder toeters en bellen. Een groot verschil is ook het ongeluk dat de drummer heeft meegemaakt, Pyromania werd opgenomen voor zijn ongeluk waarbij hij een arm verloor. Bij Hysteria moesten ze wel dit vreselijk verlies compenseren met allerlei computerwerk.

is dat zo?

zijn drumstel werd ook flink aangepast en als je hem nu ziet drummen mistie geen enkele ledemaat

wat betreft sound, ja pyromania is verre van gepolijst, maar smaakt daarom zeker niet minder

beetje hetzelfde als iron maiden - iron maiden

iig mijn kennismaking en wat mij betreft enige werkelijk relevante plaat van def lep

Pyromania wordt door de modale hardrocker als hun beste gezien, hoewel On Through the Night en High 'n' Dry zeker hun momenten hebben. Met Hysteria, producer Mutt Lange, boorden ze het poprock publiek aan. Na dit album verloor drummer Rick Allen zijn linkeram ten gevolge van een vreselijk auto-ongeluk. Ik heb destijds een vier gegeven, voor wat het waard is, en dat cijfer zal nog zo gauw niet zakken want hier staan een paar krakers op waaronder Photograph.

Ik draai Pyromania ook graag. Het bombastischere stadiongeluid vind ik net zo goed als het wat ruigere voorgaande werk. Mijn favoriet heet Die Hard The Hunter. Joe Elliot geeft zijn stembanden er hier lekker van langs.
Rock Of Ages vind ik ook uitstekend. Het pompeuze refrein staat in mooi contrast met de vrolijke coupletten die bijna naar rap neigen.
Comin' Under Fire is een andere graag geziene gast van mij. Alleen die ontzettend gave openingsriff al. Jon Bon Jovi vond dat ook, want die gebruikte exact dezelfde riff in zijn Secret Dreams.
Eigenlijk staan er op Pyromania geen missers. Het is een meer poppy Def Leppard, maar de songs hebben eigen smoel en worden met het nodige enthousiasme gebracht.

De documentaire over Hysteria uit de Classic Albums serie geeft wel een duidelijk beeld over de totstandkoming van dat album.

Klopt, een prachtige docu! Aanrader!!

Vanaf dit album is Def Leppard mijn muziek niet meer.
Het is wel heel erg goed allemaal maar het ruige van de twee voorgangers is er wat af.